ΦΕΡΤΕ ΒΙΟΛΙΑ ΑΝΟΙΞΤΕ ΣΑΜΠΑΝΙΕΣ Η ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ ΓΥΡΙΣΕ!!!

Διαβάστε περισσότερα »

Το περισσότερο καιρό ένας γλυκός πόνος κάθεται στη κάτω γνάθο

Λεω λες να φταίει που πλέον χαμογελάς για 15 ώρες σερί χωρίς σταματημό;

Το περισσότερο καιρό δεν θυμάμαι την στοργή των ανδρών που αγάπησα

Παρά τα λάθη τους γιατί εκείνα με έφτασαν εδώ

Στα σκοτεινά που είναι τόσο διαυγή πια..

Τον περισσότερο καιρό είμαι ευγνώμων στο παρελθόν

Γιατί με έκανε αυτό το τίποτα που εκείνος όταν ερθει θα βρισκει αρκετό

Τον περισσότερο καιρό το παραμύθι γίνεται αληθινό

Πάνω στο σκληρό χαρτί με χρώμα και ατλακόλ

Τον περισσότερο καιρό νιώθω πως είμαι το σωστό

Στα λάθη σας γουρούνια πως δεν θα ξαναεμπλακώ

Τον περισσότερο καιρό ο δυνατός αέρας σε παρασύρει σα φτερό

Εγω όλα: η φύση, η έλξη, οι νόμοι του σύμπαντος μυρμήγκι μου μικρό…

Διαβάστε περισσότερα »

H τροπή των μπλογκ τα ίδια σκατά με την τροπή της ζωής σου. Εξελίχθηκε ο κόσμος. Καμιά λέξη και εικόνα να μην βρίσκεται σήμερα εδώ ή κι αν βρίσκεται να έχει άλλη σημασία επειδή δεν ήσουν περισσότερο διστακτικός στην απόφασή σου μπροστά σε εκείνη τη διασταύρωση, επειδή εκείνη τη φορά είχες πει πάλι ναι, επειδή πέντε χρόνια πριν δεν σκέφτηκες να πεις όχι. Αιχμάλωτη στα όνειρα και τα παραμύθια που κολλάω που κανένα από αυτά δεν θα ήταν ίδιο αν πριν 20 χρονια δεν με ειχαν παρατηρησει δυο ματια σε μια σκοτεινη γωνία καθως εκανα το πρωτο πρωινό τσιγάρο πριν μπω στη ταξη. Κουφό; Μερικοί ακόμα πιστεύουν πως η τροπή που θα πάρει το μπλογκ ή η ζωή τους βρίσκεται στα χέρια τους. Πως είναι αποτέλεσμα της δρασης ή της αδρανειάς τους. Ομως στην πραγματικότητα ο αγνωστος γνωστός σου χι εχει τις ιδιες πιθανοτητες με εσενα να κυριαρχησει πανω στο μπλογκ σου φερνοντας ανατροπές που δεν τις φανταζόσουν. Ακόμα και μια γλάστρα που δεν μπορεί να αντισταθεί στον νόμο της βαρύτητας είναι αρκετή για να δεις πως τελικά αρχίδια πρωταγωνιστής είσαι . Αν μια ιπτάμενη γλάστρα που κατευθύνεται με φόρα καταπάνω σου είναι αρκετή για να δεις το τίποτά σου σε όλο του το μεγαλείο, τότε ενα ζευγάρι μάτια που σε παρατηρούν κάνοντας εκατομμύρια σκέψεις ειναι ικανό για πολλά περισσότερα. Φαντάσου τώρα να έχει και στη πλάτη. ;)

Διαβάστε περισσότερα »

στη σκέψη σου μουδιάζει ο εγκέφαλος...

Διαβάστε περισσότερα »

ΟΣΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟΣ ΚΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ ΝΙΩΘΕΙΣ. ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΤΟΥ. ΛΕΓΕ ΜΕ ΚΑΙ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ...

Διαβάστε περισσότερα »

Εργα...προς πώληση. Ψυχές για πούλημα. Ναι ειμαι συναισθηματικιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Για πες μου εσύ που κρυφοκοιτάς τι πραγματικά βλέπεις. Οχι τώρα. Ενα χρόνο και κάτι τώρα. Ενα μπλογκ με εικόνες και λέξεις ντιζάιν; Και τώρα; Ενα δωμάτιο γεμάτο χρώματα; Γεμάτο καδρόνια; Γεμάτο τρέλα; Ενα γαμάτο δωμάτιο; Ενα δωμάτιο γεμάτο κυνισμό; Γεμάτο σκουπίδια; Ενα δωμάτιο γεμάτο επανάσταση; Η τελευταία έχει ψοφήσει προ πολλού. Γιατί εσύ το επέλεξες. Πες μου, τι διαφορά έχει μια πτωχή τω πνεύματι γκόμενα -ας την βαφτισουμε ξανθιά- από καποιον που νιώθει αυτάρκης με το συμβιβασμό του που τον βάφτιζει ανάγκη ή επιλογή ή από καποιον άλλο, που στολίζει τον εγωισμό του με τα πιο όμορφα χρώματα και τον λέει έρωτα, ή τέχνη. Τέχνη με τιμή φοιτητικού εισιτηρίου. Επανάσταση με τιμοκατάλογο. Πες μου τη διαφορά έχεις από κάποιον που χαραμίζει την ύπαρξή του για να παράγει...σκουπίδια παντός είδους και η επανάσταση του μυαλού του αρχίζει και τελειώνει τα βράδια της Τρίτης μπροστά από το Λαζόπουλο. Ξανθιά είσαι και συ.

Σκέφτηκα να κατεβάσω τα ρολά εδώ μέσα. Οχι μια και δυο. Καθε φορά που ένιωθα οτι κοιταγες αλλά δεν έβλεπες παρά μόνο αυτά που οι ανασφάλειες σου σε διέταζαν να δεις. Να με κατακτήσεις, να με νικήσεις, να με ξεπεράσεις. Να με προσπεράσεις. Να φτιάξεις και συ ισως μπλογκ πιο ντιζαινάτο. Δεν βλέπεις όμως ρε. Τα κάδρα μου κατάλογος του ΙΚΕΑ και οι ιστορίες μου φάκελος για καταχώρηση.

Για την επανάσταση μιλάω πίνοντας καφέ στο σαλόνι. Με το παράθυρο ανοιχτό. Και τους ήλιους 1,2,3,4,5,6,7,8,9, τον αριθμό κι αυτούς ντιζάιν. Εικόνες επανάστασης μεσα στο τρελοκομείο του δωματίου. Του μυαλού μου. Η δική μου ψευδαίσθηση Συναισθηματικά ...souls έξυπνα... for sale. Σε ένα μήνα γίνονται θαύματα. Ελπίζω να έρθεις...και να δεις. Επιτέλους.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Εγώ παντού σπασμένους καθρέφτες βλέπω

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Εκτος αν είναι της οικογένειας ταρίφας- ταρίφας ο οποίος όταν ακούει τη φράση "καλά είσαι και πολύ μαλάκας" απειλεί να βγει από το ταξί για να ρίξει μπουκέτα ενώ ταυτόχρονα έχει κατεβάσει ολα τα καντήλια των εκκλησιών της Αθήνας για ξεσκόνισμα, εκσφενδονίζει κουτάκια αναψυκτικών από το παράθυρο έξαλος και τελικά ασθμαίνοντας σχεδόν έτοιμος να πάθει καρδιακό επεισόδιο -όχι χάρε μην τον πάρεις έτσι εύκολα- απαντά στον εμβρόντυτο πρωινό πελάτη του: "ακους εκεί να με πει εμένα μαλάκα"

Διαβάστε περισσότερα »

