Ένα μωρό σταμάτησε να κλαίει…

Ρούχα κανόνες…

Συνταγές μαγειρικής

Εκπομπές μαγειρικής

Εφιαλτικά χρώματα στο χαρτί γι αυτό που δεν θες να δεις

Τι σε τρομάζει πιο πολύ;

Κομμάτια ασπρόμαυρου χαρτιού, ευχάριστη αίσθηση κόλλας στα δάχτυλα μυρωδιά δημιουργίας στο γλυκό μου ατελιέ. Κοφτερές λάμες και πινέλα στα βαζάκια τι όμορφα που είναι να δημιουργείς κάθε μέρα. Ακούγοντας μουσική. Φέρνοντας μυγάκια στην οθόνη σου. Πίνοντας κρασί με μια φίλη που σου λείπει και της λείπεις πολύ.

Λαμπερές φαντασίες που τις λες αληθινές. Δημιουργία.

Ένας φίλος κάποτε τρόμαξε όταν είδε στον αστρικό μου χάρτη τόση δημιουργία. Σε κάθε κίνηση των χεριών, της κόρης και της μάνας των ματιών να καίω και να ξαναφτιάχνω και να ξανακαίω και να ξαναφτιάχνω. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά.

Σουβενίρ από το αίμα της φαμίλιας μου που αναβράζει. Όλα σουβενίρ από κάπου. Σαν τα γκριζοπράσινά μου μάτια. Σουβενίρ οι ουλές σουβενίρ κι αυτά.    

Η διαφορά τους είναι ότι τις πρώτες τις δημιούργησες εσύ. Δημιούργησες επιτέλους έστω  καταστροφή.

Κούραση η δημιουργία και ταλαιπωρία και πόνος αν μιλάμε για ουλές κι όνειρα παιδικά.

«Γρήγορες οι εξελίξεις» και η γενιά μου με όνειρα- γκριζοπράσινα μάτια. Με αξιοπρέπεια χαπάκι που πρέπει να καταπιείς. Ένα ανέκδοτο το πολιτικό παιχνίδι με σένα τον Κωστίκα κι εμένα τον Γιωρίκα. Ο Γιώργος Σουρής πιο επίκαιρος από ποτέ. Ο Χάρυ Κλυν  επίσης. Με την επανάληψη της βασιλείας που βασιλεύει εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα, (που θέλει τη πραγματική βασίλισσα να μένει για πάντα σταχτοπούτα) κανείς δεν τρομάζει.

Τρομακτικοί οι ανθρώπινοι σκελετοί. Τα σαγόνια του καρχαρία. Μήτε ο γλοιώδης παρτάκιας της διπλανής πόρτας μήτε τα σαγόνια του.

Γκαζάκια που προσπερνούν και το σιντί απέναντι χορεύει με τις αντανακλάσεις της ντισκοτέκ μας. Τα σαγόνια και τα κόκκαλα. Τρόμος πάνω από τη χώρα κι από μπροστά η Ελεύθερη Πόλη. Ελεύθερη κι Ωραία. Ελεύθερη σκέτο. Σαν καφές που πίνεις αργά από το μεσημέρι. Σκέτη κι Ελεύθερη με το καραβάκι της και τον ατέλειωτο ορίζοντα, το ιδανικό έργο για να κρύψουμε αυτό που βλέπουμε όλοι. Πως βράζουμε εμείς και τα όνειρά μας μέσα σε γυάλα πυρακτωμένη. 

Διαβάστε περισσότερα »

Κάτι τέτοιο μήπως;

Διαβάστε περισσότερα »

 Ο στιχουργός το είπε  απατηλό για να του βγει η ρίμα μιας και πιο πάνω μας λέει ότι ήταν και τρελό. Εμπορική ρίμα και κάποιοι ακόμα τραγουδούν. Είναι οι ίδιοι που δεν προσπαθούν πια. Είναι οι ίδιοι που το δικό τους όνειρο ισούται με το απατηλό. Σήμερα το όνειρο έχει κόστος και η λέξη κόστος έχει γίνει πιο εμπορική και από το σουξέ της εποχής. Εδώ μέσα δεν κάνουμε πι αρ.

