Το Golden Hall κάνει εγκαίνια. Ο planet X πλησιάζει. Ο Εφραίμ σκέφτεται να συντάξει άλλη μια επιστολή. Η Κάρεν Μπράτσο χάθηκε με τη γκομενοπαρέα. Η Θεσσαλονίκη βλέπει 12 ταινίες την ημέρα για να αποτοξινωθεί από τον Ψωμιάδη. Το κολάζ μπαίνει δειλά δειλά στις γκαλερί αλλά κανείς δεν το αγοράζει. Οι Αλβανοί μετανάστες γυρίζουν πίσω. Οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο αιμοβόρες και οι άνδρες σκέφτονται όλο και λιγότερο το σεξ. Οι μετερεωλόγοι λένε ότι σε δύο μέρες η θερμοκρασία θα πέσει 10 βαθμούς. Κανείς δεν επενδύει. Οι γιατροί διαδηλώνουν, πλένοντας τα τζάμια των περαστικών. Η Βαρδινογιάννη μεγαλώνει τη συλλογή των βραβείων της με ένα ακόμα από τη Unisef. Οι βιτρίνες γεμίζουν χριστουγεννιάτικη ματαιοδοξία. Και γω χθες που έβγαλα τον μαύρο, νομίζω πως είδα ένα διαστημικό σκάφος πίσω από τα σύννεφα να χορεύει...

Θα ήταν μεθυσμένος ο χειριστής του, μάλλον.

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν με το καλημέρα ξεκινάς με δύο φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι, μισή μαύρη σοκολάτα και μια κούπα γάλα, δεν έχεις σκοπό να το κουνήσεις ρούπι για το υπόλοιπό της. Βυθίζεσαι από το πρωί στη χλαπάτσα της Κυριακής και κάνεις σκέψεις. Τα πόδια έχουν ξεραθεί. Πως θα σε έλεγαν αν ήσουν η επόμενη πρωταγωνίστρια του Τίμοθι Μπάρτον, πως θα φύσαγες τον καπνό του τσιγάρου σου αν σε πολιορκούσε ανελέητα ο Χαβιέ Μπαρτές, πόσες φορές θα είχες χαμογελάσει ήδη αν δεν είχες χέρια ή πόδια ή δικά σου νεφρά , που θα ήσουν τώρα αν εκείνο το βράδυ είχες στρίψει από το σωστό στενό;

Πέρασα ένα 6ωρο, μπροστά από τις οθόνες σου, αφιέρωσα μόνο ένα μισάωρο στον χοντρό εαυτό μου, κι άλλες τρεις κολλημένη μέσα στα χαρτιά, για να καταλήξω λυπημένη λόγω Κυριακής να κοιτάω ένα ακόμα έργο, που δεν μπορώ να καταλάβω ούτε η ίδια. Όταν με πιάνει αυτή η τρέλα με τα κοπίδια και τις κόλες μου, δεν σκέφτομαι τίποτα. Γίνονται όλα ενστικτωδώς. Τα χρώματα, τα θέματα, τα φόντο, η διάταξη, τα σχόλια, όλα ξεπηδούν από τα περιοδικά σαν ήρωες που λαχταρούν να γίνουν πρωταγωνιστές. Να ζήσουν το δικό τους όνειρο. Προσπαθώ να φερθώ δίκαια σε όλους κι έτσι συνήθως καταλήγω μπροστά σε ένα πολύχρωμο χάος πολλαπλών ιστοριών σε ένα κάδρο, που μου θυμίζει τόσο πολύ τη Βανέσσα. Ακόμα θυμωμένα σαν έφηβοι, αλλά τόσο γέρικα που μιλάμε πια για μια ντεμοντέ επανάσταση. Αυτή όμως έχω. Και υπάρχουν άπειρες εκδοχές για την τύχη τους.

Θα ταίριαζαν χάρμα στο εφηβικό μου δωμάτιο, αν η μητέρα μου δεν του άλλαζε ντεκόρ κάθε φορά που την επισκέπτομαι, στο Μουσείο Μπενάκη αν ήμουν η κόρη του Κουν, στη βίλα της Μαντόνα στο Λος Άντζελες αν ήμουν αυτή που μίλησε πρώτη για την Καμπάλα, στα εξώφυλλα της Αthens Voice αν είχα τελειώσει το Central St. Martin's College of Art & Design, στο Grand Masse des Beautx-Arts του Παρισιού, αν είχα πει ναι και είχα φύγει τότε. Στη ζωή ο καθένας μας παίρνει μόνο ένα χαρτί της τράπουλας. Και η μαγκιά είναι πως θα το παίξει. Πέρα από τις τρελές μου φαντασιώσεις, είμαι πραγματικά χορτάτη με αυτά που έχω. Κι όχι εξαιτίας του γερού πρωινού σήμερα. Καλή εβδομάδα σε όλους.

