Εκτος αν είναι της οικογένειας ταρίφας- ταρίφας ο οποίος όταν ακούει τη φράση "καλά είσαι και πολύ μαλάκας" απειλεί να βγει από το ταξί για να ρίξει μπουκέτα ενώ ταυτόχρονα έχει κατεβάσει ολα τα καντήλια των εκκλησιών της Αθήνας για ξεσκόνισμα, εκσφενδονίζει κουτάκια αναψυκτικών από το παράθυρο έξαλος και τελικά ασθμαίνοντας σχεδόν έτοιμος να πάθει καρδιακό επεισόδιο -όχι χάρε μην τον πάρεις έτσι εύκολα- απαντά στον εμβρόντυτο πρωινό πελάτη του: "ακους εκεί να με πει εμένα μαλάκα"

Διαβάστε περισσότερα »

Βασταει λεει τη καρδια της...αλλα δεν ηθελα να μαθω περισσοτερα.

Διαβάστε περισσότερα »

Ειναι ίσως από τις λίγες φορές, που αυτό το κολάζ σταμάτησε στη μέση για να γραφτεί αυτό το κείμενο. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Οι λέξεις είναι εκείνο το άρωμα στο βάθος του ντουλαπιού, που φόραγες χρόνια, δεν έχει μόνο μυρωδιά αλλά και αναμνήσεις, έχει ψυχή. Το κολάζ είναι ο έρωτας για μένα. Φρέσκος και λαχταριστός που μου τρέχουν τα σάλια. Τις τελευταίες δυο εβδομάδες άλλαξα και το έπαθα πάλι μόνη. Ο τραγικός χαμός, κατακκόκινος πάλι και από ντροπή και από αμηχανία για το αδύνατο μου άφησε σουβενίρ σκέψεις συνεχόμενες αδιάλειπτες, ακατάπαυστες και ουφ ατρόμητες μπροστά σε όλα κι έναν πόνο στη πλάτη, στο μπράτσο, στον καρπό, στα δάχτυλα του αριστεριού χεριού. Ο πόνος από τη σκέψη όμως είναι πιο δυνατός. Φιλοσοφίες για το νόημα της ζωής. Για το τι βιάζονται οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη να βρουν και τρέχουν τόσο. Για το πόσα δευτερόλεπτα ασταμάτητου γέλιου είναι αρκετά για να αγγίξεις το άπιαστο. Η γνώση, ο έρωτας, η καταξίωση και η αγάπη είναι όλα τους απτά. Αν το νόημα της ζωής έβρισκε την ολοκλήρωσή του σε αυτά τα τέσσερα σπουδαία πραγματάκια, τότε γιατί να συνεχίζεται η ζωή και μετά από αυτή; Αν το νόημα της ζωής βρίσκεται στη στιγμή που θα δεις πως το εννοούσαν πως θα πέθαιναν από αγάπη για σένα, τότε γιατί δεν σκάμε ακριβώς εκείνη τη στιγμή σαν ευφάνταστα σούπερ νόβα;

Στο τρέξιμο ήμουν η δεύτερη καλύτερη στο σχολείο. Σήμερα είμαι μια ανάμεσα στους πολλούς. Ειμαστε πολλοί στο στίβο. Κι όλοι τρελοί. Ασχολούμαστε με μικροπρέπειες, χολές προς γνωστούς και αγνώστους και τάληρα για να φάμε το ταρακούνημα όταν το μακάβριο της ιστορίας μας –το τέλος- περάσει ξυστά μας. Δεν ξέρω πόσο διαρκεί για τον καθένα το ταρακούνημα, πότε το ξεχνάει τελικά και γυρνά ξανά στα ίδια ή αν το ξεχνά ποτέ. Δεν ξέρω πάλι αν αυτό το ταρακούνημα έχει όντως νόημα αν ο ταρακουνημένος πάρει λάθος μήνυμα κι αποφασίσει να πηγαίνει κάθε βράδυ στα μπουζούκια με τα πρώτα ονόματα. Και τέλος δεν ξέρω γιατί αν και όλοι πεθαίνουμε το κάνουμε σχεδόν πάντα τη λάθος στιγμή.

Μήπως το νόημα της ζωής, δεν υπάρχει και είναι απλά μια σκέψη; Μήπως και η ίδια η ζωή αρχίζει και τελειώνει σε μια σκέψη;

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

για τα πολύ προσωπικά έργα που οι ειδικοί μου λένε πως δεν φτάνουν ποτέ στη ψυχή του κοινού. για την εμμονή μου να απουσιάζω από όλα τα μεγάλα καλλιτεχνικά γεγονότα που με αφορούν το τελευταίο διάστημα. για το ροκ πορτοκάλι που πρέπει να κουρδίσω και να ντύσω στα κολάζ για να κατεβαίνουν οι βότκες με στυλ. για τη φιλία που δεν θα πεθάνει όσοι άνθρωποι κι αν σβηστούν από τις λίστες. για το στολισμένο ωσάν επιτάφιος ζητείται ελπίς έργο μου που παράτησα στα βλέμματα του πρέσβη της κυρίας του και όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας που λατρεύει τον Σαμαράκη από αμηχανία μπροστά σε αυτά που δεν μπορεί να εξηγήσει παρά μόνο η λαχτάρα της ψυχής. για την απόλαυση να θεωρώ επιτέλους προτέρημα τον κυκλοθυμικό δημιουργό μέσα μου. για το διεθνές βραβείο που έδωσε το πράσινο φως για να ξεκινήσει το ταξίδι ξαπλωμένη στο πάτωμα. για την δημιουργία που αρκεί να μιλάει στη δική μου ψυχή για να νιώθω υπέροχα. για την φοβερή ανακάλυψη ότι είμαι γεμάτη άπειρα λάθη χωρίς τα οποία δεν θα ήμουν τοσο υπέροχη. ψώνιο !!!

Διαβάστε περισσότερα »

Η μάνα μου φοβάται πως θα μείνω στο ράφι. Αν είναι τέτοιο νομίζω πως αρχίζω να την καταλαβαίνω.

Διαβάστε περισσότερα »