Δεν ξέρω αν φταίει η απουσία της γλυκόζης στο αίμα και σου γράφω μετά από τόσο καιρό, ή που έπαψα να γίνομαι κουρελού να με πατήσει ο καρπός του έρωτά μου, ήρθα όμως για να μείνω, με φρέσκο ηλιοκαμμένο πρόσωπο και χέρια σαν τον ταρίφα ταρίφα, από τα ξεχορταριάσματα στο μποστάνι με τις εχινάτσιες. Και αυτό είναι απειλή. Μεγάλωσαν τα όνειρά μου προχθές που ξύπνησα από την νάρκη, που με βούτηξε σαν μπισκοτάκι μιράντα αυτή η αναθεματισμένη η ζάχαρη, που είναι χειρότερη από όλα τα δυνά της ανθρωποτητας και έγιναν από πολαρόιντ, πλάσμα 60 τσιντσών. Τα βλέπω μπροστά μου, μας βλέπω μπροστά μου, να τρέχουμε στο βάθος του ορίζοντα, χελώνες καρέτα καρέτα και να τα αρπάζουμε από τα μαλλιά, τις ουρές, από τις χειρολαβές, από ότι τελοσπάντων έχουν, σαν ΑΤV γιαμάχα, σαν βραβείο οσκαρ και πουλιτζερ μαζί. Τα βλέπω τόσο καθαρά, που αν εξαιρέσεις ακόμα την μεσημβρινή συστολή - λόγω ταπεινότητας επειδή είμαστε και πάλι οι καλυτερες- πάω να κοιταχτώ με τις βλαχομαμάδες να πάρω την πιο όμορφη του σχολείου -φτου σκόρδα στα μάτια σας - αχιβάδες, θα μιλούσαμε για το πιο επιτυχές σενάριο, για το πως ένα ψαλίδι μετενσαρκώθηκε σε ελβετικό σουγιά και πως διατηρώντας τις ιδιότητές του θα μεταλλαχθεί σε κατάνα. Γιατί γατάκια ήρθε η ώρα σας. Κι εσύ Τάσο να ξέρεις. Δεν πέθανες. Ζεις. Και μαζί σου το κολάζ ξύπνησε πάλι.