Είτε χτυπήσω κλίση σε όλα τα πρόσωπα είτε καρφωθώ σε αυτό που με κοιτά, βλέπω το ίδιο και το αυτό. Όχι ένα αλλά πολλά. Κι όλα τους τρελά. Σκέτα. Χωρίς ρίμα αυτή τη φορά.                   

Διαβάστε περισσότερα »

Είναι εμπορεύσιμοι οι εφιάλτες;

Φανατική των θρίλερ η στιγμή της γέννησης μας;

Του θανάτου μας;

Του έρωτά μας;

Λίγο χρώμα έπεσε στο πάτωμα και το έκανες θέμα

Εξώφυλλο μιας ακόμα ιστορίας που έχει βάλει σκοπό να σπάσει τα ταμεία.

Πλασματικές αισθήσεις.

Όνειρα, όνειρα, όνειρα.

Σε γλώσσες ανθρώπινες κι αδύναμες.

Φοβάμαι τρώγοντας ποπ κορν κάτι φορές.

Μα πιο πολύ φοβάμαι όταν κοιτώ έργα σαν κι αυτό 

ενώ στο ομορφότερο σπίτι της οικουμένης παίζει φάμιλι γκάι. 

Διαβάστε περισσότερα »

Το ανικανοποίητο μου φωνάζει. Ωραία και μετά το φιλί τι; Είναι σαν τους τίτλους τέλους στις παλιές ελληνικές ταινίες που πάντα με έβαζαν στο τριπάκι να κατασκευάζω τη συνέχεια μετά τα γέλια του χάπι έντ. Ίδια με την αίσθηση που αφήνει το "και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα" στο τέλος των παραμυθιών. 

Ναι οκ ζήσανε αυτοί καλά και μετά;

Μετά τι;

Ιστορίες που σε βάζουν για ύπνο. 

 Ελπίζω η δικιά μου να σε κρατήσει ξύπνιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Eνα παλιό έργο στη θέση της κουρτίνας. Δυο καναπέδες σινεμά κοιτούν τον άδειο φρεσκοβαμμένο τοίχο. Πάνω στο τραπέζι λογαριασμοί, καφές και το βιβλίο της χωρίς εξώφυλλο ακόμα. Κάνει έκο το σπίτι από το εκκωφαντική, κι έτσι δεν τραγουδάω όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Οπότε κάνει εκκωφαντική ησυχία αν εξαιρέσεις τη λεωφόρο με την ηχορύπανσή της. Τις μαύρες σακούλες τις έχωσα στο μέσα δωμάτιο να μην τις βλέπω. Μπαλόνια αέρα για χρήση πάνω στο χαλί. Μια από τις μέρες που θα βαριόμαστε. Εδώ μέσα μου ευχήθηκαν να κάνω οικογένεια και γω έφτυσα τον κόρφο μου. Να βγάλω αρκετά χρήματα για να μετακομίσω σε καλύτερο και γω είπα είμαι ευχαριστημένη με αυτό. Ευχήθηκαν να τους κάνω το τραπέζι. Το κρεβάτι. Το πορτρέτο. Μου ζήτησαν να τους κάνω και τη φίλη κι ύστερα έγιναν όλοι τους μαύρα πουλιά και σίδερα σκουριασμένα. Εδώ μέσα έδωσα τη ψυχή μου. Ξέρασα τη ψυχή μου. Έβαψα όνειρα και ξέπλυνα την αθλια καθημερινότητα της γυναίκας που χε το σίδερο που είχε και τον ατμό. Εδώ μάζεψα τις πλημμύρες από το πλυντήριο και τα μάτια, τους τυφώνες από τις σκηνές ζηλοτυπίας, έχτυσα τις άδειες τρύπες στους τοίχους και τις καρδιές. Έκρυψα τα μυστικά μου, τα ραβασάκια τους και τις φωτογραφίες της οικογένειάς μου. Στολισα χριστουγεννιάτικο κελί κι έβαλα φωτάκι στο σιδερένιο κλουβί. Εξέθεσα μάλλον τον εαυτό μου ανεπανόρθωτα εδώ μέσα. Με καρφιά στους τοίχους και στόκο στη συνέχεια. Με γόμα για τις πινελιές που δεν τους έφτανε ο καμβάς και λέρωσαν το πάτωμα και το τσιμέντο.  Σήμερα εδώ μέσα είναι όλα άσπρα. Λείπει ο μαύρος πια. Λείπω και γω. 

