Το κολλημα με αυτό το μπλογκ είναι απίστευτο. Η θάλασσα είναι τόσο κοντά, που την νιώθεις στο στόμα και δεν θες κι άλλο. Φαντάζομαι τη δραχμή στο Βερολίνο. Λουλούδια και γέλια στα μπαλκόνια και στις αυλές των σπιτιών. Φαντάζομαι μια σοφίτα γεμάτη παιδικά παιχνίδια και τους ανθρώπους υγιείς και ευτυχισμένους. Φαντάζομαι άδειες τσέπες και πλατιά χαμόγελα. Μήπως τελικά συμβαίνει αυτό που δεν φαντάζομαι ότι φαντάζονται ότι φαντάστηκες μια μέρα που ο Θεός ξέχασε τη φαντασία;

Διαβάστε περισσότερα »

 

Βλέπω ό,τι κοιτάω. Ξέρω ό,τι νομίζω. Και στην αφελή φαντασία μου ελπίζω.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν πολυψήνομαι με αυτού του είδους τη ψυχανάλυση πια. Νομίζω πως βρήκα τον γιατρό μου γιατρέ μου. Στείλε μου μόνο λίγο αεράκι κι άσε με να ψήνομαι στην άμμο με τα μπουρμπουλάκια και τις γκρανάρες με φλεβίτιδα, οι οποίες έχουν ανοσία στο μικρόβιο της καχυποψίας των πάντων, κι έτσι δεν κινδυνεύεις να τους το μεταδώσεις ύπουλα μέσα στο νερό, και σε φιλεύουν δροσερό ροδάκινο και χαμόγελο στ' αφτί. Και δώσμου λίγο χρόνο, να πλυθώ άλλη μια γύρα, να φύγει η σκατίλα που με τάιζα τόσα χρόνια, και η χθεσινή γιορτή να μας βρει να γιορτάζουμε μαζί, όχι το τριήμερο που πέρασε, αλλά το φως που μπήκε.

Διαβάστε περισσότερα »