Οι άνδρες που εγκαταλείπω αμέσως μετά μεταλλάσσονται σε πληγωμένα ελαφάκια, λιοντάρια, σκορπιούς, άλογα και πάνθηρες. Δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσα να είμαι τόσο ερωτεύσιμη. Το αντίθετο. Πάντα ένιωθα ευγνώμον για τα χάδια, τις αγκαλιές, τον έρωτα, τους όρκους και τις εξομολογήσεις τους, ακόμα και για τα ψίχουλα αλλά ποτέ σίγουρη ότι είχα δώσει αρκετά. Έδινα λοιπόν έδινα, έδινα, έδινα μέχρι που έμενα μισή, μετά κενή και μετά τελείως άδεια. Έπρεπε να είμαι σε όλα τέλεια. Έγινα μαέστρος στις τέχνες της μαγειρικής, της αποπλάνησης, της ηδονής, τέλειο νοικοκυροκόριτσο, κυρία στο Μέγαρο, πουτάνα στο κρεβάτι, η έξυπνη φυσική ξανθιά, το όνειρο κάθε άνδρα. Μέχρι τα 31 μου, γέμισα μερικά από τα σοβαρότερα κενά άγνοιας με τόσα skills κι έγινα τόσο αξεπέραστη που οι «φίλες» μου δεν άντεχαν πια τη σύγκριση, οι «φίλοι» μου άρχισαν να με βλέπουν διαφορετικά και οι άνδρες να πλάθουν φοβικά σενάρια για το πότε και πως θα με χάσουν. Όσο για μένα, παρ’ όλη τη προσπάθεια, δεν ήμουν ικανή να αγαπήσω ούτε τα άντερά μου, όχι να ερωτευτώ και να παθιαστώ με κάποιον άλλο. Ένιωθα σαν πρωτάρα ηθοποιός που έπρεπε να μπει στο πετσί του ρόλου της αλλά η ψυχούλα της το ήξερε…Το Walking Wounded ήρθε προχθές ως αφιέρωση από ένα πληγωμένο άλογο. Και σήμερα το πρωί, που το καδράκι με τη λέξη PARIS που αγόρασα πριν χρόνια επειδή απλά ένιωσα πως με ταξίδευε αυτή η λέξη έγινε ο όμορφος και μοναχικός μου λύκος, μπήκα στο πετσί της ηρωίδας και ήρθε η στιγμή να νιώσω όπως όλοι οι πληγωμένοι πρώην. Με τη σειρά μου, μου το αφιερώνω...με πολύ πολύ αγάπη.

Διαβάστε περισσότερα »

