Την τελευταία φορά που έπιασα κόλα στα χέρια μου ήταν για να κολλήσω ένα χριστουγεννιάτικο welcome έξω από την πόρτα. Ηταν τόσο ισχυρή που έμεινε στα χέρια μου για μέρες. Όμως έμπνευση δεν μου ήρθε. Κι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Με μια ζωή πονηρή που κάθε μέρα σαν άγιος Βασίλης μου επιφυλάσσει ένα δώρο έκπληξη. Για κάτι...μικρότερα δώρα γέμισε η Αθήνα μεγάλα εμπορικά. Και κόσμο που την επομένη των επεισοδίων, πήγε για shopping therapy στην Ερμού. Το άκουσα με τα αφτιά μου. Που την ημέρα των επεισοδίων, σταμάτησε το ταξί στο οποίο επέβαινα, φορτωμένος σακούλες και ζήτησε να πάει στο Σύνταγμα. Το είδα με τα μάτια μου. Που εδώ και ένα μήνα σχεδόν που άνοιξε το Golden Hall έχει μοναδική απορία από πού είναι η είσοδος. Σήμερα με ρώτησαν πάλι δύο. Έχω βρεθεί περικυκλωμένη από τρελαμένους καταναλωτές που ψάχνουν λυσσαλέα πάρκινγκ, φωταγωγημένα σιντριβάνια, σακούλες lui vuiton, μεσόκοπες που ψεκάζονται όλο το μπουκάλι της dune και μπαίνουν στο ταξί μου, το ταξί που βρήκα πρώτη εγώ! Βρε Oυστ. Να πάτε να ακούσετε αλλού Sinatra κυρία μου. Εδώ δεν είναι εμπορικό. O κόσμος έχει σαλτάρει ή εγώ; La prairie στο Attica, Dolce & Gabbana στο Κολωνάκι, Lapin στο Mall, μυαλά GPS με τα καλύτερα εμπορικά και γω να μαζεύω τα νερά από το πλημμυρισμένο μου σπίτι...Εχουμε σαλτάρει όλοι. Η ευχή μου για φέτος είναι να καούν όλα τα φωταγωγημένα σιντριβάνια που τραβάνε τους καταναλωτές σαν κουνούπια. Γίνεται;

Διαβάστε περισσότερα »

Το "έργο μου" δεν μου αξίζει μια σήμερα. Σκέφτηκα κατά το " Οι χαζοί αντιγράφουν-Οι ευφυείς κλέβουν" και αναρτώ τα κλεμμένα. Πέντα έργα της Λέμπιτσκα και το πρωινό μήνυμα του Πάρη. Ελπίζω να μη μου ζητήσουν τα πνευματικά δικαιώματα για το copy paste...Tα σχόλια, πάντα δικά σας.

"καλημέρα, τελικά το παιδί αυτό σκοτώθηκε. έχουν αρχίσει από προχτές οι ίδιες μαλακίες στα κανάλια. φωνές και κουβέντες που διακόπτουν η μία την άλλη για να πάρουν θέση και να μιλήσουν για το σωστό και το άδικο. είμαστε χωμένοι στα σκατά του τραμπουκισμού, της δημαγωγίας, και της βλακείας όλων των πλευρών. κάποιοι δεκαπεντάχρονοι που υπάρχει μία ελπίδα να τα γλυτώσουν, τρώνε τη σφαίρα..."

Διαβάστε περισσότερα »

Το Golden Hall κάνει εγκαίνια. Ο planet X πλησιάζει. Ο Εφραίμ σκέφτεται να συντάξει άλλη μια επιστολή. Η Κάρεν Μπράτσο χάθηκε με τη γκομενοπαρέα. Η Θεσσαλονίκη βλέπει 12 ταινίες την ημέρα για να αποτοξινωθεί από τον Ψωμιάδη. Το κολάζ μπαίνει δειλά δειλά στις γκαλερί αλλά κανείς δεν το αγοράζει. Οι Αλβανοί μετανάστες γυρίζουν πίσω. Οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο αιμοβόρες και οι άνδρες σκέφτονται όλο και λιγότερο το σεξ. Οι μετερεωλόγοι λένε ότι σε δύο μέρες η θερμοκρασία θα πέσει 10 βαθμούς. Κανείς δεν επενδύει. Οι γιατροί διαδηλώνουν, πλένοντας τα τζάμια των περαστικών. Η Βαρδινογιάννη μεγαλώνει τη συλλογή των βραβείων της με ένα ακόμα από τη Unisef. Οι βιτρίνες γεμίζουν χριστουγεννιάτικη ματαιοδοξία. Και γω χθες που έβγαλα τον μαύρο, νομίζω πως είδα ένα διαστημικό σκάφος πίσω από τα σύννεφα να χορεύει...

Θα ήταν μεθυσμένος ο χειριστής του, μάλλον.

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν με το καλημέρα ξεκινάς με δύο φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι, μισή μαύρη σοκολάτα και μια κούπα γάλα, δεν έχεις σκοπό να το κουνήσεις ρούπι για το υπόλοιπό της. Βυθίζεσαι από το πρωί στη χλαπάτσα της Κυριακής και κάνεις σκέψεις. Τα πόδια έχουν ξεραθεί. Πως θα σε έλεγαν αν ήσουν η επόμενη πρωταγωνίστρια του Τίμοθι Μπάρτον, πως θα φύσαγες τον καπνό του τσιγάρου σου αν σε πολιορκούσε ανελέητα ο Χαβιέ Μπαρτές, πόσες φορές θα είχες χαμογελάσει ήδη αν δεν είχες χέρια ή πόδια ή δικά σου νεφρά , που θα ήσουν τώρα αν εκείνο το βράδυ είχες στρίψει από το σωστό στενό;

Πέρασα ένα 6ωρο, μπροστά από τις οθόνες σου, αφιέρωσα μόνο ένα μισάωρο στον χοντρό εαυτό μου, κι άλλες τρεις κολλημένη μέσα στα χαρτιά, για να καταλήξω λυπημένη λόγω Κυριακής να κοιτάω ένα ακόμα έργο, που δεν μπορώ να καταλάβω ούτε η ίδια. Όταν με πιάνει αυτή η τρέλα με τα κοπίδια και τις κόλες μου, δεν σκέφτομαι τίποτα. Γίνονται όλα ενστικτωδώς. Τα χρώματα, τα θέματα, τα φόντο, η διάταξη, τα σχόλια, όλα ξεπηδούν από τα περιοδικά σαν ήρωες που λαχταρούν να γίνουν πρωταγωνιστές. Να ζήσουν το δικό τους όνειρο. Προσπαθώ να φερθώ δίκαια σε όλους κι έτσι συνήθως καταλήγω μπροστά σε ένα πολύχρωμο χάος πολλαπλών ιστοριών σε ένα κάδρο, που μου θυμίζει τόσο πολύ τη Βανέσσα. Ακόμα θυμωμένα σαν έφηβοι, αλλά τόσο γέρικα που μιλάμε πια για μια ντεμοντέ επανάσταση. Αυτή όμως έχω. Και υπάρχουν άπειρες εκδοχές για την τύχη τους.

Θα ταίριαζαν χάρμα στο εφηβικό μου δωμάτιο, αν η μητέρα μου δεν του άλλαζε ντεκόρ κάθε φορά που την επισκέπτομαι, στο Μουσείο Μπενάκη αν ήμουν η κόρη του Κουν, στη βίλα της Μαντόνα στο Λος Άντζελες αν ήμουν αυτή που μίλησε πρώτη για την Καμπάλα, στα εξώφυλλα της Αthens Voice αν είχα τελειώσει το Central St. Martin's College of Art & Design, στο Grand Masse des Beautx-Arts του Παρισιού, αν είχα πει ναι και είχα φύγει τότε. Στη ζωή ο καθένας μας παίρνει μόνο ένα χαρτί της τράπουλας. Και η μαγκιά είναι πως θα το παίξει. Πέρα από τις τρελές μου φαντασιώσεις, είμαι πραγματικά χορτάτη με αυτά που έχω. Κι όχι εξαιτίας του γερού πρωινού σήμερα. Καλή εβδομάδα σε όλους.