Διαβάστε περισσότερα »

Νιώθω σαν κουτί σαρδέλες, είπε.

Νιώθω σαν τσιρότο, είπα.

Νιώθω σαν σάντουιτς με τόνο, είπε.

Νιώθω σαν φέτα τομάτα, είπα.

Νιώθω σαν να 'ρχεται βροχή, είπε.

Νιώθω σαν να 'χει σταματήσει το ρολόι, είπα.

Νιώθω σαν να 'ναι ξεκλείδωτη η πόρτα, είπε.

Νίωθω σαν να πρόκειται να εισέλθει κανένας ελέφαντας, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.

Δε νιώθω πως πρέπει α δουλέψω, είπα.

Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.

Νιώθω σαν να 'χουμε παρακάνει έρωτα, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε κι άλλο, είπα.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις δουλειά, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις εσύ δουλειά, είπα.

Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.

Νιώθω σαν να θέλω ένα ουίσκι, είπα.

Νιώθω σαν να 'πρεπε να τελειώσουμε το κρασί, είπε.

Νιώθω πως τώρα είσαι σωστή, είπα.

Νιώθω σαν να κλατάρω, είπε.

Νιώθω σαν να μου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπα.

Νιώθω σαν να σου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπε.

Νιώθω σαν να πρέπει να μου τρίψεις την πλάτη, είπα.

Νιώθω σαν να μη μ' αγαπάς, είπε.

Νιώθω σαν να σ' αγαπώ, είπα.

Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα μου, είπε.

Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα σου, είπα.

Νιώθω σαν να σ' αγαπάω τώρα, είπε.

Νιώθω σαν να σ' αγαπάω περισσότερο απ' όσο εσύ, είπα.

Νιώθω υπέροχα, είπε, θα ουρλιάξω.

Νιώθω σαν να μπορούσα να το κάνω αιωνίως, είπα.

Νιώθω πως μπορείς, είπε.

Νιώθω πως έρχεται, είπα.

Νιώθω πως έρχεται, είπε.

Διαβάστε περισσότερα »

Θέλω να βάλω φωτιά σε αυτά που δεν καίγονται... Να αρχίσω να διαβάζω ποιήματα που θα καταλαβαίνω Θέλω ένα μωρό κούκλα με τηλεκοντρόλ Να σε αγαπάω χωρίς μακιγιάζ Χωρίς να χρειάζεται να κόβεις τα μαλλιά σου κάθε εβδομάδα Θέλω να σηκώσω την πιο όμορφη πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης Θέλω να σου πω αντίο και πως δεν έχω πίκρα για τίποτα πια Να πάω στην Βραζιλία και να περάσω τέλεια Να βάλω φίμωτρο στις σκέψεις μου. Φτάνει πια με κούρασαν Θέλω να κλάψω από χαρά Να φάω μια τούρτα πραλίνα και 1ο κιλά παγωτό χωρίς να λιγώσω Να σε κοιτάζω στα μάτια χωρίς να κοκκινίζω Θέλω τη Δευτέρα που θα ανοίξω το pc να τα βλέπω χωρίς γυαλιά Να σου πω ότι μου λείπεις χωρίς να συννεφιάσεις Να μην καίνε τόσο πολύ οι μυς σε κάθε άσκηση Θέλω μια έκθεση και μια βέσπα για να μην χρειαστεί ταξί Να σηκώσω σκόνη την επόμενη φορά που θα με πληγώσεις για να μην με δεις που θα φεύγω Θέλω το δίλλημα του τι θα πρωτοκάνω με 1 εκατομμύριο ευρώ

...και μια αυλή γεμάτη ζώα Τα θέλω όλα. Αλλά δεν ξέρω...αν θα είναι αρκετά

Διαβάστε περισσότερα »

Γεννήθηκε το 1977. Το λατρεύω για τον δεύτερο εαυτό που κρύβει. Ο Μποτέρο το τρύπησε για ένα σκουλήκι. Τα πορτοκάλια έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται πως κάποια μέρα θα γίνουν μήλα;

Διαβάστε περισσότερα »