Σε μερικές εβδομάδες, γίνομαι ενός έτους και με αφορμή την τούρτα που δεν θα μου φέρει ως έκπληξη κανείς, είπα να αφήσω τις επιθυμίες κατά μέρος – μου φτάνουν αυτά που έχω καλό μου σύμπαν- και το έριξα στις σκέψεις και τους παραλληλισμούς. Η ανασκόπηση δε είναι τόσο γρήγορη που θα μπορούσε να χωρέσει μέσα σε μια εβδομάδα ρουτίνας και ένα γεμάτο εντάσεις σουκου. Όλη μου η ζωή είναι τόσο φίτνες που θα χώραγε άνετα σε ένα τόσο μικρό χρονολογικό νουμεράκι και για την ακρίβεια ίσως να της παραπέφτουν μπόσικες 7 ημέρες, αν τις συνέκρινα με τη ζωή ενός πεύκου ή ενός βουνού. Αυτά τα δύο θα ήθελαν 12ωρη χειρουργική επέμβαση λιποαναρρόφησης για να χωρέσουν στην εβδομάδα μου και πάλι λίγα λέω. Και φυσικά όχι μόνο η δική μου. Γενικότερα πιστεύω πως αυτά που επιφυλάσσει σε όλους τους ανθρώπους η ζωή, χωρίζονται σε βάρβαρα απσαιντντάουν , ένα δηλαδή γεμάτο σουκου και πέντε ακόμη ημέρες που περνούν χωρίς να σου μένει κάτι, σε μια προσπάθεια του οργανισμού να εξισορροπήσει και να φτάσει σε επίπεδα νορμάλ. Οι πρώτες πέντες μέρες περνούν ρομποτικά, με την ασφαλή επανάληψη που κάνει το σκύλο να νιώθει ότι όλα πάνε ρολόι. Πέντε ρολογίσιες σκυλίσιες ημέρες, οι οποίες δεν καταγράφονται στα μπεστ οφ, αλλά απλά περνούν από πάνω σου σαν γάργαρο νεράκι με κανόνες και λίστες με τα μαστ. Ακόμα κι εκτός προγράμματος να βγεις, θα είναι τόσο μέσα στη ρουτίνα της πενταήμερης καθημερινότητας, που ο εγκέφαλος δεν θα το θυμάται ως εξέχουσα εμπειρία. Αυτές έρχονται το Σαββατοκύριακο. Είναι τυχαίο που οι άνθρωποι μετρούν τις ημέρες για τον ερχομό του σαν κρατούμενοι του Κορυδαλλού; Το Σάββατο ξεκινά με το πιο γλυκό χασμουρητό της εβδομάδας, τον καφέ και το τσιγάρο να κυλάει στο αίμα απολαυστικά, το φως να αντανακλά στους τοίχους του σπιτιού αλλιώτικα, το κινητό να χτυπά συνεχώς απειλώντας να σου κάνει το μυαλό ομελέτα αλλά εσένα να μην σε νοιάζει και πολύ, τα νούμερα των λογαριασμών να είναι ίδια με χθες, αλλά εσένα να μην σε τρομοκρατεί αυτό και πολύ. Είναι τόσο διαφορετική η διάθεση και ο ρυθμός του Σαββάτου, που ακόμα κι όταν βάζεις έναν παλιό χιλιοπαιγμένο δίσκο να παίξει, οι κεραίες σου πιάνουν κάτι νέο, μηδενίζοντας το κοντέρ. Χαζεύοντας τον καθρέφτη η μύτη σου δεν μοιάζει τόσο στραβή ή μεγάλη όσο νόμιζες χθες. Ούτε το σώμα σου τόσο πλαδαρό ή χοντρό όσο νόμιζες χθες. Τελικά χαμογελάς στο είδωλό σου και το ξεστομίζεις: «σ’ αγαπώ περισσότερο από χθες» και τότε αρχίζουν να συμβαίνουν τα μαγικά. Με έναν τρόπο ακαθόριστο, αυτή η αίσθηση σε έχει πάρει από πίσω και σε έχει κάνει να λαμπιρίζεις σαν πυγολαμπίδα. Η κίνηση που χθες σε φρίκαρε σήμερα σου φαίνεται αστεία. Και οι άνθρωποι που χθες πέρασαν σχεδόν από πάνω σου για να φτάσουν πρώτοι στο γραφείο, σήμερα σου χαμογελούν. Το τέλος της, έχει την κατάληξη που σου αξίζει. Έχεις αδειάσει, κατεβάζοντας τόνους αλκοόλ, βγάζοντας τα άπαντα της ψυχής σου, χύνοντας τόνους ιδρώτα σε χορό ή σεξ ή και τα δύο. Τα ξημερώματα της Κυριακής αδειάζεις και κυριολεκτικά στη λεκάνη του μπάνιου και τη πέφτεις ξερός και αηδιασμένος. Το πολύχρωμο Σάββατο πρέπει να εξισορροπήσει με μια μουντή Κυριακή, η οποία συνήθως ξεκινά αργά το μεσημέρι. Βαρύς πονοκέφαλος, ανακατεμένο στομάχι, μαυρίλα και μαμά μου μια κατάθλιψη. Κοιτάς τους δείκτες του ρολογιού να δείχνουν 4 παρά και σε πιάνει σύγκρυο, που συνειδητοποιείς ότι η μισή σου μέρα πήγε χαμένη. Ούτε οι ασπιρίνες δουλεύουν ούτε τα ισοτονικά αλλά κι όταν δουλέψουν το έχεις χάσει γιατί η τηλεόραση ήδη παίζει το τρομαχτικό τραγουδάκι των τίτλων της αθλητικής Κυριακής. Αν το υπολογίσεις, δεν έχεις χάσει 12 ώρες από τη ζωή σου, περιμένοντας ένα θαύμα να σε κρατήσει όρθιο, περιμένοντας ένα τηλέφωνο να σπάσει τη μονοτονία, περιμένοντας τις ασπιρίνες να δουλέψουν, περιμένοντας κάποιον να σε σώσει από τη σπαρίλα, αλλά 24 ώρες δηλαδή σύμφωνα με τη θεωρία μου, έχεις χάσει τη μισή σου ζωή, περιμένοντας. Η ζωή μας είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα πολύχρωμα Σάββατα, καταθλιπτικές και πικρές μουντές Κυριακές και πέντε ακόμα σκυλίσιες μέρες. Δεν έρχονται πάντα με αυτή τη σειρά, αλλά έτσι όπως γυρίζουν κυκλικά, χάνεις το λογαριασμό. Μπορεί να έρθουν πολλές Κυριακές μαζεμένες και να χάσεις τη μπάλα. Όμως αν είσαι ακόμα ζωντανός όταν θα έρθει το Σάββατο, τότε φίλε μου θα είναι σαν να έχεις πιάσει το τζακποτ! Who cares about the money?