Διαβάστε περισσότερα »

Νιώθω σαν κουτί σαρδέλες, είπε.

Νιώθω σαν τσιρότο, είπα.

Νιώθω σαν σάντουιτς με τόνο, είπε.

Νιώθω σαν φέτα τομάτα, είπα.

Νιώθω σαν να 'ρχεται βροχή, είπε.

Νιώθω σαν να 'χει σταματήσει το ρολόι, είπα.

Νιώθω σαν να 'ναι ξεκλείδωτη η πόρτα, είπε.

Νίωθω σαν να πρόκειται να εισέλθει κανένας ελέφαντας, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.

Δε νιώθω πως πρέπει α δουλέψω, είπα.

Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.

Νιώθω σαν να 'χουμε παρακάνει έρωτα, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε κι άλλο, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις δουλειά, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις εσύ δουλειά, είπα.

Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.

Νιώθω σαν να θέλω ένα ουίσκι, είπα.

Νιώθω σαν να 'πρεπε να τελειώσουμε το κρασί, είπε.

Νιώθω πως τώρα είσαι σωστή, είπα.

Νιώθω σαν να κλατάρω, είπε.

Νιώθω σαν να μου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπα.

Νιώθω σαν να σου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να μου τρίψεις την πλάτη, είπα.

Νιώθω σαν να μη μ' αγαπάς, είπε.

Νιώθω σαν να σ' αγαπώ, είπα.

Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα μου, είπε.

Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα σου, είπα.

Νιώθω σαν να σ' αγαπάω τώρα, είπε.

Νιώθω σαν να σ' αγαπάω περισσότερο απ' όσο εσύ, είπα.

Νιώθω υπέροχα, είπε, θα ουρλιάξω.

Νιώθω σαν να μπορούσα να το κάνω αιωνίως, είπα.

Νιώθω πως μπορείς, είπε.

Νιώθω πως έρχεται, είπα.

Νιώθω πως έρχεται, είπε.

Διαβάστε περισσότερα »

Θέλω να βάλω φωτιά σε αυτά που δεν καίγονται... Να αρχίσω να διαβάζω ποιήματα που θα καταλαβαίνω Θέλω ένα μωρό κούκλα με τηλεκοντρόλ Να σε αγαπάω χωρίς μακιγιάζ Χωρίς να χρειάζεται να κόβεις τα μαλλιά σου κάθε εβδομάδα Θέλω να σηκώσω την πιο όμορφη πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης Θέλω να σου πω αντίο και πως δεν έχω πίκρα για τίποτα πια Να πάω στην Βραζιλία και να περάσω τέλεια Να βάλω φίμωτρο στις σκέψεις μου. Φτάνει πια με κούρασαν Θέλω να κλάψω από χαρά Να φάω μια τούρτα πραλίνα και 1ο κιλά παγωτό χωρίς να λιγώσω Να σε κοιτάζω στα μάτια χωρίς να κοκκινίζω Θέλω τη Δευτέρα που θα ανοίξω το pc να τα βλέπω χωρίς γυαλιά Να σου πω ότι μου λείπεις χωρίς να συννεφιάσεις Να μην καίνε τόσο πολύ οι μυς σε κάθε άσκηση Θέλω μια έκθεση και μια βέσπα για να μην χρειαστεί ταξί Να σηκώσω σκόνη την επόμενη φορά που θα με πληγώσεις για να μην με δεις που θα φεύγω Θέλω το δίλλημα του τι θα πρωτοκάνω με 1 εκατομμύριο ευρώ

...και μια αυλή γεμάτη ζώα Τα θέλω όλα. Αλλά δεν ξέρω...αν θα είναι αρκετά

Διαβάστε περισσότερα »

Γεννήθηκε το 1977. Το λατρεύω για τον δεύτερο εαυτό που κρύβει. Ο Μποτέρο το τρύπησε για ένα σκουλήκι. Τα πορτοκάλια έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται πως κάποια μέρα θα γίνουν μήλα;

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

H καθημερινή πρωινή απάντηση των Ελλήνων στο παγκόσμιο οικονομικό crash...

μήπως θα έπρεπε να προφέρεται τρα(χ) αρτ;

Διαβάστε περισσότερα »

Ο καλός μου αποστόμωσε το σχόλιο του έργου μου φέρνοντάς μου ως παράδειγμα τον ακατανόμαστο. Και μετά ακούω μια φωνή ίδια του ακατανόμαστου να λέει: "Μαρίκα κάμε μου μια πίπα" ξανά και ξανά και αναρωτιέμαι: λες οι τελευταίες να είναι ελιξήρια μακροβιότητας -όπως το σταμναγκάθι που λέγεται οτι ο ακατανόμαστος τρώει σε κάθε του γεύμα- κι αν ναι τότε γιατί οι περισσότεροι άνδρες -οκ οκ πλην του ακατανόμαστου - ζουν λίγο; Μήπως φταίει η οικονομική κρίση και κανείς δεν επενδύει στην σίγουρη πλην τσουχτερή μετοχή του σταμναγκαθιού; Ή μήπως οι γυναίκες έπαψαν να σερβίρουν στο καθημερινό σεξουαλικό μενού ενός άνδρα την πίπα και αναγενιούνται ξανά και ξανά με κρέμες προσώπου από πλακούντα και χόνδρο; Προσπαθώ να καταλάβω πραγματικά τι φταίει και οι άνδρες ζουν λίγο και οι γέρικοι γεμάτοι κυτταρίτιδα κώλοι των γυναικών αναπαύονται μόνοι από ένα σημείο και ύστερα στα καθίσματα του Δελφινάριου. Ίσως δεν αντέχουν να τους βλέπουν για πολύ. Ή ίσως αυτή η εμμονή στους ρόλους που θέλει τον καυλό ( caulus λατινιστί ) ή πολιορκητικό κριό, να βρίσκεται συνεχώς σε μια εμπόλεμη διάθεση εκπόρθησης ενός κάστρου να μην έχει νόημα από ένα σημείο και μετά. Η φύση πλάθει τους άνδρες πολεμιστές, κυνηγούς και επιβήτορες αλλά ξεχνάει τις εφεδρικές μπαταρίες. Το ντούρασελ είναι παραμύθι των διαφημιστικών εταιρειών.

Είμαι σίγουρη ότι το σταμναγκάθι σαλάτα είναι σπεσιαλιτέ της Μαρίκας.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο νόμος του Μέρφι για το Δυνατό Κόλλημα: Όταν έχουν μαζευτεί τόσα πολλά έργα για να αναρτήσεις, νέα, ιδέες και λέξεις για να τα στολίσεις, δεν θα βρίσκεις τα γυαλιά σου και αν τα βρεις δεν θα σου κάνουν γιατί η μυωπία σου θα έχει ανέβει 3 βαθμούς. Επιστρέφω σύντομα με νέα γυαλιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Πάμε μια βόλτα. Μου είπε...

