Νεο μπλογκ. Νεο σάιτ. Νέα έκθεση. Νέα τεχνική. Νέες εικόνες. Νέες προοπτικές. Νέα ζωή. Νέα νέα νέα, ευχάριστα νέα κόντρα στα τραγικά νέα από τη τηλεόραση που καθώς περνούσα από μπροστά της μου ούρλιαξε σαν να μουν γέρος με κώφωση και γω- πως τελικά είχα δίκιο όταν της έβαζα λουκέτο πριν δύο χρόνια. Η επιλογή ζωή-ραδιοτηλεόραση επιβεβαιώνει πως είσαι άνθρωπος χωρίς πίστη χωρίς ταυτότητα αλλά με τεράστια χρέη. Όσες τηλεώρες κι αν κλείσω όμως μπροστά από τα τραγικά νέα, δεν θα είναι αρκετές για να με πείσουν πως χρωστάω. Πως τελικά η κουκουλοφόρα χούντα της χώρας μου θα με αναγκάσει να σκύψω το κεφάλι και να υπομείνω. Που η εκπαιδευτική της τηλεόραση με προστάζει υπό μορφή υπνοπαιδείας να προσαρμοστώ σε μια ζωή οργανική, όπου δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένα χρέος, 666 κιλά κόκκαλα, αίμα, νερό και σάρκα που κυνηγάει και κυνηγιέται στην απαξιωμένη νέα βερσιόν της λατρεμένης πρωτεύουσας.
15 χρονια στον χώρο των ΜEDIA, αρχισυντάκτρια σε ένθετα, ενθετάκια, μπλογκς και αρθράκια που πάντα έμοιαζαν με editorial -είπαμε εγώ δεν θα άλλαζα ποτέ ούτε κι εκείνοι- να τρώω μισθούς πείνας -λίγο πιο πάνω από τη βασική σύνταξη - που εγώ δεν θα πάρω ποτέ, και να χω και σένα -όποτε έρχομαι να σε επισκεφθώ αγαπημένη μου τηλεόραση να προσπαθείς να με πείσεις πως το ευερέσθιτο στομάχι μου είναι χαλασμένο γιατί ποτέ δεν θα γίνει σιδερένιο.
Σιδερένιο ναι γιατί πως αλλιώς θα αντέξω όλα αυτά τα γλοιώδη υποκείμενα τους γουοναμπι Κωστόπουλους που ενδιαφέρονται περισσότερο για το πως προφέρω τη λέξη κομιουνικέισον από το πως την αντιλαμβάνομαι; Σιδερένιο γιατί το δικό μου στόμα μιλάει ακόμα την ώρα που το δικό σου ανοιγοκλείνει παίρνοντας παντός είδους πίπες στα διευθυντικά γραφεία. Σιδερένιο γιατί το αυτονόητο χειροκροτείται και η αλήθεια φιλτάρεται ξανά και ξανά από υλατζήδες γιατί δεν πρέπει να ξαφνιάζει.
Έχω να πω μερικά ακόμα πριν ρίξω αυλαία εδώ μέσα. Για τα πςς, τα χμμ και τα μπλιαξ, την μυστήρια αλληλεπίδραση των λέξεων στη σκέψη, των εικόνων στη φαντασία έστω κι ενός από εσάς. Η καλή μου τηλεόραση θεωρεί πολυτέλεια ενόψη ψυχρού πολέμου να μιλάω για εκθέσεις και έκφραση. Ένα κομματάκι του μυαλού μου επίσης. Δεν ξέρω αν αξίζει να ελπίζω πως η φωνή μου θα φτάσει κάποτε στα δικά σου αυτιά. Που βούλωσαν γιατί μεγάλωσες. Που δεν ακούνε και τόσο καλά γιατί η ένταση της φωνής της ζωής-ραδιοτηλεόρασης σου είναι πιο δυνατή από τη δική μου.
Υποχείριο συσκευών που θα βελτίωναν τη ζωή σου. Τώρα είσαι εσύ αυτό. Εγκλωβισμένος μέσα σε μια τηλεόραση. Μακάρι να κοβόταν το ρεύμα για να φρικάρεις λίγο.