Διαβάστε περισσότερα »

Στη πόλη των ευχών, οι σκέψεις δεν είναι πάντα ροζ. Μερικές φορές έχω ευχηθεί να συμβούν άσχημα πράγματα κι άλλες φορές τα έχω αισθανθεί να έρχονται. Όσες φορές τελικά ήρθαν ένιωσα ότι τα είχα προκαλέσει λίγο, βιώνοντας την απόλυτη οπτικοποιημένη απόδειξη του "Μυστικού". Τελικά είμαστε μαγνήτες των σκέψεών μας; Οι αφελείς που γατζώθηκαν στις αράδες αυτού του κλισεδιάρικου βιβλίου, είμαι σίγουρη ότι εξισορρόπησαν τον πρώτο ενθουσιασμό που φέρνει η ανάγνωση του βιβλίου και την τελική απογοήτευση -όταν δεν έφτασε ποτέ στη θυρίδα τους εκείνη η παχούλή επιταγή-με πολλά κιλά παγωτό παρφέ. Δεν είναι λίγοι αυτοί που εύχονται αύριο να ξυπνήσουν όμορφοι, αδύνατοι, πλούσιοι, υγιείς, ερωτευμένοι κι επιτυχημένοι. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι αντί για πρωινό στο κρεβάτι, εύχονται μια επουράνια επαφή με τα μαγικά ραβδάκια μετάλλαξης. Χωρίς κόπο αλλά με τρόπο. Φοβάμαι πως η συγγραφέας του Μυστικού, στη προσπάθειά της να τα οικονομήσει χoντρά, κακοποίησε μια μεγάλη συμπαντική αλήθεια. Μια μόνο ατάκα ήταν αρκετή: "Αν πίστεύεις ότι δεν σου αξίζει η ευτυχία, τότε δεν την αξίζεις" αλλά δυστυχώς αυτό μόνο ως σύνθημα σε τοίχο θα μπορούσε να γραφτεί, και δεν θα πούλαγε τα εκατομμύρια αντίτυπα που έχει πουλήσει "Το Μυστικό". Το συνιστώ ως μουτσουνο-ομπρέλα για την ηλιοθεραπεία...

Διαβάστε περισσότερα »

