Στο Μπαράκι του Βασίλη, η Σοφία, ο Γιάννης δεινοί δημοσιογράφοι και ο Θηβαίος απέναντι, να περιαυτολογεί για τον Εκο και τον δίσκο που πούλαγε, με τον ίδιο τρόπο που θα το ξανάκανε κάτι χρόνια μετά, αυτή τη φορά με τους εξαιρετικούς μουσικούς του. Εκείνη τη μέρα έκανα ματαιόπονα σκετσάκια στο χαρτί την ώρα της συνέντευξης και οι άλλοι δυο "χάι φάιβ" έξω από το μαγαζί για το απόκτημα της 3ωρης εγγραφής όσων διαδραματίστηκαν στο πρώτο τραπέζι πίστα του μαγαζιού κάτι ώρες πριν την πρόβα, σε μια κασέτα μεγέθους λίγο μεγαλύτερου από την Πιν, αυτήν με τα δυο κοτσίδια στο πλάι. Σήμερα στο φάτσεμπουκ μόνο ο Χρήστος. Τραγουδάει το Ημερολόγιο που δεν πάλιωσε ακόμα. Και περιαυτολογεί ακόμα. Και η κασέτα, σε κάποιο κουτί, στιβαγμένο μαζί με άλλα κουτιά, σε κάποιο πατάρι να την λέω παλιά. Και να της φορτώνω 15 χρόνια στη πλάτη. Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένη στο πατάρι.Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένα στο πατάρι. Σε ένα σπίτι. Που γέμισα μέχρι εκεί που δεν παίρνει για να μου μοιάζει σήμερα άδειο. Με ένα επίθετο να μπαίνει από μπροστά που δεν γεννήθηκε ακόμη για να το περιγράψει. Απελπιστικό σαν κολάζ δικό μου. Απέλπιδο σαν το 2012. Ψυχρό σαν το πρόσωπό σου όταν διασχίζεις πεζός την Πανεπιστημίου.
Νεκρός.
15 χρονών κι όλες οι κασέτες μου πια μέστα κουτιά τους νεκρές. Και είμαι όλες τους αυτές.
Σε μια σεζλόνγκ μαύρη αραχτή, εγώ το κουτί μαζί με το κουτί, τρεις και κάτι να αγνοώ ξεδιάντροπα το φως της μπισκοτένιας σελήνης, για χάρη του πολιτισμού που σήμερα χώρεσε όλος μέσα σε ένα μικρό σόνυ βάιο, να πονάω να πεινάω να κλαίω και να γελάω με τα άθλια κο-χ-λάζ μου, τον αιματώδη λάρυγγα του Θηβαίου που για μένα πάλι τραγουδά και τον γκρίζο λύκο να με κοιτά.
