Οι άνδρες που εγκαταλείπω αμέσως μετά μεταλλάσσονται σε πληγωμένα ελαφάκια, λιοντάρια, σκορπιούς, άλογα και πάνθηρες. Δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσα να είμαι τόσο ερωτεύσιμη. Το αντίθετο. Πάντα ένιωθα ευγνώμον για τα χάδια, τις αγκαλιές, τον έρωτα, τους όρκους και τις εξομολογήσεις τους, ακόμα και για τα ψίχουλα αλλά ποτέ σίγουρη ότι είχα δώσει αρκετά. Έδινα λοιπόν έδινα, έδινα, έδινα μέχρι που έμενα μισή, μετά κενή και μετά τελείως άδεια. Έπρεπε να είμαι σε όλα τέλεια. Έγινα μαέστρος στις τέχνες της μαγειρικής, της αποπλάνησης, της ηδονής, τέλειο νοικοκυροκόριτσο, κυρία στο Μέγαρο, πουτάνα στο κρεβάτι, η έξυπνη φυσική ξανθιά, το όνειρο κάθε άνδρα. Μέχρι τα 31 μου, γέμισα μερικά από τα σοβαρότερα κενά άγνοιας με τόσα skills κι έγινα τόσο αξεπέραστη που οι «φίλες» μου δεν άντεχαν πια τη σύγκριση, οι «φίλοι» μου άρχισαν να με βλέπουν διαφορετικά και οι άνδρες να πλάθουν φοβικά σενάρια για το πότε και πως θα με χάσουν. Όσο για μένα, παρ’ όλη τη προσπάθεια, δεν ήμουν ικανή να αγαπήσω ούτε τα άντερά μου, όχι να ερωτευτώ και να παθιαστώ με κάποιον άλλο. Ένιωθα σαν πρωτάρα ηθοποιός που έπρεπε να μπει στο πετσί του ρόλου της αλλά η ψυχούλα της το ήξερε…Το Walking Wounded ήρθε προχθές ως αφιέρωση από ένα πληγωμένο άλογο. Και σήμερα το πρωί, που το καδράκι με τη λέξη PARIS που αγόρασα πριν χρόνια επειδή απλά ένιωσα πως με ταξίδευε αυτή η λέξη έγινε ο όμορφος και μοναχικός μου λύκος, μπήκα στο πετσί της ηρωίδας και ήρθε η στιγμή να νιώσω όπως όλοι οι πληγωμένοι πρώην. Με τη σειρά μου, μου το αφιερώνω...με πολύ πολύ αγάπη.