Πίσω από την κόλλα, η μοντέλα κοιτούσε με λάγνο ύφος. "Αν έβλεπε πως την μεταμόρφωσες θα πάθαινε πλάκα" μου είπε ο δάσκαλος την ίδια στιγμή που εγώ σκεφτόμουν πως η γιαπωνέζικη κούκλα μου δεν πλησίαζε καν τη ματαιοδοξία της κυρίας που κρύβεται από πίσω. Σήμερα Σάββατο κλείστηκα μέσα, μετά από έναν κυκλοφοριακό μουσώνα στα κτελ, με τον ταρίφα να τρακάρει δύο φορές, τη μια με μια αλλοδαπή οδηγό την άλλη με ένα παρκαρισμένο, τη μάνα μου στο πίσω κάθισμα να χαζεύει την ασχήμια της Αθήνας σαν γιαπωνέζος τουρίστας και μένα να σκέφτομαι την Πύλο, το λογαριασμό της Forthnet και το κόκκινο μαγιώ των 250 € που είδα στο Κολωνάκι. Οι ουρές των χιλιομέτρων για ένα μπιτονάκι βενζίνη σήμερα ήταν όλα τα λεφτά. Οι ίδιοι Ελληναράδες που αδειάζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ όταν η ΕΜΥ ανακοινώνει κακοκαιρία σε συνδυασμό με τους σκαμμένους δρόμους και τα πορτοκαλί διχτάκια που σε κάνουν να νιώθεις σαν τσιπούρα, ανέβασαν ξανά τη λίμπιντο της χώρας. Το κατοχικό σύνδρομο ξαναχτύπησε. Μαζί χτύπησε και το σταθερό μετά από καιρό πολύ, ξαφνιάζοντάς με. Δεν είναι πολλοί αυτοί που με ψάχνουν και είναι πολλοί λιγότεροι αυτοί που σηκώνουν το ρημάδι τους να πουν ένα γεια τον τελευταίο καιρό. Πόσο μάλιστα όταν αυτό το γεια, έρχεται μαζί με μια συγνώμη. Οι γκόμενες των φίλων του πρώην αποδείχτηκαν φραγκόκοτες και με τη βούλα, οι κολλητές μου λίγες κι όλο το rest περιβάλλον απλά καλοί υποψήφιοι για λίστες γάμων του Κωτσόβολου. Εμένα αυτό τότε με είχε κάνει κομμάτια φυσικά, -δεν είναι και λίγο να βλέπεις με πόσο κακές επιλογές έχει ξοδέψει τόσα χρόνια από τη ζωή σου- αλλά από τα κομμάτια μου, σήμερα χαζεύω στον καθρέφτη ένα παζλ μούρλια. Κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο για απόψε ακούγοντας το Μonsoon - κι ενώ η Πύλος δεν λέει να βγει από το μυαλό μου - αναρωτιέμαι πόση τόλμη ή πόση απελπισία κρύβει μια ετεροχρονισμένη συγνώμη, και πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους που σήμερα ξόδεψαν 2 ώρες στις ουρές των βενζινάδικων, κέρδισαν λίγο από το χαμένο τους χρόνο σηκώνοντας το κινητό για να πουν τη δική τους συγνώμη. Πόσοι; Μόνο ένας;