Σε ένα κουτί αριέλ μέσα σαν τη χιονόμπαλα τυλιγμένη σε νάυλον με φουσκαλίτσες που κι αυτές σε σένα τις χρωστώ ολα σήμερα τα αποχαιρετώ. Ατου τα λερ με ένα τραγούδι για αρχή κι άλλα ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες τριακόσια σαραντα δυο με έκο.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Στο Μπαράκι του Βασίλη, η Σοφία, ο Γιάννης δεινοί δημοσιογράφοι και ο Θηβαίος απέναντι, να περιαυτολογεί για τον Εκο και τον δίσκο που πούλαγε, με τον ίδιο τρόπο που θα το ξανάκανε κάτι χρόνια μετά, αυτή τη φορά με τους εξαιρετικούς μουσικούς του. Εκείνη τη μέρα έκανα ματαιόπονα σκετσάκια στο χαρτί την ώρα της συνέντευξης  και οι άλλοι δυο "χάι φάιβ" έξω από το μαγαζί για το απόκτημα της 3ωρης εγγραφής όσων διαδραματίστηκαν στο πρώτο τραπέζι πίστα του μαγαζιού κάτι ώρες πριν την πρόβα, σε μια κασέτα μεγέθους λίγο μεγαλύτερου από την Πιν, αυτήν με τα δυο κοτσίδια στο πλάι. Σήμερα στο φάτσεμπουκ μόνο ο Χρήστος. Τραγουδάει το Ημερολόγιο που δεν πάλιωσε ακόμα. Και περιαυτολογεί ακόμα. Και η κασέτα, σε κάποιο κουτί, στιβαγμένο μαζί με άλλα κουτιά, σε κάποιο πατάρι να την λέω παλιά. Και να της φορτώνω 15 χρόνια στη πλάτη. Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένη στο πατάρι.Δεκαπέντε χρονάκια κλεισμένα στο πατάρι. Σε ένα σπίτι. Που γέμισα μέχρι εκεί που δεν παίρνει για να μου μοιάζει σήμερα άδειο. Με ένα επίθετο να μπαίνει από μπροστά που δεν γεννήθηκε ακόμη για να το περιγράψει. Απελπιστικό σαν κολάζ δικό μου. Απέλπιδο σαν το 2012. Ψυχρό σαν το πρόσωπό σου όταν διασχίζεις πεζός την Πανεπιστημίου. 

Νεκρός.

15 χρονών κι όλες οι κασέτες μου πια μέστα κουτιά τους νεκρές. Και είμαι όλες τους αυτές. 

Σε μια σεζλόνγκ μαύρη αραχτή, εγώ το κουτί μαζί με το κουτί, τρεις και κάτι να αγνοώ ξεδιάντροπα το φως της μπισκοτένιας σελήνης, για χάρη του πολιτισμού που σήμερα χώρεσε όλος μέσα σε ένα μικρό σόνυ βάιο, να πονάω να πεινάω να κλαίω και να γελάω με τα άθλια  κο-χ-λάζ μου, τον αιματώδη λάρυγγα του Θηβαίου που  για μένα πάλι τραγουδά  και τον γκρίζο λύκο να με κοιτά.  

Διαβάστε περισσότερα »

