Το κολλημα με αυτό το μπλογκ είναι απίστευτο. Η θάλασσα είναι τόσο κοντά, που την νιώθεις στο στόμα και δεν θες κι άλλο. Φαντάζομαι τη δραχμή στο Βερολίνο. Λουλούδια και γέλια στα μπαλκόνια και στις αυλές των σπιτιών. Φαντάζομαι μια σοφίτα γεμάτη παιδικά παιχνίδια και τους ανθρώπους υγιείς και ευτυχισμένους. Φαντάζομαι άδειες τσέπες και πλατιά χαμόγελα. Μήπως τελικά συμβαίνει αυτό που δεν φαντάζομαι ότι φαντάζονται ότι φαντάστηκες μια μέρα που ο Θεός ξέχασε τη φαντασία;
