7.28 ξημερώματα Τρίτης με τον χειμώνα της συντροφικότητας

Τα τελευταία έργα τα βάφτισα κολάζ διακοπών. Γιατί βαράνε 38αρια που στο εργαστήριό μου μεταφράζονται σε 50 υπό σκιάν πράγμα που σημαίνει πως οχι μόνο δεν ανοίγουν τα καπάκια από τις κόλες αλλά και τα βερνίκια πράγμα σπουδαίο αφού σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσα να προκαλέσω με αυτή την απλή- εντελώς αθώα - μου κίνηση πυρηνική καταστροφή. Οπότε ψηφίζω λάπτοπ πάνω στο κρεβάτι, αγκαλιά με το ερ κοντίσιον, χορτασμένη με πίτσα για πρωινό την ώρα που μόνο τα βαμπίρ ξυπνούν και οργανόγραμμα για το χειμώνα που καρτερώ σαν λαχείο. Το σιχαίνομαι το καλοκαίρι. Το απεχθάνεται το δέρμα μου, τα μαλλιά μου, τα κύτταρα του εγκεφάλου μου, οι κόρες των ματιών μου. Το μισώ ως καλλιτέχνης γιατί με κάνει να νιώθω ανεπαρκής μέσα στα έργα τεχνολογίας, ως γαλαζοαίματη γιατί καίγομαι και πρήζομαι και έχω συνέχεια πονοκεφάλους και ζαλάδες, ως γυναίκα γιατί η άμμος είναι μεγάλη πουτάνα, ως νοικοκυρά γιατί οι κατσαρίδες κάνουν μεγάλο ντου.

Μισώ το καλοκαίρι γιατί οι πλαζ γεμίζουν γυναίκες με σετ μαγιώ-πετσέτα-σαγιονάρα πράγμα που μου θυμίζει απαξίωση. Κι αυτό το έργο γιαυτό μιλάει. Είναι μια γροθιά στην γυναίκα- (ας την πούμε για μια ακόμα φορά) πουτάνα, ένα σχόλιο στην απαξίωση που βιώνουν πολλοί άνδρες επειδή εκείνη δεν μπορεί να αντέξει την απουσία που τους επιβάλει όταν τους δίνει τα παπούτσια στο χέρι. Μιλάω για όλες μας. Μιλάω για μένα. Μιλάω για εκείνη τη στιγμή που έρχεται η εικόνα μας μέσα από τον καθρέφτη του αλλου να μας πει πως τελικά δεν είμαστε τόσο γαμώ τις γκόμενες όσο θέλαμε να δείχνουμε στην αρχή και εκσφενδονίζουμε τις ατέλειές μας πάνω στον καθρέφτη. Κάποιες λένε ακόμα "θέλω να μείνω λίγο μόνη να σκεφτώ" οι περισσότερες όποια ατάκα κι αν πούμε σκεφτόμαστε "τελικά είσαι μεγάλος μαλάκας αγόρι μου". Αλλάξτε μόνο την προτελευταία λέξη. Και τον στολίζετε μετά με όλα τα κοσμητικά επίθετα των λεξιλογίων εξαιτίας της ανεπάρκειας του να σας κάνει να νιώσετε ότι εσείς δεν καταφέρατε μέχρι τώρα. Δεν θα μου πείτε που τα είδα όλα αυτά στο τερατώδες κολάζ που προηγείται γιατί είναι καλοκαίρι και είστε όλοι στις πλαζ. Αλλά επειδή εγώ είμαι πάντα εδώ πριν από εσάς για σας θα σας απαντήσω.

Δεν τα είδα. Τα σκεφτόμουν όσο το έφτιαχνα. Τις περισσότερες φορές έτσι λειτουργεί το μηχάνημα.