Όχι τώρα. Έχω έμπνευση. Του απάντησα.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τίποτα καλύτερο, από τη φράση "κολασμένος παράδεισος" για να σημειολογήσω πάνω στη λέξη ζωή. Όχι την αιώνια ζωή, στην οποία δεν πιστεύει ούτε το ανώτατο καλογεριό της χώρας (τι τα θες τα επίγεια οικόπεδα καλέ μου αν έχεις κλείσει σουίτα στο Μεγάλη Βρετάνια του παραδείσου?) αλλά αυτή τη λίγη, τη μικρή που δόθηκε στον καθέναν από εμάς κάπως...τυχαία. Τυχαία, αλλά ωραία. Γιατί μοιάζει με πολλούς γύρους στη ρουλέτα. Κάπως... γιατί όπως σε όλα τα παιχνίδια έτσι και σε αυτό, ίσως και τίποτα να μην είναι τυχαίο. Αλλά όπως και να χει αυτό είναι το ωραίο. Το ωραίο το ταυτίζω με την τύχη κάποιων ανθρώπων να βρίσκουν πράγματα για να χαμογελούν πιο συχνά από κάποιους άλλους. Κυρίως όταν αυτά βρίσκονται μέσα στην στη φορμόλη ενός νοσοκομείου, δίπλα σε ετοιμοθάνατα αγαπημένα πρόσωπα που πιστεύεις πως θα τους άξιζε να ζουν για πάντα. Σε ένα τέτοιο κάποτε, έδωσα και πήρα πάλι πίσω, τα πιο συγκλονιστικά αληθινά σαγαπώ της ζωής μου. Δεν ξέρω αν έφταιγε η κόλαση που επιζητούσε άμεσα έναν παράδεισο, όμως για μερικά λεπτά υπήρχαν και τα δύο πάνω στο κρεβάτι της. Η ζωή λένε είναι γλυκόπικρη. Αυτό που δεν μας λένε είναι γιατί το γλυκό σε αυτήν την περίπτωση προηγείται.

Διαβάστε περισσότερα »

Επειδή τελευταία ανέβηκα στο καλάμι μου και πάω με όλα αυτά τα γλυκά και όμορφα που μου γράφετε, είπα να σας δώσω μια εικόνα του εξεχόντως γαμάτου, για να μάθουν όσοι δεν ξέρουν- αν και μιλάμε για περσινά ξινά σταφύλια- και να ταρακουνηθούν τα δικά μου λιμνάζοντα καλλιτεχνικά ύδατα. Σκέφτομαι πως ίσως έτσι η δράση μου και η αντίδρασή σας στο επόμενο post να δημιουργήσουν ένα θαυμάσιο big bang και επιτέλους ο καλλιτέχνης να ξυπνήσει από τον λήθαργο που του προκαλούν τα έργα του όταν έχουν φτάσει τόσα τον αριθμό που έρχονται οι πρώτες ανησυχίες για το κόλλημα της διακίνησής τους στο διαμέρισμα.

Δεν ξέρω αν σκεφτόταν έτσι και ο Τim Roelofs, τον οποίο έχω μέσα στην καρδιά μου τόσο για τον σουρεαλισμό που ξερνούν τα έργα του (για τους απλά περίεργους ή υποψήφιους αγοραστές http://www.roeloffs1.de/ ) όσο και για το γεγονός ότι κατάφερε να πουλήσει την τρέλλα του, το ταλέντο ή την δευτεροκλασάτη τέχνη του για πολλούς, σε μια επίσης τρελλή πλην φραγκάτη κι έξυπνη κληρονόμο για χοντρό cash, πάντως δεν θα πεθάνει σαν τον Van Gong.

Οι πασαρέλες αναστέναξαν, κάποιοι μιλούν για τρελή αρπαχτή, τα περιοδικά μόδας χειροκροτούν το νέο-παλιό μεγάλο hit του οίκου. Εμένα η Donatella δεν μου αρέσει. Προτιμώ τον Λάκη Γαβαλά.

Οι Fashionholic ας περιηγηθούν στο http://www.wallpaper.com/fashion/tim-roeloffs-collaboration/2115

Διαβάστε περισσότερα »

Η δύση άρχισε να μοιάζει με το ντεκόρ στις βιτρίνες του Δελούδη.

Διαβάστε περισσότερα »

Είμαι αφελής να πιστεύω ότι οι ιστορίες αγάπης γέννιουνται όταν πέφτουν τα αστέρια; Ότι είναι αποτέλεσμα ενός μάστορα που του ήρθε η έμπνευση κι έφτιαξε δύο καλούπια με τέτοιο τρόπο ώστε το ένα να κουμπώνει πάνω στο άλλο μοναδικά; Όταν κυκλοφορώ μόνη στους δρόμους αυτής της πόλης, νιώθω περικυκλωμένη από ζευγάρια που τα έσμιξε ο φόβος. Κανείς δεν θέλει να γεράσει μόνος. Όλοι θέλουν να αφήσουν κάτι πίσω τους. Κάποιον να τους θυμάται. Όλοι θέλουν κάποιον να τους αγαπά. Οι άνθρωποι σήμερα ζευγαρώνουν από φόβο. Μετά τον έρωτα, παύουν να χαμογελούν. Αν έχεις ζήσει το φόβο, ξέρεις. Η γλώσσα του σώματος είναι αποκαλυπτική. Σου θυμίζει πράγματα που θες να ξεχάσεις που είχες ορκιστεί πως δεν θα ξανάκανες ποτέ. Αποκαλύπτει πόσο στεγνοί είναι οι άνθρωποι μέσα στην αχανή έρημο, την ίδια στιγμή που εκείνοι βροντοφωνάζουν πως είδαν μια όαση. Εγώ νομίζω πως θέλω να με θυμούνται αυτοί που δεν με γνώρισαν ποτέ. Αυτοί που ίσως θα με διαβάζουν και θα με φαντάζονται σαν μια νεράιδα. Οι νεράιδες δεν έχουν ελαττώματα. Είναι αέρινες όπως η ανάμνηση που επιθυμώ να γίνω. Τόσο αέρινη που όταν τα χρόνια θα έχουν γίνει αιώνες, να μην είναι σίγουρο ότι έζησα στα αλήθεια Σαν να ήμουν παραμύθι. Εγώ το παραμύθι. Εγώ και το παιδί. Οι περισσότεροι γεννιούνται και πεθαίνουν και είναι σαν να μην έζησαν ποτέ. Το καθημερινό δρομολόγιο της ζωής τους είναι προγραμματισμένο με ακρίβεια, ο γάμος τους μια συνήθεια που έφερε σχεδόν μηχανικά στο κόσμο παιδιά, που πήγαν σε γάμους και βαφτίσια άλλων και κυκλοφόρησαν στους δρόμους της πόλης με το σώμα τους να μαρτυρά φόβο. Φόβο που τελικά σε κάνει να μοιραστείς το κρεβάτι σου με κάποιον που αντέχεις περισσότερο από όσους έχεις κοιμηθεί μαζί. Όταν γίνεις μετρ στον φόβο, ίσως είναι μια καλή στιγμή να κοιτάξεις τον ουρανό. Δεν ξέρω αν φαίνονται πια από την Αθήνα τα αστέρια. Σίγουρα όμως πέφτουν. Και τότε είναι μια καλή ευκαιρία να ευχηθείς να βρεις το άλλο μισό πορτοκάλι. Υπάρχει όπως ακριβώς και οι μπανανόφλουδες. Καλή τύχη λοιπόν....

Διαβάστε περισσότερα »

Σε παλιότερο ποστ είχα αναφερθεί στο στοιχειωμένο μου σπίτι στα Κάτω Πατήσια. Αφορμή στάθηκε ένα παιχνίδι που ήταν η τέλεια πρόφαση για όλα εκείνα που πρέπει να διαβάζει κανείς σε ένα φτωχό και ταπεινό blog χωρίς τον κίνδυνο να μπουν βιαστικές ταμπέλες του στυλ «εδώ ζει και δημιουργεί η τρελή του blogspot.com». Tότε όμως ήταν ένα παιχνίδι. Ίσως έτσι να το έβλεπε τότε και το σκανδαλιάρικο στοιχειό της μικρής μου γκαρσονιέρας. Γυρνοβόλαγε με αέρα ιδιοκτήτη και θράσος που μόνο ο μαύρος – όνομα και πράγμα- σκύλος μου θα μπορούσε να σας καταθέσει αν είχε λαλιά- εγώ και ο τότε συμβίος μου απλά υποθέταμε- ξερνώντας τη θλίψη του νεκροζώντανου – νομίζω πως τελικά τα ζόμπι είναι χορτοφάγα- σε όλες τις γωνιές του σπιτιού, με μια ανεξήγητη προτίμηση στο μικρό χωλ του διαμερίσματος επιβάλλοντας τη παρουσία του με αυθάδεια. Μέσα σε δύο χρόνια σε πολλά από τα αντικείμενα του σπιτιού φύτρωσαν πόδια, η τηλεόραση έκανε εντυπωσιακές προόδους στο να ανοιγοκλείνει αυθόρμητα, ο μαύρος φερόταν σαν θεατής σε αόρατο αγώνα 400 μέτρων κι άνθρωποι που δεν ήξεραν τίποτα για το γεγονός μπαίνοντας στο σπίτι μεταλλάσσονταν σε μέντιουμ με ραντάρ 6ης αίσθησης. Τελικά επικράτησε η σύνεση –όχι δεν επιστρατεύτηκαν μέντιουμ και χαρτορίχτρες για τη λύση του μυστηρίου- αλλά παρέδωσα τη σκυτάλη της θλίψης σε μια άκρως αντιπαθητική γειτόνισσα που αγόρασε το σπίτι κοψοχρονιά για να επεκτείνει το σαλόνι και μισό ακόμα τετραγωνικό μέτρο την τεράστια βεράντα της. Δεν ξέρω τι απέγινε. Το διαμέρισμα σίγουρα θα έχει αλλάξει από τότε. Ίσως να ξεβολεύτηκε για να βολευτεί η γριά. Ίσως και να ένωσαν τις θλίψεις τους και να πίνουν τσάι με λεμόνι στην πλέον έξτραέξτραλαρζ βεράντα της. Δεν με νοιάζει.