Βασταει λεει τη καρδια της...αλλα δεν ηθελα να μαθω περισσοτερα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ειναι ίσως από τις λίγες φορές, που αυτό το κολάζ σταμάτησε στη μέση για να γραφτεί αυτό το κείμενο. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Οι λέξεις είναι εκείνο το άρωμα στο βάθος του ντουλαπιού, που φόραγες χρόνια, δεν έχει μόνο μυρωδιά αλλά και αναμνήσεις, έχει ψυχή. Το κολάζ είναι ο έρωτας για μένα. Φρέσκος και λαχταριστός που μου τρέχουν τα σάλια. Τις τελευταίες δυο εβδομάδες άλλαξα και το έπαθα πάλι μόνη. Ο τραγικός χαμός, κατακκόκινος πάλι και από ντροπή και από αμηχανία για το αδύνατο μου άφησε σουβενίρ σκέψεις συνεχόμενες αδιάλειπτες, ακατάπαυστες και ουφ ατρόμητες μπροστά σε όλα κι έναν πόνο στη πλάτη, στο μπράτσο, στον καρπό, στα δάχτυλα του αριστεριού χεριού. Ο πόνος από τη σκέψη όμως είναι πιο δυνατός. Φιλοσοφίες για το νόημα της ζωής. Για το τι βιάζονται οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη να βρουν και τρέχουν τόσο. Για το πόσα δευτερόλεπτα ασταμάτητου γέλιου είναι αρκετά για να αγγίξεις το άπιαστο. Η γνώση, ο έρωτας, η καταξίωση και η αγάπη είναι όλα τους απτά. Αν το νόημα της ζωής έβρισκε την ολοκλήρωσή του σε αυτά τα τέσσερα σπουδαία πραγματάκια, τότε γιατί να συνεχίζεται η ζωή και μετά από αυτή; Αν το νόημα της ζωής βρίσκεται στη στιγμή που θα δεις πως το εννοούσαν πως θα πέθαιναν από αγάπη για σένα, τότε γιατί δεν σκάμε ακριβώς εκείνη τη στιγμή σαν ευφάνταστα σούπερ νόβα;

Στο τρέξιμο ήμουν η δεύτερη καλύτερη στο σχολείο. Σήμερα είμαι μια ανάμεσα στους πολλούς. Ειμαστε πολλοί στο στίβο. Κι όλοι τρελοί. Ασχολούμαστε με μικροπρέπειες, χολές προς γνωστούς και αγνώστους και τάληρα για να φάμε το ταρακούνημα όταν το μακάβριο της ιστορίας μας –το τέλος- περάσει ξυστά μας. Δεν ξέρω πόσο διαρκεί για τον καθένα το ταρακούνημα, πότε το ξεχνάει τελικά και γυρνά ξανά στα ίδια ή αν το ξεχνά ποτέ. Δεν ξέρω πάλι αν αυτό το ταρακούνημα έχει όντως νόημα αν ο ταρακουνημένος πάρει λάθος μήνυμα κι αποφασίσει να πηγαίνει κάθε βράδυ στα μπουζούκια με τα πρώτα ονόματα. Και τέλος δεν ξέρω γιατί αν και όλοι πεθαίνουμε το κάνουμε σχεδόν πάντα τη λάθος στιγμή.

Μήπως το νόημα της ζωής, δεν υπάρχει και είναι απλά μια σκέψη; Μήπως και η ίδια η ζωή αρχίζει και τελειώνει σε μια σκέψη;

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

για τα πολύ προσωπικά έργα που οι ειδικοί μου λένε πως δεν φτάνουν ποτέ στη ψυχή του κοινού. για την εμμονή μου να απουσιάζω από όλα τα μεγάλα καλλιτεχνικά γεγονότα που με αφορούν το τελευταίο διάστημα. για το ροκ πορτοκάλι που πρέπει να κουρδίσω και να ντύσω στα κολάζ για να κατεβαίνουν οι βότκες με στυλ. για τη φιλία που δεν θα πεθάνει όσοι άνθρωποι κι αν σβηστούν από τις λίστες. για το στολισμένο ωσάν επιτάφιος ζητείται ελπίς έργο μου που παράτησα στα βλέμματα του πρέσβη της κυρίας του και όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας που λατρεύει τον Σαμαράκη από αμηχανία μπροστά σε αυτά που δεν μπορεί να εξηγήσει παρά μόνο η λαχτάρα της ψυχής. για την απόλαυση να θεωρώ επιτέλους προτέρημα τον κυκλοθυμικό δημιουργό μέσα μου. για το διεθνές βραβείο που έδωσε το πράσινο φως για να ξεκινήσει το ταξίδι ξαπλωμένη στο πάτωμα. για την δημιουργία που αρκεί να μιλάει στη δική μου ψυχή για να νιώθω υπέροχα. για την φοβερή ανακάλυψη ότι είμαι γεμάτη άπειρα λάθη χωρίς τα οποία δεν θα ήμουν τοσο υπέροχη. ψώνιο !!!

Διαβάστε περισσότερα »

Η μάνα μου φοβάται πως θα μείνω στο ράφι. Αν είναι τέτοιο νομίζω πως αρχίζω να την καταλαβαίνω.

Διαβάστε περισσότερα »

ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ Η ΑΦΙΣΑ ΜΟΥ. ΙΔΡΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΒΕΡΝΙΚΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΕΡΕ ΚΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΑΚΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΜΕ ΣΥΝΕΠΗΡΕ. ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ. ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΛΕΝΤΟ...

Διαβάστε περισσότερα »

Πέρυσι τέτοια εποχή κόλαγα το χειρότερο έργο μου. Ηταν τόσο κακό, που για να το υποστηρίξω έκοβα τα σγουρά μαλλιά μου στον πόντο. Ηθελα να μοιάσω στις πρωταγωνίστριες. Φέτος, όμως είμαι εγώ η πρωταγωνίστρια. Ετσι αντίθετα από τον ήρωα του "Ζητείται Ελπίς" εγώ ελπίδα δεν ζητάω- αφού είπαμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο ότι θες το χεις- αλλά θελω επειγόντως ΠΛΑΙΣΙΟ γιατί το αγαπημένο μου κάηκε και γω μόλις σήμερα το έμαθα. Ναι σόρυ οι τηλεοράσεις είναι βγαλμένες από τη πρίζα και είχα ψωνίσει υλικά για όλη τη σεζόν.

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, με μακριά μαλλιά επιτέλους, έστρωσα στο κρεβάτι το πρώτο παραγγελθέν κολάζ. Μεγάλη καλλιτεχνική μπίζνα. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, μυρίζει σαν τον ιδανικό άνδρα. Γεμάτος ιδανικά. Ανεκπλήρωτους πόθους. Ετοιμος να τα δώσει όλα. Χωρίς τσιγκουνιές. Κι επειδή κάθε ιδανικός άνδρας χρειάζεται μια αναλόγων προσόντων γυναίκα δίπλα του, σε αυτήν την αφίσα το κορίτσι που κάνει λίγο πολύ τις ίδιες σκατά σκέψεις με αυτόν, τον περιμένει στη βαρκούλα. Ψάχνοντας λίγη ελπίδα. Τη λες; Θα χρειαστεί να βάλει αγγελία για να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους; Το έργο θα αναρτηθεί μόλις είναι έτοιμο. Αυτό και το συμβόλαιο.

Διαβάστε περισσότερα »

με τη ψυχανάλυση ο κοσμάκης χάνει τα δύο από τα τρία τρίτα της ζωής του. για τις δικές μου φοβίες θα χάσω τα πνευματικά δικαιώματα του ερωτεύσιμου μπλογκ μου. αλλη ζωή δεν με παίρνει. την είδα να βουλιάζει σε κονιάκ και ελληνικούς χίλιες φορές και άκουσα και τον κύριο με τη λευκή ρόμπα να το λέει ξανά και ξανά. μετά είδα και σένα να μου λες αγάπη μου και να σβήνεις σαν κεράκι με τα μάγουλα ρουφηγμένα από τα γαμημένα τα κοκτέιλ που έπαιρνες για να πονέσεις λίγο ακόμα. ζωή την λενε. και εκείνο το παιδί στη μέση του δρόμου μέσα στα αίματα να σπαρταράει σαν το ψάρι, για λίγη ζωή ακόμα. εκείνη με τη σκόνη απο το θειάφι ακόμα στο στόμα σαν να χε μόλις καταπιεί τον τελευταίο της κουραμπιέ. και ο γιάννης με το πιο εντυπωσιακό τέλος, τα πόδια να αιωρούνται και τον ναυτικό κόμπο που έδωσε υπόσταση στις προσκοπικές εξορμήσεις μας στο Μον Ρεπό. Με κομμένο το χέρι στα δύο σκυλί αδέσποτο να διψάω για λίγη ακόμα. ενας τεράστιος όγκος στο κεφάλι, αιμοπετάλια στα χερια, γάγκραινα στα ποδια, μύτη στόμα, αισθήσεις ολες στα κόκκινα για να φοβούνται και να μετράνε αντίστροφα την πουτάνα ιστορία όλων εσάς που στο τέλος θα φαγωθείτε σαν τους δεινόσαυρους ο ένας από τις σάρκες του αλλου χωρίς να καταλάβετε πως έχετε πεθάνει και βρωμάτε σα ψοφίμια. μεσα στις μπουζουκερί, πάνω σε ντόλτσε καμπάνα από την αγια βαρβάρα και στη ξαπλώστρα που θα σας νοικιάσει ο μάγκας πέντε χιλιάρικα τη σεζόν για να μη βρωμάτε όρθιοι. οποιος βαριέται να ζήσει ας πεθάνει τώρα να μη μου κλέβει και αέρα. οποιος βρωμάει ας παει σε κάποιον να του το πει. σιχάθηκα να βλέπω ζωντανούς να κλαίγονται για τη πουτάνα τη ζωή που δεν ζουν και ετοιμοθάνατους να κλαίνε για λίγη ακόμη όπως και να ναι. σιχάθηκα και σας παλιοκοπρόσκυλα με εχετε ζαλίσει με τόσους γύρους που έχει κάνει το καλαμάκι του φραπέ. γαμιέται και το φέισμπουκ. Στο διαολο ολοι σας.

