Μισώ το καλοκαίρι γιατί οι πλαζ γεμίζουν γυναίκες με σετ μαγιώ-πετσέτα-σαγιονάρα πράγμα που μου θυμίζει απαξίωση. Κι αυτό το έργο γιαυτό μιλάει. Είναι μια γροθιά στην γυναίκα- (ας την πούμε για μια ακόμα φορά) πουτάνα, ένα σχόλιο στην απαξίωση που βιώνουν πολλοί άνδρες επειδή εκείνη δεν μπορεί να αντέξει την απουσία που τους επιβάλει όταν τους δίνει τα παπούτσια στο χέρι. Μιλάω για όλες μας. Μιλάω για μένα. Μιλάω για εκείνη τη στιγμή που έρχεται η εικόνα μας μέσα από τον καθρέφτη του αλλου να μας πει πως τελικά δεν είμαστε τόσο γαμώ τις γκόμενες όσο θέλαμε να δείχνουμε στην αρχή και εκσφενδονίζουμε τις ατέλειές μας πάνω στον καθρέφτη. Κάποιες λένε ακόμα "θέλω να μείνω λίγο μόνη να σκεφτώ" οι περισσότερες όποια ατάκα κι αν πούμε σκεφτόμαστε "τελικά είσαι μεγάλος μαλάκας αγόρι μου". Αλλάξτε μόνο την προτελευταία λέξη. Και τον στολίζετε μετά με όλα τα κοσμητικά επίθετα των λεξιλογίων εξαιτίας της ανεπάρκειας του να σας κάνει να νιώσετε ότι εσείς δεν καταφέρατε μέχρι τώρα. Δεν θα μου πείτε που τα είδα όλα αυτά στο τερατώδες κολάζ που προηγείται γιατί είναι καλοκαίρι και είστε όλοι στις πλαζ. Αλλά επειδή εγώ είμαι πάντα εδώ πριν από εσάς για σας θα σας απαντήσω.
Δεν τα είδα. Τα σκεφτόμουν όσο το έφτιαχνα. Τις περισσότερες φορές έτσι λειτουργεί το μηχάνημα.
Σε πολλούς αρέσουν οι φωτιές. Σε λιγότερους οι επαναστάσεις. Οχι δεν ταυτίζονται πάντα αυτά τα δύο. Αν τρως με την τηλεόραση αναμένη αυτός ο μήνας είναι ιδανικός για να καταλάβεις τι λέω. Βάλε ειδήσεις. Νάτη μύρισε η επανάσταση του εργολάβου. Για κάτι τέτοιες είμαστε μεγαλειώδεις. Δεν χρειάζεται να ξεκουνήσουμε από καμία σεζ λόνγκ. Εκτός αν καίγεται ο κώλος μας. Ευτυχώς που ως έθνος τον έχουμε χοντρόπετσο.