Δεν θα μπορούσε εξάλλου να μου κάνει περισσότερο κακό από εκείνα τα στοιχειά που έχω καταχωνιάσει μέσα μου από τα παλιά και με ρημάζουν. Αυτά δυστυχώς δεν φεύγουν όταν ανάβεις το φως και ανοίγεις το φύλλο της ντουλάπας κι όταν κλείνεις τη πόρτα βγαίνοντας έρχονται μαζί σου. Τις τελευταίες μέρες κοιμάμαι ελάχιστα και με το φως πάντα αναμμένο. Έχουν εισβάλλει στο παραμύθι μου οι κακοί και βιάζονται να παραδώσω τη μάχη. Είναι εύκολο και βολικό να ρίχνεις την ευθύνη στους κακούς. Όμως είναι αλήθεια πως πολλές φορές μας κυριεύουν τα στοιχειά και μας οδηγούν σε πράξεις για τις οποίες νιώθουμε ότι ήμασταν "αμέτοχοι".

Αυτό το ποστ, το προηγούμενο, το προ προηγούμενο, όλα όσα βγήκαν από μέσα μου όλους αυτούς τους μήνες που βρίσκομαι εδώ, μαζί με όλα τα έργα μου, το προφίλ με τις φωτογραφίες και τα δεδομένα μου, ακόμα κι όλες οι στιγμιαίες εκλάμψεις που έχω αποθηκεύσει στα πρόχειρα και ίσως να μην αναρτήσω ποτέ, ξεκίνησαν εξαιτίας ενός μοναδικού άνδρα. Του άνδρα μου. Αυτός είναι το δυνατό κόλλημα. Επειδή ξύπνησε την ωραία κοιμωμένη και αρχίσε επιτέλους το παραμύθι μου. Του χρωστάω πολλές στιγμές ευτυχίας κι ένα τεράστιο δημόσιο σ’ αγαπώ.

Να το ξαναπώ;

Διαβάστε περισσότερα »

Η χρονιά του ποντικού μπορεί να ανέβασε την τιμή των χάμστερ στα pet shop του Πεκίνου, όμως δεν έφερε πολύ γούρι στους Ασιάτες που το τελευταίο εξάμηνο κάθε φορά που αναρρωτιούνται ΅Βούδα μου τι άλλη συμφορά θα μας βρει΅ έρχεται νόμος του Μέρφι να αποδείξει την υπεροχή του έναντι του παχουλού θεού. Ενόψη της μεγάλης παγκόσμιας γιορτής της ντόπας, και λίγο πριν τα μετάλλια αρχίσουν τις σκυταλοδρομίες (από χέρι σε λαιμό και από λαιμό ξανά σε χέρι μετά το τα αποτελέσματα αντιντόπινγκ ) μου ήρθε η έμπνευση με ένα έργο γροθιά στο κατεστημένο (όπως λέει και ο συμπαθέστατος πρόεδρος του ΛΑΟΣ σε ένα από τα αναρτημένα του στην εθνική οδό πανό), ένα έργο που αναδίδει ορμόνες που κάνουν τις γυναίκες να μοιάζουν με άνδρες και τους άνδρες να πέρνουν το αίμα τους πίσω, βλέποντας επιτέλους το μόνο άχρηστο όργανο πάνω τους (το στήθος) να γεμίζει πατρικό γάλα. Οκ ίσως να υπερβάλω λίγο πάλι, και να είμαι παραπάνω κακεντρεχής από όσο θα έπρεπε. Όπως στην περίπτωση του ποδηλατικού γύρου Γαλλίας, που παρακολούθησα το περασμένο σουκου, κι όταν άκουσα τον σπορκάστερ να μεταφέρει την εικόνα τη στιγμή που ο νικητής τερμάτιζε λέγοντας ΅Ο Σάστρεκ, τον βλέπετε εδώ με γουρλωμένα μάτια΅ ο νους μου πήγε στο κακό. Είχε βγάλει την προηγούμενη του τελικού την ανάβαση ενός βουνού, με τον καλύτερο χρόνο και όλοι περίμεναν ότι θα ήταν ψόφιος την επόμενη. Εκείνος όμως έβγαλε οφ τα χρονόμετρα, κέρδισε και τη δόξα και τις εντυπώσεις και φυσικά όλους τους συναθλητές του. Όταν τα "γουρλωμένα μάτια" γίνονται σήμα κατατεθέν σε μια αθλητική εκδήλωση της εμβέλειας του tour de France που να κοιτάξεις τους πρωταθλητές των Ολυμπιακών αγώνων τη στιγμή του δικού τους πανηγυρικού τερματισμού; Εγώ θα προτιμήσω να κεντράρω στους μύες τους τα απογεύματα του Αυγούστου που θα γυρνάω από τις βουτιές, μπας και αποφασίσω επιτέλους την αγορά του λευκού Giant κι αρχίσω τις ποδηλατάδες στα βουνά και τις ραχούλες και θα αφιερώσω αυτούς τους Ολυμπιακούς σε όλους τους παθιασμένους ερασιτέχνες αθλητές, γνωστούς, αγνώστους αλλά και φίλους, που κάθε μέρα διανύουν χιλιόμετρα ή μίλια κάτω από τον καυτό ήλιο πάνω σε ένα ποδήλατο ή σε μια σανίδα, και χύνουν τόνους ιδρώτα μέσα σε ένα γήπεδο ή μια πισίνα χωρίς χρυσά, αργυρά και χάλκινα κίνητρα. Σε αυτούς υποκλίνομαι.

Διαβάστε περισσότερα »

Είναι το μοναδικό έργο που είχε ξεμείνει στο ψυγείο. Αυτό με τη λιγότερη πέραση. Για ώρα ανάγκης. Και τώρα είναι μια τέτοια ώρα. Περασμένης ανάγκης. Τόσο περασμένης που τίποτα δεν έχει πολύ σημασία. Ούτε τα ψιλά που μετράω στη τσέπη, ούτε οι γνωστοί που μετρώ στο κινητό, ούτε όλοι εσείς οι bloggers επισκέπτες μου που μετράει το hits για μένα. Τώρα το ψυγείο είναι άδειο. Ούτε νερό βρύσης δεν έχει. Το τενεκεδάκι με το εβαπορέ και τα χαλασμένα μήλα, αχλάδια, κορόμηλα -ούτε και γω δεν ξέρω πια με τι μοιάζουν- τμήμα του ντεκόρ. Aπό τον καιρό του Κολοκοτρώνη. Πεινάω και δεν βρίσκω τίποτα της προκοπής. Διψάω αλλά νερό βρύσης δεν πίνω. Και το καλοκαίρι έρχεται, με κουφόβραση και κουνούπια. Αύριο θα βάλω την αποκριάτικη στολή της Παρασκευής. Θα ντυθώ πινγκουίνος. Και μετά θα το ξεχάσω. Πάνω στο ποδήλατο ίσως. Κάτω από τον ήλιο με το μαγιώ ή ακουμπώντας σε ένα ωραίο τραπέζι με θαλασσινά και δροσερό νεράκι ηλιοκαμένη. Μέχρι τη Δευτέρα. Που θα ανοίξω ξανά μηχανικά το ψυγείο και θα έρθουν όλα τα πρέπει. Πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ. Και να αγοράσω χαρτόνια, περιοδικά και κόλλες. Πολλές κόλλες. Και που θα πάει, θα γεμίσει.