Διαβάστε περισσότερα »

ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΣΟΥ:

ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΓΚΟΜΕΝΟ

ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΣ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΟΥ

ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΨΑΡΕΨΕΙΣ ΠΕΛΑΤΕΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΩΗΝ ΚΑΙ ΝΥΝ

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΟΨΕΙΣ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΩΣ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ

ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΤΖΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΟΥΝ

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΞΕΙΣ ΞΕΡΟΛΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΞΕΙΣ ΣΩΣΙΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΟ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΓΚΟΥΓΚΛ.

ΚΑΙ ΓΩ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ:

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΩΣ ΓΕΛΟΙΑ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ;

ΓΑΜΩ!!!!

Διαβάστε περισσότερα »

Τα τελευταία έργα τα βάφτισα κολάζ διακοπών. Γιατί βαράνε 38αρια που στο εργαστήριό μου μεταφράζονται σε 50 υπό σκιάν πράγμα που σημαίνει πως οχι μόνο δεν ανοίγουν τα καπάκια από τις κόλες αλλά και τα βερνίκια πράγμα σπουδαίο αφού σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσα να προκαλέσω με αυτή την απλή- εντελώς αθώα - μου κίνηση πυρηνική καταστροφή. Οπότε ψηφίζω λάπτοπ πάνω στο κρεβάτι, αγκαλιά με το ερ κοντίσιον, χορτασμένη με πίτσα για πρωινό την ώρα που μόνο τα βαμπίρ ξυπνούν και οργανόγραμμα για το χειμώνα που καρτερώ σαν λαχείο. Το σιχαίνομαι το καλοκαίρι. Το απεχθάνεται το δέρμα μου, τα μαλλιά μου, τα κύτταρα του εγκεφάλου μου, οι κόρες των ματιών μου. Το μισώ ως καλλιτέχνης γιατί με κάνει να νιώθω ανεπαρκής μέσα στα έργα τεχνολογίας, ως γαλαζοαίματη γιατί καίγομαι και πρήζομαι και έχω συνέχεια πονοκεφάλους και ζαλάδες, ως γυναίκα γιατί η άμμος είναι μεγάλη πουτάνα, ως νοικοκυρά γιατί οι κατσαρίδες κάνουν μεγάλο ντου.

Μισώ το καλοκαίρι γιατί οι πλαζ γεμίζουν γυναίκες με σετ μαγιώ-πετσέτα-σαγιονάρα πράγμα που μου θυμίζει απαξίωση. Κι αυτό το έργο γιαυτό μιλάει. Είναι μια γροθιά στην γυναίκα- (ας την πούμε για μια ακόμα φορά) πουτάνα, ένα σχόλιο στην απαξίωση που βιώνουν πολλοί άνδρες επειδή εκείνη δεν μπορεί να αντέξει την απουσία που τους επιβάλει όταν τους δίνει τα παπούτσια στο χέρι. Μιλάω για όλες μας. Μιλάω για μένα. Μιλάω για εκείνη τη στιγμή που έρχεται η εικόνα μας μέσα από τον καθρέφτη του αλλου να μας πει πως τελικά δεν είμαστε τόσο γαμώ τις γκόμενες όσο θέλαμε να δείχνουμε στην αρχή και εκσφενδονίζουμε τις ατέλειές μας πάνω στον καθρέφτη. Κάποιες λένε ακόμα "θέλω να μείνω λίγο μόνη να σκεφτώ" οι περισσότερες όποια ατάκα κι αν πούμε σκεφτόμαστε "τελικά είσαι μεγάλος μαλάκας αγόρι μου". Αλλάξτε μόνο την προτελευταία λέξη. Και τον στολίζετε μετά με όλα τα κοσμητικά επίθετα των λεξιλογίων εξαιτίας της ανεπάρκειας του να σας κάνει να νιώσετε ότι εσείς δεν καταφέρατε μέχρι τώρα. Δεν θα μου πείτε που τα είδα όλα αυτά στο τερατώδες κολάζ που προηγείται γιατί είναι καλοκαίρι και είστε όλοι στις πλαζ. Αλλά επειδή εγώ είμαι πάντα εδώ πριν από εσάς για σας θα σας απαντήσω.

Δεν τα είδα. Τα σκεφτόμουν όσο το έφτιαχνα. Τις περισσότερες φορές έτσι λειτουργεί το μηχάνημα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο πλανήτης εξ ποιανής είναι πρώην;

Διαβάστε περισσότερα »

Χρωστούμενο από την προηγούμενη ανάρτηση. Γιατί είμαστε και επαγγελματίες...

Διαβάστε περισσότερα »

Σε πολλούς αρέσουν οι φωτιές. Σε λιγότερους οι επαναστάσεις. Οχι δεν ταυτίζονται πάντα αυτά τα δύο. Αν τρως με την τηλεόραση αναμένη αυτός ο μήνας είναι ιδανικός για να καταλάβεις τι λέω. Βάλε ειδήσεις. Νάτη μύρισε η επανάσταση του εργολάβου. Για κάτι τέτοιες είμαστε μεγαλειώδεις. Δεν χρειάζεται να ξεκουνήσουμε από καμία σεζ λόνγκ. Εκτός αν καίγεται ο κώλος μας. Ευτυχώς που ως έθνος τον έχουμε χοντρόπετσο.

Διαβάστε περισσότερα »

Η Κάρυ Μπράτσο έχει καιρό να φανεί και είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό. Γιατί ως τώρα, σε αυτήν τα έριχνα για τη φρενοβλάβεια που διέκρινα στα βλέμματα των γυναικών και περίμενα να περάσει. Οπως η μόδα της μπλούζας νυχτερίδα που δεν με κολάκεψε ποτέ. Ομως τελικά η μόδα πέρασε αλλά μας βόλεψε και γίναμε ντεμοντέ. Τόσο που την τελευταία φορά που πήγα για αποτρίχωση αντί να χαζεύω τις τελευταίες τάσεις μόδας στα ρεπορτάζ αγοράς του Elle τσέκαρα τις γκόμενες στη γραμμή του μπικίνι. Πως κάτι άγνωστοι στο δρόμο σε καρφώνουν στα μάτια και κάνεις το σταυρό σου λες και είδες τον εξω από δω; Εγώ στη γραμμή του μπικίνι. Τι έψαχνα να βρω; Αν μας φύτρωσε επιτέλους ο φαλός που εναγωνίως ψάχνουμε στα ράφια των sex shop ( καμία νέα γυναίκα μόνη πια δεν θα μείνει στο ράφι γιατί δεν υπάρχει χώρος με τέτοια συλλογή από δονητές). Τι στα κομμάτια; Οι άνδρες πλέον ντιπ για ντιπ; Καλά ότι δεν την πέφτουν είναι επιβεβαιωμένο 100%. Εξω εννοώ στο δρόμο, στα κλάμπ, στα καφέ και στις πλατείες γιατί μέσα στο "ανάδερ λάιφ" το παίζουν όλοι γιαμιάδες. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα το οποίο θα πούμε ανάδερ τάιμ.