Σαν ταινία του χόλυγουντ με ένα τέλος θεαματικό. Αρχισε με το κολάζ -στο τέλος ξέχασα να σε προφέρω κλισεδιάρικη λέξη- που πολλοί ακόμα και σήμερα ψηφίζουν ως το καλύτερό μου, και τελειώνει με αυτό που μόνο εσύ έχεις δει και σε έκανε να μου σφίξεις το χέρι σαν να μουν η Ομπάμα- οι ρίμες, ο ήλιος, και η τέριφαιντ φταίει γιαυτο-. Απειλή που στριφογυρίζει στο μυαλό μου, και λυπάμαι νομίζω πως ήρθε ο καιρός να εγκαταλείψεις ντιαρ μπλόγκερ vanessa τον ταρίφα που σε καταδίωξε μέχρι τον παράδεισο και να σε βάλω καλή μου μαυριδερή χιονούλα μέσα στο ότο μπιάνκι για μια τσάρκα. Με επαναλήψεις των επαναλήψεων στα κανάλια και το δελτίο του σταρ να καυχιέται πως " παραμένει δροσερό και νεανικό κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι και στις μεγαλύτερες ηλικίες" τζίζους τι άλλοθι χυδαιότητας κι αυτό, με επαναλήψεις των επαναλήψεων στις σχέσεις των ανθρώπων που τις κοιτώ να φθείρονται γρηγορότερα από τα κολάζ που τρώνε οι κατσαρίδες που άφησα πίσω στην Αθήνα, με επαναλήψεις των επαναλήψεων ω επαναλήψεις αντιλιακου στις απανταχού σεζ λόνγκ για να προλάβουμε μέσα σε 15 μέρες όσα δεν φτάνουν χίλιες ζωές  σε μια στιγμή κοριτσίστικου ονείρου κορίτσια, να περνά το καλοκαίρι βρωμερό και τρισάθλιο από το στενό που ευτυχώς αποφάσισα  να μην στρίψω, απειλώντας για έναν τσιγκούνη Σεπτέμβρη, αλλά εμένα κι εσένα (την άλλη εμένα μωρό μου) να κλίνουμε τη λέξη αρχή ξανά και ξανά χωρίς εγκατάλειψη, και να περνάμε φίνα με αυτην  την επανάλληψη. Θα γράψω ποίημα με ρίμα, με εσένα το ονειρεμένο στίγμα κι άσε το φάτσεμπουκ να ψάχνει θύμα, να του ποτίσει το βίρτουαλ κτήμα. 

Αυτιά και με τις υγείες σας γιατί ξημερώνει τσαγκαροδευτέρα κι ίσως για κάποιους να τελείωσε το όνειρο, εγώ πάω να απολαύσω την υπέροχη ζωή και σήμερα και δεν πάει να πέσει και μετεωρίτης κύριε ταρίφα μετεωρολόγα που με πήρες από τα Άνω Πατήσια εκείνη τη βροχερή μέρα.   

Διαβάστε περισσότερα »

Ηθελα σήμερα που σε είδα να σου πω πως άρχισα να ζωγραφίζω σαν εσένα τις στιγμές που μου λειπεις για να σε φέρω κοντά. Πως ο έρωτας πονά την ίδια στιγμή που λαχταρά τα φιλιά του, όπως το παιδί το παγωτό, όπως ο καρκίνος στο τσίμπημα. Πως η Αθήνα πια με φοβίζει περισσότερο από το σκοτάδι. Ηθελα να σου πω πως δεν θέλω πια να ζούμε εδώ.

Ολα είναι απλά εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Τολμησα μόνο και σου είπα. 

Ομως και συ στους σκελετούς μου βλέπεις το θάνατο που δεν θες να πλησιάσει κι ας λες 

πως σαρέσει επειδή  μαγαπάς. Καχυποψία βλέπεις στο βλέμμα σου που σε κοιτά από το καθρεφτάκι που χωνεις όποτε δεν σε αντέχεις στη τσάντα σου. 

Ηθελα σήμερα που σε είδα να σου πω πως αν η θάλασσα ήταν γιγάντια όλοι θα ξέραμε κολύμπι. Πως η Χαρά εκείνο το βράδυ ήταν χαζή που έφυγε. Πως εσύ είσαι ο άντρας  που ποθείς και θέλεις να πονέσεις. 

Ηθελα να σου πω πως η αλήθεια δεν μετριέται στα δάχτυλα των χεριών, ούτε στα τερτίπια των αστεριών, πως αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν τολμήσαμε να δούμε πέρα από εκεί που ξεκινάνε τα σχοινιά.

Πως σαν τη πεταλούδα θα ρχομαι μόνο για σένα ξανά και ξανά.

Ομως με έχει πιάσει από χθες ένα πράγμα στη καρδιά, σαν να βγαίνω ραντεβού για πρώτη φορά και δεν μπορώ.

Περιμένω μόνο τη μέρα που θα μου πεις ότι με καταλαβαίνεις. Κι όχι επειδή αυτό που "δεν υπάρχει" σε έχει περικυκλωμένη.

