Γυρίζω στο σπίτι από τη δουλειά. Τι χαμπάρια; Με ρωτάει η κουζίνα. Η περιφρονημένη μου ανάγκη την κοιτάει με ύφος μπλανζέ περασμένου αιώνα. Πάλιωσες αλλά τον σαρκασμό σου τον έβαλες στο ψυγείο και συντηρήθηκε μια χαρά...σκέφτομαι. Μετά έπεσε ο ήλιος βζιν -όχι καλό ηχητικό εφφέ ξέρω θυμίζει μελισσούλα ή κουνουπάκι ή από αυτά που μοιάζουν με τυρογαριδακια που ειχαμε κάνει φάρσα την αλλη φορά- όμως αν έχεις το μπέιμπι τιβί δεύτερο παιδί χλωμιάζεις αθωώνεις την γλωσσα απο την υπερβολή των εξεζητημένων λέξεων, ξεχνάς την φαντασία στα πρέπη των μεγάλων, επιστρέφεις στο αγκου και μπουρδουκλώνεις τα στραβά σου δόντια μέσα στο στομάχι, χάνοντας τον ζοφερό ποιητικό στίχο του καλλιτέχνη και κάθε όρεξη να γαμήσεις και να δείρεις. Είναι το αυτό που σε έχει κυριεύσει πλέον για πάντα και ο νους σου πάει και πάλι μόνο στα αρκουδάκια της Κίνας που ζουν στα βουνά γιατι φοβούνται τους ανθρώπους, κι όχι στο άλλο των ανθρώπων που κι αυτοί το φοβούνται και γιαυτό ζουν απομονωμένοι ο καθενας στην αγωνία μη χαριστεί μην αδικηθεί ή μηπως και ερωτευτεί και χάσει την ανύπαρκτη εξουσία του εαυτού του. Μπάιιιιιιιιιιιιιιιι τζος. Ο ενθουσιασμος ενός μωρού που δαγκώνει στη γλώσσα του πρώτους του φθόγκους δεν συγκρίνεται ούτε με το καλύτερο γλυκό ψυγείου επιπέδου χρυσών σκούφων και αδαμαντένιων μίτενς, ούτε με την γαμηστερότερη κρουαζιέρα στα νησιά του Πάσχα τέλη καλοκαιριού με γκόμενο τον Αλ Πατσίνο στο Σέρπικο που σιγά τον γκόμενο δηλαδής, ούτε με την πιο επιτυχημένη καριέρα δημοφιλούς ηθοποιού που όλοι συμφωνούν ότι τον παίρνει και για μια Επιδαυρο. Γιατί όλα τα μετά, πάνε χεράκι χεράκι με το κίνητρο που είτε φωλιάζει μεσα σου είτε το εχεις μπροστά σου και το κοιτάς σου ροκανίζει την ελευθερία, την ανιδιοτέλεια και την τέχνη του να αγαπάς από μέσα προς τα έξω την συνήθεια της επανάληψης του κάτι που ίσως έχεις για τελευταια φορά. Μπάλεθ πιτάνε...άρχισε τις σοφίες ο μικρός μου βούδας πάω να ρουφήξω γνώση. Ναι ξέχασα να σου πω. Δεν πεινάω καλή μου αστραφτερή κουζίνα. Διψάω. Διψάω πολύ!!!