Ελεγα λοιπόν πως η νέα γενιά της ερμαφρόδιτης γκόμενας του νύχι νύχι νιώθω πως δεν απειλεί πλέον τους μόνους άνδρες. Αυτούς τους ξεπάστρεψε. Τους έστειλε στα φουστάνια των μαμάδων τους να βυζαίνουν το δάχτυλο σαν μυξιάρικα, να κάνουν κόντρα αποτρίχωση το στήθος και να φοράνε μάσκες προσώπου, να φέρονται χυδαία και πρόστυχα στις γυναίκες από την ανάγκη της επιβεβαίωσης του ανδρισμού τους, οι γκέι. Τώρα απειλεί και τις γυναίκες όσες δηλαδή αυτό το καλοκαίρι θα πάνε διακοπές με άντρα και όχι δονητή. Αυτές; Με το λιγωμένο χορτασμένο χαμόγελο που μαρτυρά πως κάθε βράδυ περνάνε καλά κι οχι μόνο εξαιτίας του συχνου σεξ; Αυτές. Ναι τις απειλεί γιατί τις βάζει στο τριπάκι να τρώγονται με τα ρούχα τους και να απαιτούν από το γκόμενο -φτου φτου μη σε βασκάνω αγόρι μου-να είναι ο Χαβιέ Μπαρτέθ 24 ώρες το 24ωρο. Ετσι υποχθόνια η ερμαφρόδιτη γκόμενα του νύχι νύχι αρχίζει να δηλητηριάζει εκείνες που έχουν δίπλα τους ένα αρσενικό που δεν του έχει κουλαθεί ακόμα και ανοίγει και μια πόρτα συνοδηγού, μεταξύ των άλλων. Με ποιούς τρόπους; Με τα βιβλία που διαφημίζει ο Αλτερ και γράφουν κάτι γκόμενες διαφημίστριες ενώ το ξύνουν στο γραφείο. Με κάτι άρθρα που κατεβάζουν από το κεφάλι τους και λίγο κόπι πέιστ από το ίντερνετ κάτι βλαμμένα που φορέσανε πράντα και πήγανε 10 φορές στο Λονδίνο και νομίζουν ότι κάποιες έγιναν. Με σενάρια που γράφουν αρχισυντάκτριες της λίμας -από το λιμάρω τα νύχια μου βγαίνει αυτό- που φαντασιώνονται να γίνουν κάρυ μπράτσο για να φορέσουν επιτέλους ότι και αυτή. Αλλά κυρίως με όλες εκείνες τις ρηχές συζητήσεις υπνοπαιδεία που διεξάγονται μέσα στις γυναικείες τουαλέτες, στα τραπέζια ρεζερβέ λέιντις νάιτ και στα κομμωτήρια. Ξυπνάτε. Καιρός να γυρίσουμε στις πατροπαράδοτες αξίες. Ο άνδρας πρέπει να βρει τη χαμένη αρετή και τόλμη του και όλες εμείς ερμαφρόδητες και μη να το βουλώσουμε και λίγο. Αντε...

Διαβάστε περισσότερα »

Aιφνιδιαστική επιδρομή τα 1169 πρόσωπά της Ρίχνουν ολα το βλέμμα μέσα στο γεμάτο της καμαρωτό συρτάρι Ξεσπούν σε κλάμα από την απεγνωσμένη προσπάθεια για ωμή τροφή Στροβιλίζονται σε ανάγκες που κάνουν το καλοκαίρι χειμώνα Τη μέρα νύχτα

Η φρίκη με τα 1169 πρόσωπα χώρεσε σε μια φωτογραφία

Σε εκείνη που κοιτά το αίμα ζεστό να τρέχει

κάτω από έναν αριθμό

Σε εκείνη που πονά σε μια αδυναμία να θυμηθεί

μια ξεχασμένη ευλογία

Σε εκείνη που άφησε δίπλα της λίγο χώρο να έρθουν

τα χαπάκια του έρωτα ως δώρο

Κι εγώ… ΕΓΩ

Όταν βυθιστώ στη σκοτεινή της θάλασσα θα δω Πως είναι να μην μπορώ να ξεχάσω αυτά που δεν θέλω να θυμάμαι πια

Θα κρεμαστώ με ότι απέμεινε από εκείνο το λευκό σεντόνι να φέρω όλα όσα δεν θα είναι αρκετά να δω

Και θα της πω με ραγισμένη γλώσσα και γέρικη φωνή πως κανένα του δεν φτάνει Για να γεμίσει αυτή, η επόμενη ή η μετά από 1169 χρόνια στιγμή

Διαβάστε περισσότερα »

Στη καρδιά των γεγονότων με μια καρδιά γεμάτη αγκαθάκια αλλά και πολύ όρεξη να αγαπήσει βατραχάκια με μούσια, σήμερα διαδήλωσα για το δικαίωμά μου σε μια αξιοπρεπή αντιμετώπιση ως αλήτης ρουφιάνος αρχισυντάκτης ενώ ταυτόχρονα δήλωσα παρούσα και στη συνέλευση με τους άλλους 499 απολυμένους. Ακρη όμως δεν έβγαλα.

Η εργοδοσία έγινε λούης αλλά ξέχασε να μου δώσει το χαρτί της απόλυσης

Η κάρτα εισόδου μου επιβάλλει την παρουσία μου στα άδεια αλλά ιλουστρασιόν γραφεία μπιμπελό για να σκοράρω ντάμπλ στο γουάκα γουάκα – το νέο όνομα του πάκμαν στο φάτσεμπουκ- και να χαζεύω τα βιβλία...τέσσερις μέρες και τσάντες βιβλία...

Από τότε που η Γιάννα έφυγε για τα εξωτικά Φίτζι ο καθαριστής με τη γραβάτα (ας μου κόψει το λαρύγγι τον θερμοπαρακαλώ)με απειλεί ότι θα έρθει κάθε μέρα αλλά μόνο απειλές είναι

Δικαιούμαι νόμιμα αποζημείωση και επίδομα αδείας και τα μισθά μου αλλά είμαι παράνομα απολυμένη

Εχω πάρει 2μηνη καλοκαιρινή άδεια αλλά τυπικά δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να μου την εγκρίνει

Νιώθω αηδιασμένη από τις συνδικαλιστικές μπαρούφες αλλά δηλώνω παρούσα σε όλες τις συνελεύσεις που θυμίζουν πάνελ του Χατζηνικολάου

Και φοράω μπλουζάκια που γράφουν "αι λοβ ΕΤ" ενώ δεν θέλω πια να τον βλέπω μπροστά μου…

Βρίσκομαι σε σύγχηση;

Η φίλη μου με κατσάδιασε που δεν την ενημέρωσα για την δυσμενή θέση στην οποία βρίσκομαι ενώ έχει βουήξει ο τόπος για το λουκέτο - σε ποιον πλανήτη βρίσκεσαι καλή μου;- και στο φάτσεμπουκ η απάντηση στο τεστ "τι δουλειά σου ταιριάζει" με ανέδειξε και επίσημα ικανή να ανταποκριθώ στο αρχαίο επάγγελμα της πορνοστάρ. Νομίζω πως χρειάζομαι έναν άγγελο επειγόντως. Το αν θα είναι Ευάγγελος ή Αρχάγγελος λίγο με απασχολεί...

Κόλαση

Διαβάστε περισσότερα »

Σάββατο. 9:29. Το να γιορτάζω το Κάθε Μέρα Σαγαπώ, και να παιρνω ως δώρο μια ανεπανάλληπτη εξωσωματική εμπειρία είναι λίγο περισσότερο από αυτό που ζητούσα για σήμερα. Ακόμα κι αν πρέπει να τσουγκρίσω με μια κούπα γεμάτη ζεστό χαμομήλι. Chears!!

Το γυμνό σε καμβά είναι έργο της Σοφίας Σαρηγιαννίδη

Διαβάστε περισσότερα »

Σε ένα νησί.

Ναυάγησα.

Υπερήρωας αθάνατος.

Μακάρι να μην έρθει κανείς.

Θαλασσινό νερό.

Στη σιωπή.

Στο όνειρο που θέλει να πνιγεί.

Στη μοναξιά.

