Πίσω από την κόλλα, η μοντέλα κοιτούσε με λάγνο ύφος. "Αν έβλεπε πως την μεταμόρφωσες θα πάθαινε πλάκα" μου είπε ο δάσκαλος την ίδια στιγμή που εγώ σκεφτόμουν πως η γιαπωνέζικη κούκλα μου δεν πλησίαζε καν τη ματαιοδοξία της κυρίας που κρύβεται από πίσω. Σήμερα Σάββατο κλείστηκα μέσα, μετά από έναν κυκλοφοριακό μουσώνα στα κτελ, με τον ταρίφα να τρακάρει δύο φορές, τη μια με μια αλλοδαπή οδηγό την άλλη με ένα παρκαρισμένο, τη μάνα μου στο πίσω κάθισμα να χαζεύει την ασχήμια της Αθήνας σαν γιαπωνέζος τουρίστας και μένα να σκέφτομαι την Πύλο, το λογαριασμό της Forthnet και το κόκκινο μαγιώ των 250 € που είδα στο Κολωνάκι. Οι ουρές των χιλιομέτρων για ένα μπιτονάκι βενζίνη σήμερα ήταν όλα τα λεφτά. Οι ίδιοι Ελληναράδες που αδειάζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ όταν η ΕΜΥ ανακοινώνει κακοκαιρία σε συνδυασμό με τους σκαμμένους δρόμους και τα πορτοκαλί διχτάκια που σε κάνουν να νιώθεις σαν τσιπούρα, ανέβασαν ξανά τη λίμπιντο της χώρας. Το κατοχικό σύνδρομο ξαναχτύπησε. Μαζί χτύπησε και το σταθερό μετά από καιρό πολύ, ξαφνιάζοντάς με. Δεν είναι πολλοί αυτοί που με ψάχνουν και είναι πολλοί λιγότεροι αυτοί που σηκώνουν το ρημάδι τους να πουν ένα γεια τον τελευταίο καιρό. Πόσο μάλιστα όταν αυτό το γεια, έρχεται μαζί με μια συγνώμη. Οι γκόμενες των φίλων του πρώην αποδείχτηκαν φραγκόκοτες και με τη βούλα, οι κολλητές μου λίγες κι όλο το rest περιβάλλον απλά καλοί υποψήφιοι για λίστες γάμων του Κωτσόβολου. Εμένα αυτό τότε με είχε κάνει κομμάτια φυσικά, -δεν είναι και λίγο να βλέπεις με πόσο κακές επιλογές έχει ξοδέψει τόσα χρόνια από τη ζωή σου- αλλά από τα κομμάτια μου, σήμερα χαζεύω στον καθρέφτη ένα παζλ μούρλια. Κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο για απόψε ακούγοντας το Μonsoon - κι ενώ η Πύλος δεν λέει να βγει από το μυαλό μου - αναρωτιέμαι πόση τόλμη ή πόση απελπισία κρύβει μια ετεροχρονισμένη συγνώμη, και πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα ξόδεψαν 2 ώρες στις ουρές των βενζινάδικων, κέρδισαν λίγο από το χαμένο τους χρόνο σηκώνοντας το κινητό για να πουν τη δική τους συγνώμη. Πόσοι; Μόνο ένας;