Διαβάστε περισσότερα »

                       Ετσι όπως την φαντασιώνονται οι απανταχού βασίλισσες των πάγων.

Διαβάστε περισσότερα »

Νεο μπλογκ. Νεο σάιτ. Νέα έκθεση. Νέα τεχνική. Νέες εικόνες. Νέες προοπτικές. Νέα ζωή. Νέα νέα νέα, ευχάριστα νέα κόντρα στα  τραγικά νέα από τη τηλεόραση που καθώς περνούσα από μπροστά της μου ούρλιαξε σαν να μουν γέρος με κώφωση και γω- πως τελικά είχα δίκιο όταν της έβαζα λουκέτο πριν δύο χρόνια. Η επιλογή ζωή-ραδιοτηλεόραση επιβεβαιώνει πως είσαι άνθρωπος χωρίς πίστη χωρίς ταυτότητα αλλά με τεράστια χρέη. Όσες τηλεώρες κι αν κλείσω όμως μπροστά από τα τραγικά νέα, δεν θα είναι αρκετές για να με πείσουν πως χρωστάω. Πως τελικά η κουκουλοφόρα χούντα της χώρας μου θα με αναγκάσει να σκύψω το κεφάλι και να υπομείνω. Που η εκπαιδευτική της τηλεόραση με προστάζει υπό μορφή υπνοπαιδείας να προσαρμοστώ σε μια ζωή οργανική, όπου δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένα χρέος, 666 κιλά κόκκαλα, αίμα, νερό και σάρκα που κυνηγάει και κυνηγιέται στην απαξιωμένη νέα βερσιόν της λατρεμένης πρωτεύουσας.

15 χρονια στον χώρο των ΜEDIA, αρχισυντάκτρια σε ένθετα, ενθετάκια, μπλογκς και αρθράκια που πάντα έμοιαζαν με editorial -είπαμε εγώ δεν θα άλλαζα ποτέ ούτε κι εκείνοι- να τρώω μισθούς πείνας -λίγο πιο πάνω από τη βασική σύνταξη - που εγώ δεν θα πάρω ποτέ, και να χω και σένα -όποτε έρχομαι να σε επισκεφθώ αγαπημένη μου τηλεόραση να προσπαθείς να με πείσεις πως το ευερέσθιτο στομάχι μου είναι χαλασμένο γιατί ποτέ δεν θα γίνει σιδερένιο. 

Σιδερένιο ναι γιατί πως αλλιώς θα αντέξω όλα αυτά τα γλοιώδη υποκείμενα τους γουοναμπι Κωστόπουλους που ενδιαφέρονται περισσότερο για το πως προφέρω τη λέξη κομιουνικέισον από το  πως την αντιλαμβάνομαι; Σιδερένιο γιατί το δικό μου στόμα μιλάει ακόμα την ώρα που το δικό σου ανοιγοκλείνει παίρνοντας παντός είδους πίπες στα διευθυντικά γραφεία. Σιδερένιο γιατί το αυτονόητο χειροκροτείται και η αλήθεια φιλτάρεται ξανά και ξανά από υλατζήδες γιατί δεν πρέπει να ξαφνιάζει.

Έχω να πω μερικά ακόμα πριν ρίξω αυλαία εδώ μέσα. Για τα πςς, τα χμμ και τα μπλιαξ, την μυστήρια αλληλεπίδραση των λέξεων στη σκέψη, των εικόνων στη φαντασία έστω κι ενός από εσάς. Η καλή μου τηλεόραση θεωρεί πολυτέλεια ενόψη ψυχρού πολέμου να μιλάω για εκθέσεις και έκφραση. Ένα  κομματάκι του μυαλού μου επίσης. Δεν ξέρω αν αξίζει να ελπίζω πως η φωνή μου θα φτάσει κάποτε στα δικά σου αυτιά. Που βούλωσαν γιατί μεγάλωσες. Που δεν ακούνε και τόσο καλά γιατί η ένταση της φωνής της ζωής-ραδιοτηλεόρασης σου είναι πιο δυνατή από τη δική μου. 

Υποχείριο συσκευών που θα βελτίωναν τη ζωή σου. Τώρα είσαι εσύ αυτό. Εγκλωβισμένος μέσα σε μια τηλεόραση. Μακάρι να κοβόταν το ρεύμα για να φρικάρεις λίγο.   