Που χει 7 πετσιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Στις μοιραίες συναντήσεις γίνεται αυτό που δεν περιμένεις αλλά πάντα ευχόσουν. Η γη σταματά να γυρνά και στο τέλος δεν ακούς παρά μόνο τσιρι τσιρι τα πουλάκια και το στομάχι σου να διαμαρτύρεται από τη πείνα του έρωτα. Αν και το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου, με μπανανόφλουδες και ξεχασμένα Τ shirt από τις πρώην, εσύ φοράς τα καλά σου και περιμένεις κάτω από το μεγάλο ρολόι, με το τόπι στο χέρι. Νατος έρχεται, σκάσε τώρα και χαμογέλα...

Διαβάστε περισσότερα »

Με έχουν μπλοκάρει δύο μάτια ερευνητικά τόσο μεγάλα και περίεργα που στη πορεία μπορεί εύκολα να γίνουν και τέσσερα και οχτώ και δεκάξι. Κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα το ίδιο σκέφτομαι. Τα έχω ονομάσει μικρά φαντασματάκια που παίζουν με τη φωτογραφία στο προφίλ μου ακόμα και κάνουν το τσιγάρο μου να καίγεται στραβά. Όχι δεν καις μόνο εσύ το τσιγάρο μου και πόσο χαλιέμαι που το λέω.

Αμα δεν τα αφήσω πίσω, δεν θα ξαναβρώ τον μπλογκοεαυτό μου, πράγμα που μου ξυπνά φαντασιώσεις του στυλ: έχω ανοίξει τα σχόλια για να μπουν οι πάντες –όχι δεν τους θέλω τους πάντες- και να αραδιάσουν όλη τη γλυκιά μαλακία σε σιρόπι «Γεια!! Εισαι θεά!!! Σε πάμε με χίλια!!! Κιπ γκόινγκ!!! Ο θεός να σε έχει καλά». Μόνο που εγώ, δεν πιστεύω στον θεό αλλά στον Μερφι. Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας που δήλωσα πως δεν πιστεύω στα παραμύθια και ένας κομήτης μπήκε από το παράθυρο. Σήμερα το ξανασκέφτηκα. Μωρέ λες; Το Βελιγράδι με περιμένει, οι φίλοι μου επίσης, το αφεντικό τρελάθηκε και με αποκαλεί το απόλυτο κορίτσι για σπίτι, στη τσέπη δεν έχω μια, μα στη καρδιά μου φορτίζω ήρωες και σκηνικά σε χρώματα παλ. Κοριτσίστικο είναι το παραμύθι.

Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε πει και θα πούμε αλήθεια μεγάλες παχιές κουβέντες για να φέρουμε λίγο παραμύθι στη ζωή μας ή για να το διώξουμε μακριά, και πόσες αλήθεια θα έρθει η στιγμή για να μας αμφισβητήσει, να μας αφήσει γυμνούς μπροστά σε ευφάνταστες δηλώσεις που μόνο σάλιο μας ξόδεψαν; Υπάρχουν τελικά παραμύθια ή όχι;

Τελευταία βλέπω ουράνια τόξα παντού. Βατράχια με στέμμα. Παχουλά μωρά με φτερά. Το μυαλό μου αρνείται να αφήσει τη στιγμή στη τύχη της. Κολλημένη στην ανάγκη του έρωτα που φέρνει λαγνεία, ποίηση, δάκρυα συγκίνησης, το πιο δυνατό καρδιοχτύπι και βαρύγδουπες λέξεις, κλείνω ραντεβού με το φόβο που ξεκίνησε από τα ράφια του σούπερ μάρκετ. Προϊόντα με ημερομηνία λήξης. Ο έρωτας τι μάρκα είναι;

Διαβάστε περισσότερα »

οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω δηλώνουν άσχετοι με την τέχνη προκειμένου να βγουν από τη δύσκολη θέση να κρίνουν τα έργα μου. Τα σχόλιά σας εδώ μέσα, όλο αυτό τον καιρό, λειτούργησαν κάπως έτσι, με το κονσεπτ της συζήτησης να επικεντρώνεται κυρίως στην κειμενολεζάντα αλλά λίγες φορές στα χρώματα ή τη διάθεση καλή ή κακή ενός έργου. Και τις περισσότερες φορές, αυτά λειτουργούσαν ως ένα εγκεφαλικό παιχνίδι ...ανταλλαγής έξυπνων ατακων του ενός προς τον άλλο, όμορφο ενδιαφέρον που μου προκάλεσε κι έναν σχετικό εθισμό οφείλω να παραδεχτώ. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους εσάς τους γουστόζους μπλόγκερ, ανώνυμους και μη που μου κάνατε παρέα με ζεστά, ενθαρυντικά, πονηρά, πειραχτικά και αγαπησιάρικα σχόλια όλο αυτό το διάστημα και να σας ζητήσω συγνώμη για την απότομη αλλαγή στο πρόγραμμα. Η εικαστικός αποφάσισε να απομονωθεί για λίγο. Ελπίζω να μπορώ να σας επισκέπτομαι πιο συχνά και να τα λέμε από εκεί. Σκοπός δεν ήταν να κόψω κάθε επικοινωνία μαζί σας αλλά να περάσω σε μια νέα φάση. Το παραπάνω κομμάτι είναι αυτό που αποκαλούμε το ΘΕΜΑ στο κολάζ του έργου sleeping beauty και θα μπορούσε να παραφραστεί "ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται" σε απλή δημοτική. Καλησπέρα και σας ευχαριστώ όλους. Καλή συνέχεια.

Διαβάστε περισσότερα »

Mυρίζω φρέσκο αντιλιακό, κάουντερ πέιν και άρωμα από τις πρωινές δοκιμές στο Hondo. Σήμερα κολύμπι με βροχή και μυρωδάτα φύκια εδώ που έμαθα μπάνιο. Και χθες, επιδρομή στα στενοσόκακα της όμορφης πλανεύτρας μου με τα ψηλοτάβανα ενετικά σπίτια…Κλεισμένο ραντεβού εδώ και χρόνια …για παγωτό εσπρέσο στου Ζήσιμου. Ανοίγουν οι πληγές κάθε φορά που σε συναντώ. Και η όρεξη για φαγητό. Και ύπνο. Μυρίζεις μανούλα. Μυρίζεις και μωρό. Αχ πόσες μυρωδιές μυρίζεις. Σχολεία, αλητείες και λιτανείες, ποιήματα ερωτικά και φιλιά ζεστά, θάνατοι και κηδείες και κονιάκ στο χέρι, το ξανθό κοριτσάκι του εξορκιστή με το λευκό μαντήλι στο λιμάνι. Τι κλαματα έριχνα τότε που έμενα πίσω. Εφυγα σαν το κλέφτη τελικά. Και από τότε σαν τον κλέφτη γυρίζω πίσω. Η φυγή μου με άλλαξε τόσο που δεν θα με αναγνώριζε κανείς ούτε από τη φαμίλια μου λέει αν με έβλεπε στο δρόμο. Ψήλωσα. Αλλά δεν φταίνε τα τακούνια. Ξαπλωμένη στο τεράστιο νυφικό κρεβάτι, η νύφη του Μπάρτον, αλέθω τις μέρες που πέρασαν σίφουνας τώρα. Φίλοι που δεν άλλαξαν καθόλου. Φίλοι που πέθαναν. Φίλοι που έβγαλαν την ανωτάτη παντρευτική. Μωρά με μπιμπερό στα χέρια που έγιναν γυναίκες καμηλοπαρδάλεις και πολλά υποσχόμενοι γκόμενοι που κυνηγούν τώρα μωρά στη πλατεία. Και στο νεκροταφείο σου εσύ γλυκιά και αμήχανη στη φωτογραφία παρέα με τους υπόλοιπους της λίστας. Την μεγάλη άτυχη φαμίλια μας. Εμεινε λίγη ώρα ακόμα. Και ήδη μου λείπεις. Στη βαλίτσα τι να πρωτοχωρέσει. Την ατλακόλ και τις μυρωδιές μη ξεχάσω. Θα τα κολλησω μαζί μη ξεχάσω γιατί σαν να μεγάλωσα πολύ. Στα 12000 πόδια ανάμεσα στα σύννεφα σαπουνάδες, κολλημένη με τις μυρωδιές σου...Κολλημένη με σένα που με έκανες να σκέφτομαι οπως οι ερωτευμένοι …

Διαβάστε περισσότερα »