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν ξέρω πραγματικά γιατί κάποιος μπορεί να κλείσει τα αφτιά και τα μάτια όταν έρχεται η τρελή κατηφόρα και το ποδήλατο δεν έχει φρένα. Ούτε γιατί έχουμε πάψει να κοιτάμε στο βάθος του ορίζοντα –εκεί που γεννιούνται τα όνειρα- και κάνουμε focus στο δάχτυλο ή τη μύτη μας. Η ψηφιακή μου καταβροχθίζει τις μπαταρίες σαν λυσσασμένο όρνιο κι αφήνει στα κολάζ μου φωτεινές στάμπες έκλαμψης που μόνο κακό κάνουν. Έχω εγκαταλείψει σκάνερ, εκτυπωτές- όσες φορές προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τεχνολογικά gadget που λύνουν τα χέρια, δέθηκα όπως ο φανατικός ακτιβιστής γύρω από τον τελευταίο πλάτανο- και μπήκα χωρίς να το θέλω σε πολύ οργανωμένες καταστάσεις που δεν είναι του στυλ μου. Αν το κολάζ είναι τέχνη και τα έργα έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, τότε στα έργα της δικής μου τέχνης δεν αρέσουν οι ωραίες βιτρίνες. Παρουσιάζουν τα ίδια ελαττώματα με αυτά της δημιουργού, που πιστεύει πως οι άνθρωποι πρέπει να είναι υπερήφανοι για τα λάθη και τα ψεγάδια τους αφού αυτά είναι που τελικά προσπερνά η πραγματική αγάπη.Όπως αυτή που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μάνα και το γιο, -που μέχρι σήμερα λόγω απόστασης και συγκεκριμένης οπτικής –ως γυναίκα πρέπει να κρατήσω τις επιφυλάξεις μου ως προς το τι μου επιφυλάσσει το μέλλον- θεωρώ μια άρρωστη σχέση με όλες τις παρενέργειες να παίρνουν σάρκα και οστά, ρίχνοντας μια ματιά στο διαμέρισμα της «διπλανής πόρτας». Άνδρες 30+ (δεν θέλω να μιλήσω για τις τραγικές περιπτώσεις των 40+) που δεν ξέρουν πώς ξεχωρίζει κανείς τα ασπρόρουχα από τα εμπριμέ γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να τους πλένει τα σώβρακα –μεταξύ και όλων των άλλων - δεν έχουν ιδέα σε τι διαφέρει το σκόρδο από το κρεμμύδι, γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να έχει πάντα ζεστό το φαγητό –το οποίο μάλιστα πρέπει να είναι της προτίμησής τους για να μην την ακούσει η αγία μάνα- και που επειδή αγνοούν ποιο από τα δύο κουμπάκια της ηλεκτρικής σκούπας είναι το on , έχουν αναθέσει και την καθαριότητα του χώρου τους στην αγία μάνα- η οποία φυσικά την ακούει πάντα όταν μετακινηθεί κάτι από τη σωστή θέση-. Οι άνδρες αυτής της κατηγορίας –είναι τόσοι πολλοί θεέ μου- ψάχνουν να βρουν μια «γυναίκα για γάμο» στην οποία στο δικό τους σπίτι- όσο πιο κοντά στην αγία μάνα τόσο το καλύτερο-θα φέρονται σαν τη μάνα –υποκατάστατο, ακριβώς με τον τρόπο που τους έμαθε να το κάνουν όλες οι αγίες μάνες της Ελλάδας, οι οποίες παρεπιμπτόντως, μερικές δεκαετίες πριν, έκαιγαν τα σουτιέν τους και μιλούσαν για φεμινισμό- . Πίσω από αυτή την μαγική σχέση εκμετάλλευσης της απόλυτης αγάπης, μου φαίνεται απόλυτα λογικό γιατί πλακώνονται μεταξύ τους στους δρόμους, όταν ο ένας βρίζει τη μάνα του άλλου.

Διαβάστε περισσότερα »

Πλησίαζαν οι απόκριες και οι μαγαζάτορες τα είχαν δώσει ήδη όλα, απειλώντας τους νοικοκυραίους με κακοραμένες στολές, που έσκουζαν "μη με πάρεις" από χιλιόμετρα. Ακόμα και η σχετικά καλαίσθητη -από άποψη σνομπισμού Κηφισίας είχε αναγάγει το μπόα σε εθνικό σύμβολο. Εκείνη τη μέρα, θα συναντούσα για πρώτη φορά τα παιδιά του Ash in Art και θα έφευγα μετά από περίπου 5 ώρες με το πρώτο μου καλλιτεχνικό απόκτημα - με το οποίο άφησα άφωνο το δάσκαλο- με ένα καλάμι αρκετών μέτρων κι ένα χαμόγελο τόσο φτασμένο στα αφτιά, που θα τρόμαζε και ο τελευταίος πλαστικός. Εγώ βάζω χ στις απόκριες. Όταν δε θα γίνω πρωθυπουργός αυτής της έρημης χώρας θα τις καταργήσω κι επισήμως, επιβάλλοντας στις μαμάδες να στέλνουν τα μωρά τους σχολείο μεταμφιεσμένα και τις 365 ημέρες του χρόνου, στον αγαπημένο τους ήρωα. Στο Υπουργείο Καρναβαλιστών κάτω των 16, κάθε μανούλα θα μπορεί με ένα απλό mail να παραγγέλνει τη στολή του τέκνου της, για την κατασκευή της οποίας, θα είναι υπεύθυνες οι καλύτερες ράφτρες της Ελλάδας, που θα έχουν προσληφθεί μετά από casting. Όσο για την αποκριάτικη μάσκα που καλύπτει το πρόσωπο και αποκαλύπτει αυτά που κρύβει μέσα του αυτός που τη φορά, είναι τόσο συναρπαστική σαν ιδέα, που σκέφτομαι πως πρέπει να καθιερωθεί ως must αξεσουάρ σε επαγγελματικές συνεντεύξεις και πρώτα ραντεβού άμεσα.

Διαβάστε περισσότερα »