η ανάγκη είναι το επεισόδιο που αφήνει τον έναν μόνο να πίνει. ο άλλος οπαδός του κλιν λάιφστάιλ εκείνες τις ώρες της μέθης σαπουνίζει πρώτα τα χέρια, μετά τους αγκώνες, αργότερα το νιπτήρα και τέλος τα ντουλάπια. όμως δεν έχει τέλος το καθάρισμα. ούτε το μπουκαλι. μόλις φτάσεις να κοιτάς τον άδειο πάτο του, σου χει έρθει η μυρωδιά από το σαπουνι και θες να βγάλεις τα άντερά σου. ταυτίζεται η καθαριότητα με την αηδία και η ανάγκη με την ελεημοσύνη. αλλά το μπουκάλι δεν έχει πάτο. αυτό που κοιτάς είναι η ατέρμονη πλήξη της λήξης που νομίζεις ότι ήρθε. η θάλασσα βγήκε λάδι και το κρεμμύδι μύρισε όλο το σπίτι. μπήκε στα ρουθούνια η μυρωδιά του αλλά την ατμοσφαιρική οικογενειακή θαλπωρή την άφησα να βγει την ώρα που άνοιγα το παράθυρο να πάρω αέρα και να μπουν οι μύγες. μύγες. πολλές μύγες. με τριγυρνάνε σαν κατάσκοποι και ζουζουνίζουν στα αφτιά μου τη πείνα τους. τρώνε η μια το πτώμα της άλλης μερικά δευτερόλεπτα αφού τις συνθλίψω. πονώ τον θάνατό τους και την μεγαλειότητά μου. κοιτάω τις μέρες που περνούν σαν δευτερόλεπτα μπροστά από το παγερο βλέμμα του δολοφονου, που λιώνει μύγες. σκοτώνοντας τη πλήξη της αχρηστίας του. κηδεύοντας τους εαυτούς που δεν θα επιτρέψει να είναι ποτέ.