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΝΕΚΡΗ. 

ΦΥΣΗ.

Διαβάστε περισσότερα »

Όπου κι αν κοιτάξω τελευταία βλέπω λέξεις. 

Και εικόνες. 

Λεξεις -εικόνες. 

Εικόνες-λέξεις.

Αν μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις όπως λένε, τότε χίλιες λέξεις πόσες εικόνες είναι; 

Αν πάλι η λέξη είναι το ποίημα τότε η εικόνα είναι το θύμα;

Και θα κρεμαστεί σαν τον Χριστό για να σου δώσει σχήμα; 

Ζαλίστηκα από το τζετ λανγκ και κάνω ρίμα. 

Ένα μπράβο στα παιδιά για το εικονοποίημα.

 Καλά μιλάμε πολύ γουστάρω που συμμετέχουμε σε αυτό το σχήμα!!!

Διαβάστε περισσότερα »

 Ο "007" γούσταρε να την αράξει για λίγο μόνος. Πολλές είχαν μαζευτεί. 

Ακολουθούν και τα λοιπά απούλητα. 

Επικόλληση στην επικόλληση  μέχρι να φτάσει 21 χιλιοστά πάχος η έκφραση. 

Ετσι γιατί μου τη σπάνε οι επαναστάσεις που τα σπάνε.

Εγώ είπαμε κολλάω.  

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΜΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΕ ΕΛΛΗΝΑΡΑ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. 

ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Ενας φίλος μου είπε πως οι δουλειές που ανεβάζω εδώ μέσα είναι 15 χρόνια μπροστά. Αυτό σημαίνει πως θα αναγνωριστώ από τους κηφήνες της εμπορευματοποιημένης τέχνης στα 48;

Βάλε κάτι ρε Παναγιώτη!

Διαβάστε περισσότερα »

Κλιν αρτ; 
Τα δέντρα μου μόνο να χορεύουν τα νοιάζει. Στα σκοτεινά.

Διαβάστε περισσότερα »

Ερωτας είναι να απαρνιεσαι από την αρχή κάθε ζωή γιατί κι αυτή που με  βρήκες νιώθω πως είναι η πρώτη, η αρχή και το τέλος του κόσμου.

Μακριά σου, δεν υπάρχει αυτή η έκφραση γιατί μαζί της πάντα κάποιος δήλωσε πόνο. Πόνεσε όμως σταλήθεια; Ποιος ξέρει πιο πολύ από μια λέξη; Μια ακόμα ρυτίδα στα ακροβλέφαρά σου.

Ερωτας είναι να ρχονται μόνο οι σκέψεις από τις μικρές μας δυστυχίες σαν λαμπρές που λείπουν τα παιδιά από το σπίτι γιατί πήγαν στο λούνα παρκ.

Πως μου ρχονται καμιά φορά οι σκέψεις σαν χείμαρρος αλμυρού νερού. Κι αυτό το διπλό ρο στη λέξη, πώς να καταντάει τις στιγμές μικρές και τόσο μόνες. Σαν να μην τις λέω καν η ίδια. Ιδια, Ιδια με ποια;

Γαμησέ τα . Όλα δύσκολα συμβαίνουν κι αν δεν υπήρχε αυτή η ενοχή όλοι αλώβητοι θα βγαίναμε κάτι τέτοιες ώρες.

Διαβάστε περισσότερα »

Εδώ όλα κάπως έτσι ρέουν. Χωρίς σφάλματα στην αποθήκευση.
Απλά, αρμονικά.

Όπως κι αυτή.

Διαβάστε περισσότερα »

"Η σωτηρία" της ψυχής που λέει και το τραγούδι, θα έπρεπε να λέγεται συνήθεια. Αλλιώς δεν θα θεωρούσες πιο τρομαχτικό αυτόν τον Μπο (ς), από τον άλλο που βλέπεις κάθε μέρα στο γραφείο ή ακόμα χειρότερα τον τρίτο, τον χοντρό, τον άσπρο (ή ίνοξ;) με τον τετράγωνο εγκέφαλο που τον έχεις γεμίσει πολτοποιημένα νεκρά ζωάκια.
Κι εσύ τρόμος είσαι στα δικά τους μάτια.  