Διαβάστε περισσότερα »

Κάντε δρόμο να διαβώ...Αλλά ο δρόμος έχει πολλά χιλιόμετρα και μερικές φορές αισθάνομαι πως τα πόδια μου δεν με βοηθούν. Ούτε οι αστικές συγκοινωνίες φυσικά που τώρα το καλοκαίρι θυμίζουν καζάνι με αναθυμιάσεις ξυνισμένης φέτας. Θα τον βρω όμως σίγουρα τον τρόπο και θα την κάνω. Τη βουτιά. Η βουτιά στο πάρτι που γίνεται εκεί έξω, απαιτεί να πάρεις αρκετή φόρα και να ορμήξεις με το κεφάλι. Όχι αυτές τις μαλακίες που κάνουν οι γκομενίτσες με τα ασορτί τσάντα- σαγιονάρες -πετσέτα, βουτάω με τα πόδια και κλειστή τη μύτη λες και μεγάλωσαν όλες τους στις Γαλλικές Άλπεις. Καμία δεύτερη σκέψη αν η θάλασσα είναι κρύα ή κρύβει μυτερά βράχια με αχινούς. Θεαματική από ψηλά, να την ευχαριστηθείς και συ και το κοινό σου. Αν τελικά υπάρχουν αυτοί που συμμερίζονται την έννοια της καλής βουτιάς. Νομίζω πως αυτό το έργο, είναι μια καλή αρχή για να βρω ως καλλιτέχνης το trademark μου και να βγω στην αγορά της εμπορευματοποιημένης τέχνης ολοκληρωμένη. Καλωδιομένη, λαχταρώντας επιτέλους μια βουτιά έστω και σε πισίνα, κόλλησα στην αίσθηση ότι οι βουτίες αυτές, δεν είναι καλοκαιρινό προνόμιο, αλλά μια ανάγκη που έχει κάποιος όλο το χρόνο. Μέχρι να στρογγυλοποιήσω τα τετράγωνα μαλλιά της γοργόνας μου -δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να βρεις μαύρα -σγουρά προσθέτω- μαλλιά στα ιλουστρασιόν γυναικεία περιοδικά- το έργο μου βγάζει το νόημά του έστω και χωρίς να έχει περάσει από κομμωτήριο. Η εικόνα που έχει δύο όψεις, η λέξη που έχει διφορούμενη έννοια, η επανάληψη της επανάληψης ω επανάληψη του έργου στο οποίο πρωταγωνιστεί ο καθένας από εμάς. Το καλοκαίρι δεν ενδείκνυται για φιλοσοφίες. Ενδείκνυται όμως για βουτιές. Θεαματικές βουτιές. Αρκεί να φτάσεις ως εκεί. Εγώ πάντως δεν κρατιέμαι άλλο. Θα πάω να χτυπήσω ένα δίπλωμα και να πάει να κουρεύεται ο παπαρόνγκας που μου στέλνει τα email για τη τιμή της βενζίνης. Shell περίμενε έρχομαι!!!

(H επανάληψη εννοείται πως δεν είναι προϊόν photoshop)

Διαβάστε περισσότερα »

Σήμερα αγόρασα Dettol σε απολυμαντικό σπρευ. Εξουδετερώνει λέει το 99,9% των μικροβίων σε 30 δευτερόλεπτα. Δεν το έχω ακουμπήσει ακόμα. Κάθομαι και το κοιτάω. Τέτοια ώρα οι περισσότεροι γυρνούν με τιγκαρισμένες κοιλιές από τα καλαμαράκια και ροδοψημένες τις πλάτες από τον ήλιο και γω αγκαλιά με το Dettol εκπαιδεύομαι λες και θα διαγωνιστώ σε μάθημα βιολογίας. Σαλμονέλα. Κολοβακτηρίδια. Ελικοβακτηρίδια. Μύκητες. Σταφυλόκοκκος και λιστέρια. Ρινοιός. Έρπητοϊός τύπου 1 και 2. Ιός της πολιομυελίτιδας. Ηπατοϊός Α. Σαν να λέμε "που να τρέχεις καλοκαιριάτικα στην Ουγκάντα καλά θα περάσεις κι εδώ. Την επόμενη φορά που θα μπεις όμως για καλό και για κακό χτύπα κανένα εμβόλιο". Αγχώθηκα τώρα. Θα τα ψεκάσω όλα. Και μετά θα αυτοψεκαστώ. Έχω εξάλλου τις ευλογίες της εταιρίας προληπτικής ιατρικής και πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Σαν να λέμε οι γιατροί χωρίς σύνορα...του διπλανού διαμερίσματος μου δίνουν το οκ. Έχω πήξει στη μαλακία σήμερα...

Διαβάστε περισσότερα »

Πρέπει να πάρω επιτέλους ένα σκάνερ της προκοπής. Και να σταματήσω τα θρίλερ. Όταν πέφτω για ύπνο έρχονται όλα στα όνειρά μου. Νυστάζω. Είμαι ψόφια. Νιώθω λες και με έχει πατήσει τρένο. Λέω να συρθώ μέχρι το κρεβάτι για μια μεσημεριανή προβολή... Πάω.

Διαβάστε περισσότερα »

Οι άνδρες που εγκαταλείπω αμέσως μετά μεταλλάσσονται σε πληγωμένα ελαφάκια, λιοντάρια, σκορπιούς, άλογα και πάνθηρες. Δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσα να είμαι τόσο ερωτεύσιμη. Το αντίθετο. Πάντα ένιωθα ευγνώμον για τα χάδια, τις αγκαλιές, τον έρωτα, τους όρκους και τις εξομολογήσεις τους, ακόμα και για τα ψίχουλα αλλά ποτέ σίγουρη ότι είχα δώσει αρκετά. Έδινα λοιπόν έδινα, έδινα, έδινα μέχρι που έμενα μισή, μετά κενή και μετά τελείως άδεια. Έπρεπε να είμαι σε όλα τέλεια. Έγινα μαέστρος στις τέχνες της μαγειρικής, της αποπλάνησης, της ηδονής, τέλειο νοικοκυροκόριτσο, κυρία στο Μέγαρο, πουτάνα στο κρεβάτι, η έξυπνη φυσική ξανθιά, το όνειρο κάθε άνδρα. Μέχρι τα 31 μου, γέμισα μερικά από τα σοβαρότερα κενά άγνοιας με τόσα skills κι έγινα τόσο αξεπέραστη που οι «φίλες» μου δεν άντεχαν πια τη σύγκριση, οι «φίλοι» μου άρχισαν να με βλέπουν διαφορετικά και οι άνδρες να πλάθουν φοβικά σενάρια για το πότε και πως θα με χάσουν. Όσο για μένα, παρ’ όλη τη προσπάθεια, δεν ήμουν ικανή να αγαπήσω ούτε τα άντερά μου, όχι να ερωτευτώ και να παθιαστώ με κάποιον άλλο. Ένιωθα σαν πρωτάρα ηθοποιός που έπρεπε να μπει στο πετσί του ρόλου της αλλά η ψυχούλα της το ήξερε…Το Walking Wounded ήρθε προχθές ως αφιέρωση από ένα πληγωμένο άλογο. Και σήμερα το πρωί, που το καδράκι με τη λέξη PARIS που αγόρασα πριν χρόνια επειδή απλά ένιωσα πως με ταξίδευε αυτή η λέξη έγινε ο όμορφος και μοναχικός μου λύκος, μπήκα στο πετσί της ηρωίδας και ήρθε η στιγμή να νιώσω όπως όλοι οι πληγωμένοι πρώην. Με τη σειρά μου, μου το αφιερώνω...με πολύ πολύ αγάπη.

