μερες σε παλεύω. μέρες δεν την παλεύω. κλείνουμε ραντεβού με το φεγγάρι με θέα τη θάλασσα. 10 και κάτι. Εξι και μισή το πρωί. Μυρίζουν τηγανίτες, το νάσιοναλ παίζει μόργκαν φρίμαν στο ριπίτ, ο γάτος το σκασε σαν τον λιαντίνη, αυτό το χρώμα της πάει πολύ. Ανάμνηση παιδική. Φιατ 127 κι εσύ διαβάζεις για να πάρεις το πτυχίο. Και σε εκείνο το τζιπεγκ αγκαλιά εμείς τα δυο. Περιμένω να ξημερώσει μπας και ξυπνήσουν. Να αρχίσει η ζωή στη μικρή τους πόλη, να παίξω λίγο στους ρυθμούς. Να τους ψιθυρίσω στο αφτί τα όνειρα που έβλεπαν χθες βράδυ να χαμογελάσω στα βλέμματά τους, ως αντίσταση στη μαύρη ρούχλα της οικονομικής τους καταστροφής. Φτωχοί άνθρωποι φτωχές πατρίδες, σάπιες οι σανίδες των κρεβατιών τους, φθαρμένες οι φάτσες τους από το πρωινό εγέρθητι. Μια ζωή Δευτέρες και πότε θα ρθει το Πάσχα να σουβλίσουμε το αρνί. Ανάσταση ο ερχομός, ο ξεσηκωμός μια θάλασσα και μια σκέψη. Αυτά που μας χωρίζουν. Αυτά που θα μας ενώσουν. Ανάσταση. Σιωπηλή αίσθηση για το πράσινο που μέσα μας περιμένει.

Διαβάστε περισσότερα »

 Λες οτι αυτα γίνονται μόνο στα παραμύθια. Και μετά γυρνάς στο χάλι σου.

Διαβάστε περισσότερα »

 Καζανάκια. Μηχανάκια. Καμπανάκια. Ξυπνητήρια και τα μυαλά σας ίδια κι απαράλλαχτα με τα περσι-νά. Στράφι πήγε ο χθεσινοβραδινός αέρας.

Διαβάστε περισσότερα »

χαρτακια...και θελω ολοι να βαρατε παλαμακια...

Διαβάστε περισσότερα »

μετά το πέρας των εργασιών εδώ, μια άγνωστη κυρία με το κεφάλι κότσο-τάπα που θα αναδίδει εσάνς πικραμύγδαλου ακαθάριστου, πνιγμένη στις τσόκερ πέρλες της κι ενώ το χνώτο της θα μυρίζει ακόμα προζακ, μιλάει για το μεγαλείο ενός φαντάσματος κι αναρωτιέται πως καταφέρνει να μην την ξεκουφαίνει ένα τόσο ηχηρό ουρλιαχτό, που αντίθετα μοιάζει να στέκεται τόσο σιωπηλό και θα συμφωνεί με την εμποροπανύγηρη πως αυτή είναι η οξύμωρη κατάσταση που καθιστά το έργο κυριολεκτικά θαυμαστό στα μάτια τους, -δηλαδή στους συλλέκτες με τις άθλιες γραβάτες και του κοινού που αν δεν του δείξεις τα λαμπιονια για να δουν προς τα που λαμπιρίζει δεν βλέπει τη τύφλα του- κι ενώ αυτοί θα διαφωνούν για τα λαμπιόνια, τις πέρλες, τα πρόζακ και τη τιμή της αμόλυβδης, αλλα θα συνεχίζουν μηχανικά να χειροκροτούν την ηλιθιότητά τους, το δάσος με τα πίτσις που ακόμα δεν μέστωσαν για να δηλώσουν απερίφραστα τι σκεφτόταν η καλλιτέχνης ενώ έπλεκε τα κλαδιά, θα φουντώνει, θα γεμίζει θα πάρει φωτιά και θα απελευθερώσει σε υδρατμούς τους χυμούς από τους καρπούς κάνοντας το φάντασμα της κυρίας του προζακ να γυρίσει μπρούμυτα για να εισπνεύσει όλους τους υδρατμούς, να πιει όλους τους χυμούς και να φάει όλους τους καρπούς του ξανά και ξανά και ξανά...