  Γεμίσαν οι πλατείες με πολυκατοικίες και σίδερα… Και το κρεβάτι μου ψίχουλα καπνού, ροζ τσιμπιδάκια, τσαλακωμένα χαρτομάντηλα και άδεια κουτάκια κοκα κόλα λάιτ. Τα ρούχα παρακεί βουνό. Κι εσύ άφαντος. Εστρωσα τραπέζι στο κρεβάτι και σε περίμενα. Πόσες ώρες μιλούσαμε; Ενσημα πάντως κόψαμε σίγουρα αλλά τελικά πήγαμε στις δουλειές μας με το χαμόγελο ως τα αφτιά. Η Μόνικα σήμερα άρχισε να τραγουδά κατά τις 9. Πέρασαν 12 ώρες παρά 52 λεπτά, κι ακόμα παίζει. Late…It's too late…I am punishing myself by admitting it s too late… Δεν μου λείπει τίποτα από αυτά που φοβόμουν. Όχι ψέματα μου λείπει κάτι. Και συ τι υπομονή...Και πόσα άλλα που δεν μπορώ να φανταστώ ακόμα. Και ΕΓΩ, το απόλυτο ΕΓΩ σε όλα τα λεξικά της Γης με τη στημένη φωτογραφία μου παραδίπλα, χτυπάω νευρικά το δάχτυλο στο ρολόι. Αντίποινα ερωτικά και πάλι για μένα μιλάω. But I'm here…I'm still here…Everybody seems to mean so much Everybody seems to think I'm fine 12 ώρες παρά 41 λεπτά… Ξημέρωσε η σιχαμερή οικογενειακή γιορτή. H γιορτή του μπάνιου, του κεφτέ με ούζο, του φραπέ με slut σερβιτόρα Νιώθω πως δεν θα κοιμηθώ ποτέ. Βγαίνω μόνο για να πάω στη δουλειά. Τρώω για να μην πεθάνω. Καπνίζω από συνήθεια και πίνω καφέ για να μην βλέπω φαντάσματα μπροστά μου από την αυπνία οπότε θα τη γλιτώσω… Εσύ όμως οχι... Look at me There were more… to see, there were more…to be proud of... Α(ΓΚ)ΑΛΙΑ

Διαβάστε περισσότερα »

Οι άνθρωποι, χοντροί αδύνατοι λειτουργούν τελικά σαν σωσίβια ο ένας για τον άλλο. Δεν ξέρω από ποια μεγάλη τρικυμία θέλουμε όλοι να σωθούμε. Υποπτεύομαι μόνο. Πάντως όλοι πιανόμαστε κατά καιρούς από τα σχοινιά...Αλλοι για να σωθούν, άλλοι για να νιώσουν πως είναι ακόμα ζωντανοί, άλλοι για να μην τους παρασύρει το ρεύμα...προς χώρες μακρινές και φοβιστικά άγνωστες. Σήμερα νιώθω πως έβγαλα μούσια σαν τον Νωε. Εξού και η κιβωτός. Ευτυχώς δηλαδή γιατί χωράει πολλούς και εκλεκτούς αυτό το ξύλινο θηρίο. Τι κι αν ρίξει άγκυρα στη κορυφή του ψηλότερου βουνού. Θα πιαστούμε από τα σχοινιά και θα κατέβουμε, κάνοντας το σταυρό μας, που αν και εξωγήινοι είμαστε ακόμα ζωντανοί. :)

Διαβάστε περισσότερα »

Artwork " Who is the most beautiful”? - First Price

in the International Biennal Exhibition of collage and asambllage

IV Memorial of “Jovan Markovic – Kameni”,

June 22nd 2009. at 7 pm

Gallery of the Institution of Culture,

Belgrade, Mitropolita Petra Street, No 8

Κλείνω τα μάτια και χαμογελώ. Εχουν ακόμα δάκρυα. Κι ο καθρέφτης απέναντί μου λίγο από το αίμα μου στις γωνίες. Το δωμάτιο μυρίζει κάτουρα σκύλου. Και ατλακόλ. Εχουν γίνει ένα μαζί με τη κουφόβραση του ρετιρέ και τα κομμάτια του καθρέφτη που απέμειναν στο ξύλινο κουτάκι...Αχ μικρό μου δωματιάκι. Εκείνη τη μέρα σε έκανα μαντάρα. Παντού χρώματα και πηχτές κόλλες και καθρεφτόγυαλα όλο το παρκέ. Και γω μαντάρα μαζί σου. Πόσος πόνος ξανάρθε. Πόσο παράπονο χρόνια και λεπτά που τα μέτρησα για να φτάσω πάλι στο μηδέν. Και αίμα. Ποτάμι έτρεχε το αίμα. Μέχρι που δεν είχα τι άλλο να ποτίσω και αρχισα να πασαλείφω τον πίνακα. Ετσι τον έστειλα με τη τρελή σκέψη πως μετά θάνατον ενας φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης ίσως έμπαινε στον πειρασμό να κοκορευτεί που το έργο είχε το DNA της καλλιτέχνιδος πάνω... Και σήμερα, που έμαθα ότι πήρες το πρώτο σου διεθνές βραβείο καλό μου ξανάρθαν ολα. Τι κι αν έκλεισαν τα κοψίματα από τους καθρέφτες που έσπασα. Το αίμα αρχισε να τρέχει. Και τα δάκρυα επίσης. Από χαρά, από λύπη, από όλα. Από όλα τα μικρά καθρεφτάκια που είχαν σπάσει μέσα μου και κόλλησα στο έργο με το κακό φενγκ σουι. Οι ACDC παίζουν τα τζόβενα και γω τη Μάρθα Βούρτση σήμερα.. Αν ήρθε η αναγνώριση ενώ οι πιθανότητες για συμμετοχή στην έκθεση ήταν 1 στο εκατομμύριο, τότε φαντάζομαι πως δεν με παίρνει για άλλη συγκίνηση. Προλαβαίνω να μάθω σερβοκροάτικα σε έναν μήνα για τον ευχαριστήριο λόγο μου...

Διαβάστε περισσότερα »

Στις 20 Μαίου 2008, στην πρώτη επίσημη ανάρτηση στο Δυνατό Κόλλημα, με φαντασιωνόμουν -από τη γέννα εχω αυτή τη συνήθεια- με τη βοήθεια της Amy που τότε αποκάλεσα εξωγήινη με φωνή μαύρης, μέσα σε ένα καναρινί φόρεμα Donna Karan να παρελαύνω στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ως ανερχόμενο αστέρι... Σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά, με το μωρό μου να προσπαθεί επιτέλους να σταθεί στα πόδια του "μόνο" του προσπαθώντας να χωνέψει το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι πάντα παραμύθι, μερικά από τα "καλά" έργα μου βρίσκονται σε ένα αεροπλάνο προς Βελιγράδι, με προορισμό μια Bienalle Collage εκτός της λακούβας, δίπλα στους ψηλούς και αρρενωπούς Σέρβους. Τι Λοζάνη τι Κοζάνη. Αν πάρουμε το ΟΚ -που χάρη τους κάνουμε τετοια ομάδα καλλιτεχνών που κατεβαίνει- θα είναι το πιο γρήγορο θαύμα του κόσμου. Αν όχι εδώ θα είμαστε -εγώ κι εσείς- να κλαιγόμαστε αντάμα για όλα τα δεινά αυτής της άμοιρης φτωχής, μα τόσο όμορφης χώρας. Οπως και να χει ευχομαι στο μπλοκάκι μου να κάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα το επισκεφτούν τον επόμενο χρόνο, να νιώσουν όμορφα και δημιουργικά οπως ακριβώς συμβαίνει σε μένα σχεδόν κάθε μέρα εδώ και ένα χρόνο. Κι εύχομαι στα επόμενα γεννέθλιά του να σκάσουν κι άλλα νέα για ταξίδια στο Βερολίνο, το Μανχάταν, την Βραζιλία...και τα έργα μου να γυρίσουν όλο τον κόσμο, όπως ο νάνος της Αμελί.