Διαβάστε περισσότερα »

Σε μερικές εβδομάδες, γίνομαι ενός έτους και με αφορμή την τούρτα που δεν θα μου φέρει ως έκπληξη κανείς, είπα να αφήσω τις επιθυμίες κατά μέρος – μου φτάνουν αυτά που έχω καλό μου σύμπαν- και το έριξα στις σκέψεις και τους παραλληλισμούς. Η ανασκόπηση δε είναι τόσο γρήγορη που θα μπορούσε να χωρέσει μέσα σε μια εβδομάδα ρουτίνας και ένα γεμάτο εντάσεις σουκου. Όλη μου η ζωή είναι τόσο φίτνες που θα χώραγε άνετα σε ένα τόσο μικρό χρονολογικό νουμεράκι και για την ακρίβεια ίσως να της παραπέφτουν μπόσικες 7 ημέρες, αν τις συνέκρινα με τη ζωή ενός πεύκου ή ενός βουνού. Αυτά τα δύο θα ήθελαν 12ωρη χειρουργική επέμβαση λιποαναρρόφησης για να χωρέσουν στην εβδομάδα μου και πάλι λίγα λέω. Και φυσικά όχι μόνο η δική μου. Γενικότερα πιστεύω πως αυτά που επιφυλάσσει σε όλους τους ανθρώπους η ζωή, χωρίζονται σε βάρβαρα απσαιντντάουν , ένα δηλαδή γεμάτο σουκου και πέντε ακόμη ημέρες που περνούν χωρίς να σου μένει κάτι, σε μια προσπάθεια του οργανισμού να εξισορροπήσει και να φτάσει σε επίπεδα νορμάλ. Οι πρώτες πέντες μέρες περνούν ρομποτικά, με την ασφαλή επανάληψη που κάνει το σκύλο να νιώθει ότι όλα πάνε ρολόι. Πέντε ρολογίσιες σκυλίσιες ημέρες, οι οποίες δεν καταγράφονται στα μπεστ οφ, αλλά απλά περνούν από πάνω σου σαν γάργαρο νεράκι με κανόνες και λίστες με τα μαστ. Ακόμα κι εκτός προγράμματος να βγεις, θα είναι τόσο μέσα στη ρουτίνα της πενταήμερης καθημερινότητας, που ο εγκέφαλος δεν θα το θυμάται ως εξέχουσα εμπειρία. Αυτές έρχονται το Σαββατοκύριακο. Είναι τυχαίο που οι άνθρωποι μετρούν τις ημέρες για τον ερχομό του σαν κρατούμενοι του Κορυδαλλού; Το Σάββατο ξεκινά με το πιο γλυκό χασμουρητό της εβδομάδας, τον καφέ και το τσιγάρο να κυλάει στο αίμα απολαυστικά, το φως να αντανακλά στους τοίχους του σπιτιού αλλιώτικα, το κινητό να χτυπά συνεχώς απειλώντας να σου κάνει το μυαλό ομελέτα αλλά εσένα να μην σε νοιάζει και πολύ, τα νούμερα των λογαριασμών να είναι ίδια με χθες, αλλά εσένα να μην σε τρομοκρατεί αυτό και πολύ. Είναι τόσο διαφορετική η διάθεση και ο ρυθμός του Σαββάτου, που ακόμα κι όταν βάζεις έναν παλιό χιλιοπαιγμένο δίσκο να παίξει, οι κεραίες σου πιάνουν κάτι νέο, μηδενίζοντας το κοντέρ. Χαζεύοντας τον καθρέφτη η μύτη σου δεν μοιάζει τόσο στραβή ή μεγάλη όσο νόμιζες χθες. Ούτε το σώμα σου τόσο πλαδαρό ή χοντρό όσο νόμιζες χθες. Τελικά χαμογελάς στο είδωλό σου και το ξεστομίζεις: «σ’ αγαπώ περισσότερο από χθες» και τότε αρχίζουν να συμβαίνουν τα μαγικά. Με έναν τρόπο ακαθόριστο, αυτή η αίσθηση σε έχει πάρει από πίσω και σε έχει κάνει να λαμπιρίζεις σαν πυγολαμπίδα. Η κίνηση που χθες σε φρίκαρε σήμερα σου φαίνεται αστεία. Και οι άνθρωποι που χθες πέρασαν σχεδόν από πάνω σου για να φτάσουν πρώτοι στο γραφείο, σήμερα σου χαμογελούν. Το τέλος της, έχει την κατάληξη που σου αξίζει. Έχεις αδειάσει, κατεβάζοντας τόνους αλκοόλ, βγάζοντας τα άπαντα της ψυχής σου, χύνοντας τόνους ιδρώτα σε χορό ή σεξ ή και τα δύο. Τα ξημερώματα της Κυριακής αδειάζεις και κυριολεκτικά στη λεκάνη του μπάνιου και τη πέφτεις ξερός και αηδιασμένος. Το πολύχρωμο Σάββατο πρέπει να εξισορροπήσει με μια μουντή Κυριακή, η οποία συνήθως ξεκινά αργά το μεσημέρι. Βαρύς πονοκέφαλος, ανακατεμένο στομάχι, μαυρίλα και μαμά μου μια κατάθλιψη. Κοιτάς τους δείκτες του ρολογιού να δείχνουν 4 παρά και σε πιάνει σύγκρυο, που συνειδητοποιείς ότι η μισή σου μέρα πήγε χαμένη. Ούτε οι ασπιρίνες δουλεύουν ούτε τα ισοτονικά αλλά κι όταν δουλέψουν το έχεις χάσει γιατί η τηλεόραση ήδη παίζει το τρομαχτικό τραγουδάκι των τίτλων της αθλητικής Κυριακής. Αν το υπολογίσεις, δεν έχεις χάσει 12 ώρες από τη ζωή σου, περιμένοντας ένα θαύμα να σε κρατήσει όρθιο, περιμένοντας ένα τηλέφωνο να σπάσει τη μονοτονία, περιμένοντας τις ασπιρίνες να δουλέψουν, περιμένοντας κάποιον να σε σώσει από τη σπαρίλα, αλλά 24 ώρες δηλαδή σύμφωνα με τη θεωρία μου, έχεις χάσει τη μισή σου ζωή, περιμένοντας. Η ζωή μας είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα πολύχρωμα Σάββατα, καταθλιπτικές και πικρές μουντές Κυριακές και πέντε ακόμα σκυλίσιες μέρες. Δεν έρχονται πάντα με αυτή τη σειρά, αλλά έτσι όπως γυρίζουν κυκλικά, χάνεις το λογαριασμό. Μπορεί να έρθουν πολλές Κυριακές μαζεμένες και να χάσεις τη μπάλα. Όμως αν είσαι ακόμα ζωντανός όταν θα έρθει το Σάββατο, τότε φίλε μου θα είναι σαν να έχεις πιάσει το τζακποτ! Who cares about the money?

Διαβάστε περισσότερα »

Στη πόλη των ευχών, οι σκέψεις δεν είναι πάντα ροζ. Μερικές φορές έχω ευχηθεί να συμβούν άσχημα πράγματα κι άλλες φορές τα έχω αισθανθεί να έρχονται. Όσες φορές τελικά ήρθαν ένιωσα ότι τα είχα προκαλέσει λίγο, βιώνοντας την απόλυτη οπτικοποιημένη απόδειξη του "Μυστικού". Τελικά είμαστε μαγνήτες των σκέψεών μας; Οι αφελείς που γατζώθηκαν στις αράδες αυτού του κλισεδιάρικου βιβλίου, είμαι σίγουρη ότι εξισορρόπησαν τον πρώτο ενθουσιασμό που φέρνει η ανάγνωση του βιβλίου και την τελική απογοήτευση -όταν δεν έφτασε ποτέ στη θυρίδα τους εκείνη η παχούλή επιταγή-με πολλά κιλά παγωτό παρφέ. Δεν είναι λίγοι αυτοί που εύχονται αύριο να ξυπνήσουν όμορφοι, αδύνατοι, πλούσιοι, υγιείς, ερωτευμένοι κι επιτυχημένοι. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι αντί για πρωινό στο κρεβάτι, εύχονται μια επουράνια επαφή με τα μαγικά ραβδάκια μετάλλαξης. Χωρίς κόπο αλλά με τρόπο. Φοβάμαι πως η συγγραφέας του Μυστικού, στη προσπάθειά της να τα οικονομήσει χoντρά, κακοποίησε μια μεγάλη συμπαντική αλήθεια. Μια μόνο ατάκα ήταν αρκετή: "Αν πίστεύεις ότι δεν σου αξίζει η ευτυχία, τότε δεν την αξίζεις" αλλά δυστυχώς αυτό μόνο ως σύνθημα σε τοίχο θα μπορούσε να γραφτεί, και δεν θα πούλαγε τα εκατομμύρια αντίτυπα που έχει πουλήσει "Το Μυστικό". Το συνιστώ ως μουτσουνο-ομπρέλα για την ηλιοθεραπεία...

Διαβάστε περισσότερα »

Πίσω από την κόλλα, η μοντέλα κοιτούσε με λάγνο ύφος. "Αν έβλεπε πως την μεταμόρφωσες θα πάθαινε πλάκα" μου είπε ο δάσκαλος την ίδια στιγμή που εγώ σκεφτόμουν πως η γιαπωνέζικη κούκλα μου δεν πλησίαζε καν τη ματαιοδοξία της κυρίας που κρύβεται από πίσω. Σήμερα Σάββατο κλείστηκα μέσα, μετά από έναν κυκλοφοριακό μουσώνα στα κτελ, με τον ταρίφα να τρακάρει δύο φορές, τη μια με μια αλλοδαπή οδηγό την άλλη με ένα παρκαρισμένο, τη μάνα μου στο πίσω κάθισμα να χαζεύει την ασχήμια της Αθήνας σαν γιαπωνέζος τουρίστας και μένα να σκέφτομαι την Πύλο, το λογαριασμό της Forthnet και το κόκκινο μαγιώ των 250 € που είδα στο Κολωνάκι. Οι ουρές των χιλιομέτρων για ένα μπιτονάκι βενζίνη σήμερα ήταν όλα τα λεφτά. Οι ίδιοι Ελληναράδες που αδειάζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ όταν η ΕΜΥ ανακοινώνει κακοκαιρία σε συνδυασμό με τους σκαμμένους δρόμους και τα πορτοκαλί διχτάκια που σε κάνουν να νιώθεις σαν τσιπούρα, ανέβασαν ξανά τη λίμπιντο της χώρας. Το κατοχικό σύνδρομο ξαναχτύπησε. Μαζί χτύπησε και το σταθερό μετά από καιρό πολύ, ξαφνιάζοντάς με. Δεν είναι πολλοί αυτοί που με ψάχνουν και είναι πολλοί λιγότεροι αυτοί που σηκώνουν το ρημάδι τους να πουν ένα γεια τον τελευταίο καιρό. Πόσο μάλιστα όταν αυτό το γεια, έρχεται μαζί με μια συγνώμη. Οι γκόμενες των φίλων του πρώην αποδείχτηκαν φραγκόκοτες και με τη βούλα, οι κολλητές μου λίγες κι όλο το rest περιβάλλον απλά καλοί υποψήφιοι για λίστες γάμων του Κωτσόβολου. Εμένα αυτό τότε με είχε κάνει κομμάτια φυσικά, -δεν είναι και λίγο να βλέπεις με πόσο κακές επιλογές έχει ξοδέψει τόσα χρόνια από τη ζωή σου- αλλά από τα κομμάτια μου, σήμερα χαζεύω στον καθρέφτη ένα παζλ μούρλια. Κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο για απόψε ακούγοντας το Μonsoon - κι ενώ η Πύλος δεν λέει να βγει από το μυαλό μου - αναρωτιέμαι πόση τόλμη ή πόση απελπισία κρύβει μια ετεροχρονισμένη συγνώμη, και πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα ξόδεψαν 2 ώρες στις ουρές των βενζινάδικων, κέρδισαν λίγο από το χαμένο τους χρόνο σηκώνοντας το κινητό για να πουν τη δική τους συγνώμη. Πόσοι; Μόνο ένας;

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν ξέρω πραγματικά γιατί κάποιος μπορεί να κλείσει τα αφτιά και τα μάτια όταν έρχεται η τρελή κατηφόρα και το ποδήλατο δεν έχει φρένα. Ούτε γιατί έχουμε πάψει να κοιτάμε στο βάθος του ορίζοντα –εκεί που γεννιούνται τα όνειρα- και κάνουμε focus στο δάχτυλο ή τη μύτη μας. Η ψηφιακή μου καταβροχθίζει τις μπαταρίες σαν λυσσασμένο όρνιο κι αφήνει στα κολάζ μου φωτεινές στάμπες έκλαμψης που μόνο κακό κάνουν. Έχω εγκαταλείψει σκάνερ, εκτυπωτές- όσες φορές προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τεχνολογικά gadget που λύνουν τα χέρια, δέθηκα όπως ο φανατικός ακτιβιστής γύρω από τον τελευταίο πλάτανο- και μπήκα χωρίς να το θέλω σε πολύ οργανωμένες καταστάσεις που δεν είναι του στυλ μου. Αν το κολάζ είναι τέχνη και τα έργα έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, τότε στα έργα της δικής μου τέχνης δεν αρέσουν οι ωραίες βιτρίνες. Παρουσιάζουν τα ίδια ελαττώματα με αυτά της δημιουργού, που πιστεύει πως οι άνθρωποι πρέπει να είναι υπερήφανοι για τα λάθη και τα ψεγάδια τους αφού αυτά είναι που τελικά προσπερνά η πραγματική αγάπη.Όπως αυτή που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μάνα και το γιο, -που μέχρι σήμερα λόγω απόστασης και συγκεκριμένης οπτικής –ως γυναίκα πρέπει να κρατήσω τις επιφυλάξεις μου ως προς το τι μου επιφυλάσσει το μέλλον- θεωρώ μια άρρωστη σχέση με όλες τις παρενέργειες να παίρνουν σάρκα και οστά, ρίχνοντας μια ματιά στο διαμέρισμα της «διπλανής πόρτας». Άνδρες 30+ (δεν θέλω να μιλήσω για τις τραγικές περιπτώσεις των 40+) που δεν ξέρουν πώς ξεχωρίζει κανείς τα ασπρόρουχα από τα εμπριμέ γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να τους πλένει τα σώβρακα –μεταξύ και όλων των άλλων - δεν έχουν ιδέα σε τι διαφέρει το σκόρδο από το κρεμμύδι, γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να έχει πάντα ζεστό το φαγητό –το οποίο μάλιστα πρέπει να είναι της προτίμησής τους για να μην την ακούσει η αγία μάνα- και που επειδή αγνοούν ποιο από τα δύο κουμπάκια της ηλεκτρικής σκούπας είναι το on , έχουν αναθέσει και την καθαριότητα του χώρου τους στην αγία μάνα- η οποία φυσικά την ακούει πάντα όταν μετακινηθεί κάτι από τη σωστή θέση-. Οι άνδρες αυτής της κατηγορίας –είναι τόσοι πολλοί θεέ μου- ψάχνουν να βρουν μια «γυναίκα για γάμο» στην οποία στο δικό τους σπίτι- όσο πιο κοντά στην αγία μάνα τόσο το καλύτερο-θα φέρονται σαν τη μάνα –υποκατάστατο, ακριβώς με τον τρόπο που τους έμαθε να το κάνουν όλες οι αγίες μάνες της Ελλάδας, οι οποίες παρεπιμπτόντως, μερικές δεκαετίες πριν, έκαιγαν τα σουτιέν τους και μιλούσαν για φεμινισμό- . Πίσω από αυτή την μαγική σχέση εκμετάλλευσης της απόλυτης αγάπης, μου φαίνεται απόλυτα λογικό γιατί πλακώνονται μεταξύ τους στους δρόμους, όταν ο ένας βρίζει τη μάνα του άλλου.

Διαβάστε περισσότερα »

Πλησίαζαν οι απόκριες και οι μαγαζάτορες τα είχαν δώσει ήδη όλα, απειλώντας τους νοικοκυραίους με κακοραμένες στολές, που έσκουζαν "μη με πάρεις" από χιλιόμετρα. Ακόμα και η σχετικά καλαίσθητη -από άποψη σνομπισμού Κηφισίας είχε αναγάγει το μπόα σε εθνικό σύμβολο. Εκείνη τη μέρα, θα συναντούσα για πρώτη φορά τα παιδιά του Ash in Art και θα έφευγα μετά από περίπου 5 ώρες με το πρώτο μου καλλιτεχνικό απόκτημα - με το οποίο άφησα άφωνο το δάσκαλο- με ένα καλάμι αρκετών μέτρων κι ένα χαμόγελο τόσο φτασμένο στα αφτιά, που θα τρόμαζε και ο τελευταίος πλαστικός. Εγώ βάζω χ στις απόκριες. Όταν δε θα γίνω πρωθυπουργός αυτής της έρημης χώρας θα τις καταργήσω κι επισήμως, επιβάλλοντας στις μαμάδες να στέλνουν τα μωρά τους σχολείο μεταμφιεσμένα και τις 365 ημέρες του χρόνου, στον αγαπημένο τους ήρωα. Στο Υπουργείο Καρναβαλιστών κάτω των 16, κάθε μανούλα θα μπορεί με ένα απλό mail να παραγγέλνει τη στολή του τέκνου της, για την κατασκευή της οποίας, θα είναι υπεύθυνες οι καλύτερες ράφτρες της Ελλάδας, που θα έχουν προσληφθεί μετά από casting. Όσο για την αποκριάτικη μάσκα που καλύπτει το πρόσωπο και αποκαλύπτει αυτά που κρύβει μέσα του αυτός που τη φορά, είναι τόσο συναρπαστική σαν ιδέα, που σκέφτομαι πως πρέπει να καθιερωθεί ως must αξεσουάρ σε επαγγελματικές συνεντεύξεις και πρώτα ραντεβού άμεσα.

Διαβάστε περισσότερα »

Μερικές φορές αυτό που έχει να σου πει ο καθρέφτης σου, θυμίζει το παραμύθι με την κακιά μητριά. Ο καθρέφτης δεν λέει ποτέ ψέματα. Κάποτε, ένας συνάδελφος προσπάθησε να με πείσει για το αντίθετο- όταν εν ώρα δουλειάς- με έβγαλε στα κουφά μια φωτογραφία, λέγοντας μου πως η πραγματική μας εικόνα είναι το αποτέλεσμα ενός κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Η ποιότητα της εικόνας μου να εξαρτάται από το πόσα έσκασε ο "καλλιτέχνης" για κινητό και μαθήματα φωτογραφίας δηλαδή. Κωμικοτραγικό. Η ιστορία ξεκινάει όταν μπαίνεις για πρώτη φορά στη θέση του οδηγού και αντιλαμβάνεσαι πως μπορείς να πατήσεις γκάζι -με την ίδια ευκολία που το πατά ο γκόμενός σου, ιδίως όταν κάνει προσπέραση-. Εμένα μου άρεσε πάντα να με πηγαίνουν. Στην αρχή ο μπαμπάς μου, μετά οι ταρίφες, κι ανά διαστήματα οι έρωτές μου. "Δεν είναι ωραίο πράγμα να εξαρτάσαι από τον άλλο" έλεγε και ξαναέλεγε η μητέρα μου και γω αναρωτιόμουν: "ερωτευμένη και ανεξάρτητη γίνεται;" Μετά με πιάνει αυτή η ωραία και τόσο κοντά στη φύση μου ανάγκη για κους κους στο κομμωτήριο -εδώ έρχεται η συνέχεια της ιστορίας- και μπερδεύομαι με τα απίστευτα κλισέ των pocket περιοδικών. "Κάντον να τρέχει πίσω σου σαν σκυλάκι" "Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για να έχεις εσύ το πάνω χέρι" κι ένα εκατομμύριο άλλες τέτοιες μπούρδες που στόχο έχουν να μετατρέψουν τις νέες γενιές θηλυκών σε τσουλάρες που διψούν για αντρικό αίμα κι ονειρεύονται να βγάζουν το μήνα αρκετά για να μην τολμήσει ποτέ ο άντρας τους να απαιτήσει ένα ζεστό πιάτο σπιτικό φαγάκι. Στο τέλος της ιστορίας, βρίσκομαι να χαζεύω -από το κάθισμα του συνοδηγού- στους δρόμους της πόλης τις γιγαντοαφίσες της Κάρι Μπράτσο(sex and the city)- ίσως είναι η μοναδική γυναίκα στο πλανήτη που τρελαίνει τις γυναίκες και αφήνει τόσο αδιάφορους όλους τους άνδρες- που με απειλούν. Στην μεγάλη οθόνη παίζονται στα προσεχώς νέα σεμινάρια για το πως πιάνει μια γυναίκα σωστά τον καλό της από τα balls, χωρίς να χάσει ίχνος από το στιλάτο σεξαπίλ της, προκαλώντας μαζική κατάθλιψη σε όλες εμάς που το έχουμε πάρει απόφαση πως ποτέ στη ζωή μας δεν θα αποκτήσουμε τόσα Manolo Blahnik όσα εκείνη. Πριν σπεύσεις καλή μου στην αίθουσα, ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη. Μπορεί να μην έχεις ανάγκη τη Κάρι για να αναρωτηθείς που πήγαν όλοι οι άνδρες. Ο τελευταίος που γλίτωσε τον φαλό του από τα αδίσταχτα νύχια σου ίσως να είναι τώρα παντρεμένος με κάποια που λατρεύει να του φοράει τις παντόφλες...

Διαβάστε περισσότερα »

Το σπίτι είναι γεμάτο κολάζ. Οι ρυθμοί μου είναι τόσο γρήγοροι που όχι για καδράρισμα δεν με παίρνει αλλά ούτε για διαφάνειες από το Πλαίσιο. Τα έχω ξαπλώσει και ξεκουράζονται, άλλα έτοιμα άλλα μισοτελειωμένα, μαζί με χαρτάκια που περίσεψαν, ψαλίδια και χάρακες σε επίπεδες επιφάνειες ψηλότερες από αυτές του μισού μέτρου από φόβο μήπως ο Άργος δεν εκτιμήσει την τέχνη μου και τους φερθεί το ίδιο τιμητικά όπως κάνει τελευταία με τις ρόδες των αυτοκινήτων. Και όσο κοιτάω αυτό το γεμάτο σπίτι, και ξανά το καλύτερό μου κολάζ, αυτό που θα με στείλει στην Μπιενάλε να χαιρετώ τα πλήθη με το καναρινί σατέν Donna Karan φόρεμά μου, νομίζω πως είμαι ίδια με την κυρία. Χωρίς τσεμπέρι και σταυρόλεξο αλλά με το κινητό να ξεπετάει τα sudocu το ένα μετά το άλλο και την ίδια νοσταλγία για εκείνους που έβαλα στα κάδρα για να μην τους ξεχάσω. Η Amy - αυτή η γυναίκα μοιάζει με εξωγήινο πλάσμα που μπήκε στο λαρύγγι μιας μαύρης από τον Μισισιπί- τραγουδάει Love is a losing game και τελικά σκέφτομαι πως και γω δεν πάω πίσω. Δεν είμαι παρά μια φωτογραφία σε μια αστραφτερή κορνίζα μέσα σε αυτό το σπίτι...

Διαβάστε περισσότερα »