Διαβάστε περισσότερα »

Το καλό με τον όρο ντίτζιταλ αρτ είναι ότι μπορείς να δουλέψεις ακόμα κι όταν ταξιδεύεις εν πλω.

Το κακό είναι ότι τις περισσότερες φορές ή η μπαταρία ή τα ναυτικά μίλια διαρκούν πιο... λίγο.

Διαβάστε περισσότερα »

Η Ιντιρα Γκάντι πέθανε όταν ήμουν παιδάκι. Η είδηση του θανάτου της από τη τηλεόραση αποτελεί έντονη παιδική ανάμνηση. Μου έκανε εντύπωση το όνομά της. Και η θεαματικά φλογερή κηδεία της…Κι έτσι δεν την ξέχασα ποτέ. Ιέρεια του καλού αυτή και η μητέρα τερέζα. Το καλό. Μάλλον μεγάλη έκταση του είχα δώσει.

Την περασμένη εβδομάδα τσέκαρα τα ασύρματα δίκτυα της περιοχής που ζω. Είκοσι κυρίους και κυρίες μέτρησα. Κάθε φορά που άλλαζα θέση στο λάπτοπ γινόντουσαν 15, 29,7, 9, 12, 13. Ο δέκατος τρίτος ήταν η δική μου Ιντιρα Γκάντι. Ο μοναδικός που ξέχασε, δεν ήξερε, άφησε επίτηδες το δίκτυό του ανοιχτό για να μπω. Οι υπόλοιποι κλειδωμένοι ερμητικά με ονόματα κωδικούς που κανένα λίνουξ δεν αρκεί για να σπάσει. Τι νόημα έχει να κλέψω από τη ζωή σου κάτι που ούτε κι εσύ ξέρεις γιατί έχεις κλειδώσει στο χρηματοκιβώτιό σου;  Θα ήταν όμορφα αν ήθελες να το μοιραστείς μαζί μου...

Οι καλές πράξεις μας ξεκινούν με ένα cause ινβάιτ στο φάτσεμπουκ; Σταματούν τη στιγμή που ξεστολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και πετάμε τις κάρτες της γιούνισεφ στα σκουπίδια και πεθαίνουν με τη φράση «οι καλοί πάντα την πατάνε;» Δυστυχώς τις περισσότερες φορές που οι άνθρωποι ρίχνουμε κλεφτές ματιές στη ζωή του διπλανού μας είναι για να δικαιολογήσουμε τα δικά μας λάθη. Κι όταν σκεφτόμαστε πως θα γίνουμε η άνοιξη για κάποιους έρχεται στο μυαλό μας η Ίντιρα Γκάντι.

Ναι είναι αλήθεια. Δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαίος για να φέρεις μια στιγμή άνοιξης στη ζωή κάποιου που ίσως και να μην του δοθεί ποτέ η ευκαιρία να στο ανταποδώσει. Αρκεί να νιώθεις έτσι.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

O λάκων στο τελευταίο του σχόλιο είπε για το θυμό μου. Αλλά δεν έχω θυμώσει ακόμα πραγματικά. Έρχομαι από τα βουνά του Διόνυσου, με σχισμένο καλσόν, άφρο μαλλί και μαύρους κύκλους στα μάτια αναλογιζόμενη το για πόσα ΝΑΙ με παίρνει ακόμα, και μετά από 3 τέταρτα της ώρας, κολλημένη σε έναν άδειο από κίτρινα αμάξια δρόμο, που οι οδηγοί των τσερόκι σου πετούν με αυθάδεια σκόνη στα μούτρα και σε προσπερνούν σαν να είσαι σκατό, μπαίνω σε έναν ταρίφα ή αλλιώς μάνα εξ ουρανού που θέλει κουβέντα για όσα συνέβησαν εχθές. Ευτυχώς κάηκε η τηλεόρασή μου προχθές κι έτσι δεν θα ακούσω για τον τραγικό χαμό ενός 15χρονου που τον φάγανε επειδή αντί να βρίσκεται σε ένα σινεμά με το κορίτσι του, επέλεξε να βρίσκεται στα εξάρχεια και να πετάει πέτρες. Μάλλον ήταν κι αυτός πολύ θυμωμένος. Δεν λέω όχι στις πέτρες, για την ακρίβεια νομίζω πως το καθυστερήσαμε πολύ όλοι μας και θα έπρεπε να βγούμε στο σεργιάνι προς αναζήτηση της ομορφότερης κοτρώνας. Αρκεί να πάμε στο σωστό σημείο, για να πιάσει τόπο. Ακουσα ότι θα λάμψει η αλήθεια για μια ακόμα φορά και μου ήρθε αναγούλα. Αναγούλα για τους μικροτσούτσουνους Έλληνες που κάνουν προέκταση του φαλλού τους το αμάξι τους, το γκλομπ τους, τα μπράτσα, τη καρέκλα τους, τη γροθιά τους, τη κοιλιά τους, τη τσάμπα μαγκιά τους. Για τις μικροαστές Ελληνίδες που έχουν αναγάγει το αιδοίο τους σε αλεξίσφαιρο γιλέκο, άλλοθι και δικαιολογία για να επιβεβαιώσουν την ανυπαρξία τους.