Σας ευχαριστώ όλους που με απολαύσατε για έναν χρόνο...Αμα δεν έχετε ξεκολήσει ακόμα είναι μάλλον επειδή δεν μπορείτε. Κι επειδή μείναμε εμείς κι εμείς λέω να μας κεράσω ποτό στο κέντρο! ;)

Διαβάστε περισσότερα »

Το εργάκι 48 ώρες (που συμμετέχει και σε διαγωνισμό το καλό μου) μου προέκυψε προφητικό. Το ίδιο και το ινστρουμένταλ στο βάθος του μπλογκ που παίζει από την περασμένη εβδομάδα για τα 40 του Ντειβ που του έπεσε βαρύς... ο γύρος. Οχι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω 48 ώρες στη Μαλακάσα για να ζήσω το φετινό μου όνειρο. Εγώ ήμουν εκεί. Αυτοί δεν ήρθαν. Παραδόξως όμως η απουσία τους έφερε εκείνη η οικειότητα στα πρόσωπα των ανθρώπων όμοια με αυτή που φέρνει ένας σοκαριστικά μεγάλος σεισμός και οι τρομαχτικές πυρκαγιές του καλοκαιριού. 30.000 ομορφοι άνθρωποι (με ελάχιστες τραγελαφικές εξαιρέσεις) που εμένα μου φάνηκαν παραπάνω ξαπλώσαμε στο γκαζόν κι αρχίσαμε να το μασουλάμε σαν τα κρι κρι από τα νεύρα, μέχρι που τα νεύρα έγιναν νευρικό γέλιο και τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημα. Στον Ντειβ όμως θα τα κρατήσω τα μούτρα. Τόσο που ούτε από το ιντερνετ δεν θα ξανακατεβάσω μουσική και οταν ξανάρθει ούτε για να του ρίξω ντομάτες δεν θα πάω. Και δεν θέλω δραχμή πίσω. Οσο για το απόκομμα; Το εχω χώσει ήδη στο μπαούλο για να το δείχνω στα εγγόνια μου και να τα πιάνει νευρικό γέλιο. 29.999 νέοι φίλοι μου, με τις υγείες μας :)))))) Εννοείται πως ο πιανίστας θα συνεχίζει να παίζει μέχρι νεωτέρας...;)

Διαβάστε περισσότερα »

Με τη Σεμίνα κάναμε το καλύτερο deal. Εγώ θα της έφτιαχνα ένα παραμύθι για να μπει μέσα κι εκείνη θα στόλιζε τους τοίχους του γραφείου μου με τις ζωγραφιές της. Εδώ και δύο εβδομάδες λοιπόν κάθε πρωί τα ευφάνταστα έργα της με τα μολυβένια τόξα και τα περίεργα πλάσματα της θάλασσας που μοιάζουν σαν ιππόκαμποι με γένια, με καλωσορίζουν στο δικό της παραμύθι. Αν ήμουν ακόμα παιδί δεν θα μπορούσα να επιθυμώ μια καλή θέση στους Depeche ομως μιας και δεν είμαι θα πρέπει να πληρώσω εγώ τα εισιτήρια. Το νόμισμα με τις δύο όψεις, ο κύκλος. Ο κύκλος που κάνει κύκλους και φέρνει τα πάνω κάτω. Χθες ήμουν εγώ κάτω. Σήμερα εσύ. Κι αύριο θα μας πατάει και τους δύο η Σεμίνα. Ίσως γιαυτό να λένε πως το χρήμα κινεί τον κόσμο. Στρογγυλό σαν τη Γη. Σαν τη ρόδα του λούνα παρκ. Μπαινεις και τη γεύεσαι σε όλο της το μεγαλείο. Σπιθαμή προς σπιθαμή για να μάθεις τελικά πως σε όποιο σημείο της κι αν βρεθείς το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Μια ατέλειωτη ζαλάδα...

Διαβάστε περισσότερα »

Επεσα πάνω της με φόρα. Κι έμεινα λαβωμένος σε εκείνη τη θέση. Πόσοι αιώνες πέρασαν; Με ένοιαζε; Το θέμα ήταν πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ηθελα; Δεν προσπάθησα. Ενιωθα σαν άρρωστος. Δεν σκέφτηκα να κάνω και πολλά. Τη σκεφτόμουν συνέχεια. Την ποθούσα κάθε λεπτό. Ενιωθα υπέροχα. Αλλά και σκατά μαζί. Στην αρχή ήταν σαν την ηλεκτροπληξία. Επεσα κάτω. Την κοίταζα από χάμω καυλωμένος με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Ηθελα να τη γλύψω να μαλακώσει στο στόμα μου. Μετά να την δαγκώσω. Κι έπειτα να την καταπιώ. Δεν πέρασε μέρα που να μην σκεφτώ πως μόνο έτσι θα την είχα δική μου για πάντα. Ενιωθα βλάκας. Τι σόι άντρας θα γινόμουν για χάρη της; Σήμερα δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο παρά το πότε θα χωθώ στη καυτή μελαγχολία του μουνιού της. Οχι να τη γαμήσω. Κι αύριο; Αυριο θα ξύπναγε με το πρωινό να την περιμένει στο κρεβάτι. Και τι άλλο θα ακολουθούσε; Θα μου ζήταγε μέχρι που δεν θα είχα τι άλλο να της δώσω. Στους κολλητούς μου δεν είπα τίποτα. Το παιξα άνετος. Τόσο άνετος που μια μέρα μπροστά τους της έκανα σκηνή. Χοντρή σκηνή. Ειχα χάσει τα μυαλά μου. Εκείνη μου τα είχε πάρει. Μάρεσε. Το ξανάκανα. Δεν θα πίστευε ποτέ κανείς πως ήμουν δούλος της τελικά. Μπήκα στο μπάνιο κι έριξα νερό στο πρόσωπό μου. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Πρεπει να φερθώ σαν άντρας είπα. Επέστρεψα σοβαρός και τράβηξα τις κουρτίνες να μην μας βλέπει κανείς -να μην την κλέψει κανείς-και τις είπα πως θέλω να τη γαμήσω. Εκείνη δεν μίλησε. Κατέβασε μονορούφι τη βότκα κι άρχισε να κλαίει. Δεν θέλω να γαμηθούμε, μου είπε. Θελω να φύγω. Πνίγομαι εδώ μέσα. Σκέφτηκα να την πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια για να καταλάβει τη διαφορά. Δεν μίλησα. Κλείδωσα τη πόρτα και της έδειξα το σπίτι μας. Αυτή είναι η φυλακή σου, της είπα. Με έφτυσε στο πρόσωπο και κλείστηκε στην κρεβατοκάμαρα. Μια κλειδωμένη κρεβατοκάμαρα και κλάματα. Ευκολα τα είχε τα κλάματα. Εκείνη την εβδομάδα στην επέτειό μας έσπασε και ο καθρέφτης. Εφτά χρόνια γρουσουζιά. Μου είχε πει και γω γέλασα. Εφτά χρόνια πρωταγωνιστής σε λάθος ταινία ο μαλάκας. Στην πιο σιχαμερή έκδοση του εαυτού μου που ότι και να έκανε δίπλα της παρέμενε κομπάρσος.

Διαβάστε περισσότερα »

Η τεχνολογία είναι σπουδαία εφεύρεση. Και η αγάπη επίσης. Κι επειδή σήμερα τα βίωσα και τα δύο, δεν έχω να ευχηθώ στον εαυτό μου τίποτε παραπάνω. Λίγες μέρες μετά τα 32 νταν- όχι δεν είμαι αστέρι στο καράτε- και κάνοντας την αυτοκριτική μου μάλλον είμαι σε καλό δρόμο. Υπέροχοι άνθρωποι μπήκαν στη ζωή μου, ένα αστραφτερό ολοκαίνουργιο λαπτοπ στην αγκαλιά μου κι έμπνευση για χιλιάδες έργα που έχουν να αφηγηθούν τρελές ιστορίες. Σε αυτή, η θεωρία της κοσμογονίας, η αγιογραφία ή η σχιζοειδής υπόφυση της καλλιτέχνιδος τρία πλάσματα σε ένα τρίγωνο μου είπαν πως η ζωή μπορεί να είναι μια ζούγκλα- και δυστυχώς όχι μόνο από χαριτωμένες ζέβρες, χοντρούς ιπποπόταμους και εξωτικά πτηνά- αλλά η επιλογή για το ποια στάση θα κρατήσεις μέσα σε αυτή δική σου. Οπότε μην παραπονιέσαι. Κοίτα μόνο ψηλά κι απόλαυσε αυτό που βλέπεις. Αν είναι σκοτεινό, μάλλον θα φταίει που φοράς ακόμα τα γυαλιά ηλίου σου...

