Στο Μπαράκι του Βασίλη, η Σοφία, ο Γιάννης δεινοί δημοσιογράφοι και ο Θηβαίος απέναντι, να περιαυτολογεί για τον Εκο και τον δίσκο που πούλαγε, με τον ίδιο τρόπο που θα το ξανάκανε κάτι χρόνια μετά, αυτή τη φορά με τους εξαιρετικούς μουσικούς του. Εκείνη τη μέρα έκανα ματαιόπονα σκετσάκια στο χαρτί την ώρα της συνέντευξης  και οι άλλοι δυο "χάι φάιβ" έξω από το μαγαζί για το απόκτημα της 3ωρης εγγραφής όσων διαδραματίστηκαν στο πρώτο τραπέζι πίστα του μαγαζιού κάτι ώρες πριν την πρόβα, σε μια κασέτα μεγέθους λίγο μεγαλύτερου από την Πιν, αυτήν με τα δυο κοτσίδια στο πλάι. Σήμερα στο φάτσεμπουκ μόνο ο Χρήστος. Τραγουδάει το Ημερολόγιο που δεν πάλιωσε ακόμα. Και περιαυτολογεί ακόμα. Και η κασέτα, σε κάποιο κουτί, στιβαγμένο μαζί με άλλα κουτιά, σε κάποιο πατάρι να την λέω παλιά. Και να της φορτώνω 15 χρόνια στη πλάτη. Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένη στο πατάρι.Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένα στο πατάρι. Σε ένα σπίτι. Που γέμισα μέχρι εκεί που δεν παίρνει για να μου μοιάζει σήμερα άδειο. Με ένα επίθετο να μπαίνει από μπροστά που δεν γεννήθηκε ακόμη για να το περιγράψει. Απελπιστικό σαν κολάζ δικό μου. Απέλπιδο σαν το 2012. Ψυχρό σαν το πρόσωπό σου όταν διασχίζεις πεζός την Πανεπιστημίου. 

Νεκρός.

15 χρονών κι όλες οι κασέτες μου πια μέστα κουτιά τους νεκρές. Και είμαι όλες τους αυτές. 

Σε μια σεζλόνγκ μαύρη αραχτή, εγώ το κουτί μαζί με το κουτί, τρεις και κάτι να αγνοώ ξεδιάντροπα το φως της μπισκοτένιας σελήνης, για χάρη του πολιτισμού που σήμερα χώρεσε όλος μέσα σε ένα μικρό σόνυ βάιο, να πονάω να πεινάω να κλαίω και να γελάω με τα άθλια  κο-χ-λάζ μου, τον αιματώδη λάρυγγα του Θηβαίου που  για μένα πάλι τραγουδά  και τον γκρίζο λύκο να με κοιτά.  

Διαβάστε περισσότερα »

Σαν ταινία του χόλυγουντ με ένα τέλος θεαματικό. Αρχισε με το κολάζ -στο τέλος ξέχασα να σε προφέρω κλισεδιάρικη λέξη- που πολλοί ακόμα και σήμερα ψηφίζουν ως το καλύτερό μου, και τελειώνει με αυτό που μόνο εσύ έχεις δει και σε έκανε να μου σφίξεις το χέρι σαν να μουν η Ομπάμα- οι ρίμες, ο ήλιος, και η τέριφαιντ φταίει γιαυτο-. Απειλή που στριφογυρίζει στο μυαλό μου, και λυπάμαι νομίζω πως ήρθε ο καιρός να εγκαταλείψεις ντιαρ μπλόγκερ vanessa τον ταρίφα που σε καταδίωξε μέχρι τον παράδεισο και να σε βάλω καλή μου μαυριδερή χιονούλα μέσα στο ότο μπιάνκι για μια τσάρκα. Με επαναλήψεις των επαναλήψεων στα κανάλια και το δελτίο του σταρ να καυχιέται πως " παραμένει δροσερό και νεανικό κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι και στις μεγαλύτερες ηλικίες" τζίζους τι άλλοθι χυδαιότητας κι αυτό, με επαναλήψεις των επαναλήψεων στις σχέσεις των ανθρώπων που τις κοιτώ να φθείρονται γρηγορότερα από τα κολάζ που τρώνε οι κατσαρίδες που άφησα πίσω στην Αθήνα, με επαναλήψεις των επαναλήψεων ω επαναλήψεις αντιλιακου στις απανταχού σεζ λόνγκ για να προλάβουμε μέσα σε 15 μέρες όσα δεν φτάνουν χίλιες ζωές  σε μια στιγμή κοριτσίστικου ονείρου κορίτσια, να περνά το καλοκαίρι βρωμερό και τρισάθλιο από το στενό που ευτυχώς αποφάσισα  να μην στρίψω, απειλώντας για έναν τσιγκούνη Σεπτέμβρη, αλλά εμένα κι εσένα (την άλλη εμένα μωρό μου) να κλίνουμε τη λέξη αρχή ξανά και ξανά χωρίς εγκατάλειψη, και να περνάμε φίνα με αυτην  την επανάλληψη. Θα γράψω ποίημα με ρίμα, με εσένα το ονειρεμένο στίγμα κι άσε το φάτσεμπουκ να ψάχνει θύμα, να του ποτίσει το βίρτουαλ κτήμα. 

Αυτιά και με τις υγείες σας γιατί ξημερώνει τσαγκαροδευτέρα κι ίσως για κάποιους να τελείωσε το όνειρο, εγώ πάω να απολαύσω την υπέροχη ζωή και σήμερα και δεν πάει να πέσει και μετεωρίτης κύριε ταρίφα μετεωρολόγα που με πήρες από τα Άνω Πατήσια εκείνη τη βροχερή μέρα.   

Διαβάστε περισσότερα »