Χθες προσπάθησα να το παίξω πρωταγωνίστρια του Barton. Βρέθηκα να βολτάρω στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, με την υγρασία και την ομίχλη να κάνει τη διαδρομή ειδυλλιακή και την Ακρόπολη με αυτή την μεγαλόπρεπη ησυχία της να κάνει εμένα να ντέπομαι.

Διαβάστε περισσότερα »

Μια πολύ καλή φωτογραφική μηχανή, αναδεικνύει πάντα ένα πολύ καλό έργο. 

Εγώ το έκανα γουολπειπερ. Εσύ;

:)

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα

που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

 Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει...

***

Στίχοι: Καρασούλος Παρασκευάς

Μουσική: Ανδρέου Γιώργος

Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

για χουντα 

για αληθινά ψέματα

για μυαλά αερόστατα

για κανονικά αερόστατα

για παγωτό εσπρέσσο στου Ζησιμου

για επανάσταση

για ιπτάμενα όνειρα 

για τις λαχταριστές ελίτσες του λαιμού σου 

για μπύρα 

για ψώνια και καφέ στα στάρμπακς

για δημιουργία 

για μια βόλτα στο ασ ιν αρτ

για πειραματισμούς με νέες κόλες

για αλήθεια

για ένα ακόμα αριστούργημα

Πεινάω και διψάω μαζί. 

Να χαμε μια βοτκα ε; 

Διαβάστε περισσότερα »

Έχω ευερέθιστη αισθητική. Εκατοντάδες πράγματα που την προσβάλουν. Τελευταία νιώθω σαν να ήρθε κάποιος με το έτσι θέλω στο σπίτι μου και να μου ξαναέβαλε όλες τις τηλεοράσεις στη πρίζα, αναγκάζοντάς με να δω τη μεσημβρινή κατάντια της χώρας μου. Όχι πρίζα δεν θα παίξει. Διαλέγω τη καλύβα στο δάσος με το πετρογκάζ. Ζητώ συγνώμη για το ξενέρι  των διαφημίσεων. Επιστρέφω με περισσότερα πολυδιάστατα κολλήματα.

Διαβάστε περισσότερα »

 

Αλλά όχι τη δική μας.Μερσι μποκού.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν έχει φτερά ούτε ράμφος, δεν κελαηδά, δεν κάνει αβγά κι όσο κι αν πηδά ποτέ δεν θα καταφέρει να πετάξει...

@@ πουλί θα πρεπε να το λένε.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

"Στον Ετσι με αγάπη!". "Στον Β που θα αγαπώ παντοτινά.."."Στον Χι που ξέρει πόσο καμμένη είμαι για πάρτη του...". Τα μαύρα μπλογκ του έρωτα. Ανοιγοκλείνουν με ταχύτητες που θα ζήλευαν τα σκέλια των δημιουργών τους που ικετεύουν για αγάπη κι όταν τελικά ανοίγουν αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή. Καλύτερα με μπάμια κορίτσια παρά με το μεγαλείο του συμβιβασμού. Ή κλειστά. Να κάνουν σετ με τα μάτια σας οταν αυτά κοιτάζουν μέσα στο καθρέφτη του μπουντουάρ.

Στον Γούντυ με αγάπη...

Διαβάστε περισσότερα »