Διαβάστε περισσότερα »

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το γειτονικό νετ καφέ, φορτώνω στις αναρτήσεις πέντε έξι νέα κολάζ για να τα ανεβάσω κάποια στιγμή, περιμένοντας έμπνευση για να το στολίσω με λέξεις. Για νέο μουσικό χαλί δεν το συζητώ καν. Γίνεται να βολευτούμε με το παλιό για λίγο ακόμα; Όμως ενώ τα χέρια μου έχουν πάρει φωτιά πάνω στα καδρόνια με τις κόλες και τους κόφτες αυτές τις μέρες (έχω απέραντο υλικό να ανεβάσω guys), στο πληκτρολόγιο τα δάχτυλά μου είναι ψοφίμια. Παράλογο αν πρέπει η έμπνευση να έρθει στις 9 το βράδυ που λέω πως είναι η ώρα να φύγω από το γραφείο ενώ έχουν περάσει από τα δάχτυλά μου πάνω στο word κάπου στις 2500 λέξεις; Παράλογο που πάντα πρέπει για να έρθει κάτι να φύγει κάτι άλλο. Λες και μια μαγική δύναμη ζυγιάζει το στοκ σου και πριν δώσει παίρνει. Κακό για εκείνους που τα θέλουν όλα. Είμαι πολύ κουρασμένη. Μου λείπει ένα λάπτοπ τελευταίας τεχνολογίας. Μου λείπετε κι εσείς...

Διαβάστε περισσότερα »

Ζω. Ο υπολογιστής τα έφτυσε ομως. Μέχρι να έρθει ο νέος που θα είναι ελπίζω πιο ωραίος, θα σας σκέφτομαι. Το έργο λέγεται Ονειρο. Οχι από αυτά που κάνουμε ξύπνιοι. Στο κρεβάτι όλα επιτρέπονται. Μη με ξεχνάτε.

Διαβάστε περισσότερα »

Η έμπνευση ήρθε... Ο υπολογιστής όμως έφυγε. Aγκαζέ με τον Johnny... και τον 25χρονο θερμοσίφωνα που πρέπει να αλλάξω με δικά μου έξοδα, γιατί δεν έβλεπα τι υπέγραφα στο συμβόλαιο. Η κατάρα και η μαλακία μαζί. Απούσα λοιπόν και βρώμικη μέχρι να βρω εξορκιστή να διώξει το κακό... ή έστω έναν πλούσιο και σοφό επενδυτή να αγοράσει μερικά από τα αριστουργήματά μου. Τιμοκατάλογος εντός.

Υ.Σ Το έργο είναι πιο φωτεινό αλλά ας όψεται η τεχνολογία...

Διαβάστε περισσότερα »

Η μόδα των οικολογικών ανησυχιών μου προκαλεί αναγούλα. Οπότε δηλώνω φανατική κυνηγός, οπαδός της λακ και καπνίστρια. Επίσης δεν ανακυκλώνω γιατί στην γειτονιά μου όλοι οι κάδοι είναι ΠΑΣΟΚ, δεν συμμετέχω σε δημόσιες δεντροφυτεύσεις (προτιμώ τα πριβέ φυτώρια) και αν και πλένω μόνο στους 30 βαθμούς, κάνω απόσβεση με τα λίτρα του νερού που σε κάθε ξέβγαλμα πλημμυρίζουν το διαμέρισμα. Είμαι Ελληνάρας το ξέρω.

Διαβάστε περισσότερα »

Ελάτε να με δείτε να εκτίθομαι και επίσημα! Στο Group Exhibition με τίτλο "15 Years Old" 30.1-15.2.09 free entrance, 18:00-22:00 hours Event Info Host: Ash In Art Time and Place Start Time: Friday, January 30, 2009 at 6:00pm End Time: Sunday, February 15, 2009 at 10:00pm Location: Ash In Art Street: Ηρακλέους & Λαχούρη 1, 11743 Ν. Κόσμος City/Town: Athens, Greece Contact Info Phone: 2109216890 Email: ashinart@yahoo.com Description Το Ash In Art εγκαινιάζει το νέο του Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης με ομαδική έκθεση στον ισόγειο εκθεσιακό χώρο του μετά από πρόσκληση απήφθηνε σε νέους καλλιτέχνες και δημιουργούς οι οποίοι παίρνουν μέρος με ένα αντιπροσωπευτικό έργο τους.Συμμετέχουν 40 νέοι εικαστικοί με έργα ζωγραφικής, κολάζ, γλυπτικής, φωτογραφίας, χειροτεχνίας αλλά και με κόμιξ, σχέδιο, κατασκευές και video. Ακόμα συνθέτες και ποιητές ενώ δεν λείπει το graffity και τα stencil.H έκθεση αυτή είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αλέξανδρου - Ανδρέα Γρηγορόπουλου που δολοφονήθηκε από τις ριπές μίας εξουσίας που φοβάται τους 15χρονους και στη νεολαία που βγαίνει στους δρόμους διεκδικητικά ή αυθόρμητα.Η Τέχνη μας γίνεται εργαλείο αυτού του κινήματος και είναι στην διάθεσή του αφού η πρωτοβουλία μας έχει αφορμή τα γεγονότα του Δεκεμβρίου και τους αγώνες της νεολαίας. Η έκθεση δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια ενός εναλλακτικού εικαστικού χώρου όπως το Ash In Art αλλά έρχεται μέσα από αυτόν για να υπενθυμίσει, να συναντήσει και να συναντηθεί, με ανθρώπους που έχουν ξεχωριστά ενδιαφέροντα και αισθήσεις. Οι μέρες που ζήσαμε και έρχονται λειτουργούν ως πηγή έμπνευσης για μία πρώτη συλλογική ενέργεια που μας ενώνει, μία εικαστική δράση που μάς επισημαίνει το ρόλο και την ανάγκη για έκφραση μέσα από έργα που ανοίγουν το διάλογο και την επικοινωνία. Για να συζητήσουμε, να σκεφτούμε, να διδαχτούμε. να συμπορευτούμε.Συμμετέχουν:Αριστοτέλης Βικεντίου, Καλλιόπη Βενιέρη, Μαρία Χωριανοπούλου, Αμαλία Παπαδοπούλου, Φλώρα Διαμαντή, Φώτης Κουζινός, Βασίλης Λιαούρης, Ελένη Νταλιάνη, Δημήτρης Γαλάνης, Μαίρη Καπάτου, Εβίκα Σταματακη, Γιάννα Μπανάσιου, Αχιλλέας Θήτα, Φαίδρα Χάρδα, Κατερίνα Ρουκά, Στέλλα Καπεζάνου, William Curtis, Ελεάννα Μαρτίνου, Τάσος Μενεμενόγλου, Αλέξανδρος Κάτσης, Έλενα Ινέζ Βενιέρη, Νάντια Λάσκου, Παύλος Κωνσταντινίδης, Βασίλης Μπότουλας, Έφη Μπεγνή, Κίμων Αξαόπουλος, Αφροδίτη Ιωάννου, Εύα Τσαγκαράκη, Μιχάλης Αρβανίτης, Ιωάννης Πρωτονοτάριος, Γιάννης Ρουμπάνης, Άγγελος Λουκάκης, Αθηνά Καρόκη, Πέτρος Ματθαίου, Αλέξης Αραβαντινός, Μαρουσώ Αθανασίου, Κυριακή Ευθυμίου, Γιώργος Στρώνης, Χάρης Λεβέντης, Εύη Αθανασίου, Έλενα Προδρομίδου, Αλέξης Αριστείδου, Aγγελική Καρποδίνη και οι ποιητές Νίκος Μόσχοβος και Σταύρος ΚαμπάδαηςΤόπος: Ash In ArtΟδός: Ηρακλέους 10 & Λαχούρη 1, Μετρό Συγγρού-Fix (έξοδος Καλλιρόης)Τίτλος έκθεσης: "15 χρονών"Εγκαίνια: Παρασκευή 30.1.2009Διάρκεια: 30.1.2009-15.2.2009, ώρες 18:00-22:30Είσοδος ελεύθερηΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ 2109216890συνεχής ενημέρωση στο blog των φίλων του Ash In Art http://ashinartfriends.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα »