Στη πόλη των ευχών, οι σκέψεις δεν είναι πάντα ροζ. Μερικές φορές έχω ευχηθεί να συμβούν άσχημα πράγματα κι άλλες φορές τα έχω αισθανθεί να έρχονται. Όσες φορές τελικά ήρθαν ένιωσα ότι τα είχα προκαλέσει λίγο, βιώνοντας την απόλυτη οπτικοποιημένη απόδειξη του "Μυστικού". Τελικά είμαστε μαγνήτες των σκέψεών μας; Οι αφελείς που γατζώθηκαν στις αράδες αυτού του κλισεδιάρικου βιβλίου, είμαι σίγουρη ότι εξισορρόπησαν τον πρώτο ενθουσιασμό που φέρνει η ανάγνωση του βιβλίου και την τελική απογοήτευση -όταν δεν έφτασε ποτέ στη θυρίδα τους εκείνη η παχούλή επιταγή-με πολλά κιλά παγωτό παρφέ. Δεν είναι λίγοι αυτοί που εύχονται αύριο να ξυπνήσουν όμορφοι, αδύνατοι, πλούσιοι, υγιείς, ερωτευμένοι κι επιτυχημένοι. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι αντί για πρωινό στο κρεβάτι, εύχονται μια επουράνια επαφή με τα μαγικά ραβδάκια μετάλλαξης. Χωρίς κόπο αλλά με τρόπο. Φοβάμαι πως η συγγραφέας του Μυστικού, στη προσπάθειά της να τα οικονομήσει χoντρά, κακοποίησε μια μεγάλη συμπαντική αλήθεια. Μια μόνο ατάκα ήταν αρκετή: "Αν πίστεύεις ότι δεν σου αξίζει η ευτυχία, τότε δεν την αξίζεις" αλλά δυστυχώς αυτό μόνο ως σύνθημα σε τοίχο θα μπορούσε να γραφτεί, και δεν θα πούλαγε τα εκατομμύρια αντίτυπα που έχει πουλήσει "Το Μυστικό". Το συνιστώ ως μουτσουνο-ομπρέλα για την ηλιοθεραπεία...