Διαβάστε περισσότερα »

                                                    Ανοίγοντας τις μπλακονόπορτες να κάνει ρεύμα κι ενω τυπώνω στα γρήγορα φωτογραφίες για το επόμενο κοχλασμένο έργο θυμήθηκα μια αφιέρωση των ραμόνς, ένα ραντεβού από τα λίγα, ένα στημένο φανζίν και καπάκι μια κούνια κήπου που περιμένει στο κουτί της τα καυτά μας οπίσθια. Το διασκεδαστικό στο να ζεις είναι να μπορείς να ξεχωρίσεις ή να διαχωρίσεις να το πω καλύτερα; την κούνια από τον τρόμο που σου προκαλεί η υψοφοβία ή τον τρόμο που σου προκαλεί κάθε φωτογραφία που είδες εδώ μέσα ή που νόμισες πως είδες ενώ έκανες κούνια. Τον τρόμο τον βάζω για την ευκολία. Λες φιαρ οφ δε νταρκ και με βάζεις στην κατηγορία. Την ίδια ώρα που η δικιά σου φοβία σπρώχνει την κούνια μου ακόμα πιο ψηλά. Ναι είμαι θεά.

Διαβάστε περισσότερα »

Ταυτίζομαι με μια εξίσωση μέχρι κάποιος να βρει την υπομονή να την ανατρέψει. Επικυρωμένη ως σωστή την γράφω λάθος γιατί και τα δυο είναι αλληλένδετα μεσα στο χρόνο. Στην στιγμή της ανατροπής. Όπου το λάθος αποδεικνύεται σωστό και το σωστό θα αποδειχτεί λάθος. Η κιμωλία είναι πραγματικά χαμένη μέσα στα βουνά της απεραντοσύνης αυτών που δεν αποδείχτηκαν ακόμη. Μαθαίνει από τα λάθη της και κάνει όλο λάθη. Απαξιώνει τα μη αποδεδειγμένα που παλεύει στα κρυφά να αποδείξει. Ας βαδίσουμε λοιπόν στον σωστό δρόμο. Αυτόν που αύριο μια κιμωλία, θα διαγράψει.

Διαβάστε περισσότερα »

                                             Ο Θάνατος είναι οι ευθείες γραμμές στα πλακάκια δημόσιας τουαλέτας. Εγκατάλειψη μια ηλιόλουστη μέρα. Είναι τα δίχτυα μιας απόχης που φωνάζει ιδιοκτησία.Το πορτοφόλι  με τη δική σου φωτογραφία. Η επανάληψη. ή αλλιώς  παπαγαλία. Μια μαύρη τρύπα που καταπίνει μυστικά και τα ξερνάει. Μια πεταλούδα που της κόψαν τα φτερά και .δεν πετάει. Θάνατος είναι το ασταμάτητο τικ τακ των ρολογιών.Το επίμονο θέλω κακομαθημένων γονιών.Θάνατος είναι ο τρόμος του θανάτου.Η παρερμηνεία μιας ευχής. Ούτε το σταμάτημα της αναπνοής ούτε της προσευχής. Θάνατος δεν είναι να στέκεις ακίνητος και σιωπηλός. Θάνατος είναι να φωνάζεις χορεύοντας πως ζεις ενώ ζητιανεύεις για λίγο θάνατο ακόμη.

Διαβάστε περισσότερα »

προσεδάφιση... στις τέμπερές μου. όποτε μου ρχεται έμπνευση είπε το σύνθημα πέφτω πάνω σε τοίχο. εδώ όμως είναι θάλασσα. και τα συνθήματα μέσα της δεν θα πνιγούν. θα ταξιδέψουν και σαν μικρά χελωνάκια θα ψάξουν κι έναν έναν θα σας βρουν.

Διαβάστε περισσότερα »

τυχοδιώκτης της ονειροχώρας φόρεσε το καλό του ζευγάρι βατραχοπέδιλα και βούτηξε στην λίμνη της απελπισίας του και πάλι ψελίζοντας νεκρικά εμβατήρια. Εγκατέλειψα ότι δεν είχα για να βρω αυτό που έκρυψα στο μπαούλο μου ζεστά. εμφανίστησα σαν τη γοργόνα της ντίσνει και αφού ξελέπιασα το μαυριδερό μου ψάρι, με ριξα στο τηγάνι.
Ωραία μυρίζουν τα μαλλιά σου. Τι απαλό που είναι το δέρμα σου.

Φόρεσε τη μάσκα για να καταδυθεί ακόμα πιο βαθιά κι από τα ρουθούνια του πέταξαν γλώσσες και αλογάκια της παναγίας. Ωω θα βλαστημίσω τώρα σκέφτηκε αλλά το διαστημόπλοιο ρούφηξε τη μορφή πριν γίνει αλήθεια. Την πήγε μαζί με τις άλλες μορφές εκεί που δεν έφτασες ακόμα κι έτσι δεν έμαθε κανείς τι απέγινε.
Οι σκέψεις εδώ είπε, μυρίζουν φύκια και αφυδατωμένα όστρακα. Καλαμαράκια από την απέναντι ταβέρνα και Τζόνι από αυτό που δεν πρόλαβε να καβατζώσει. Μυρίζουν σπίτι εξοχικό, που είχες μήνες να ανοίξεις. Χάδι μητρικό από αυτά που ζήλευες γιατί ήταν αλλονών. "Το σχολείο τέλειωσε" μυρίζουν οι σκέψεις εδώ, μελαγχολία οι φίλοι που χώρισαν μετά την πενταήμερη. Κι ο μαύρος περιμένει να ακούσει τη λέξη "κόμπος" για να σε κάνει ευτυχισμένο ξανά.
Οι σκέψεις εδώ, συνέχισε, μυρίζουν τιμωρία σαν να σουν ζαβολιά. ευλογία γιατί οι πασχαλιές στο παιδικό σου σπίτι μυρίζουν τόσο όμορφα που νομίζεις πως είναι γκι και πρέπει να μου δώσεις ένα ακόμα φιλί.
Παιδικές ζωγραφιές και φλεγματικές φωτιές στους τοίχους. αδιαφορία και τεμπελιά στον καναπέ. μυρίζουν ενοχή. σαν κάποιος να φταιξε και να πρέπει να πληρώσει. Προσμονή. Σαν κάτι να ρχεται που να μην θέλει να τελειώσει.  Μυρίζουν μέθη στα χείλη και στη καρδιά. μυρίζουν σαν βρυκόλακες που τους έσωσαν τα φτερά.

Λαχάνιασα. Ήρθα τρέχοντας. δεν με ακολούθησε κανείς.
Μόνο λίγη μυρωδιά στα ρουθούνια για να δεις πως είναι να ζεις. Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς μύτη και αυτιά. Μόνο σκέτο. Σκέτο μόνο. Τικ Τακ. τικ τακ.τικ τακ.  

Διαβάστε περισσότερα »

σε μένα

Διαβάστε περισσότερα »

ένα μωρό σταμάτησε να κλαίει;;;;; συνταγές μαγειρικής,συνταγές επαναφορτιζόμενης ασφάλειας, ασφαλούς επανάληψης, επαναληπτικής συνήθειας. Συνήθειες βρεφικές που ενηλικιώνονται σε ένα μόλις βράδυ, μάχη με το χρόνο, μάχη με την επανάληψη, μάχη στο καλαμάκι του φραπέ μάχη στη φραπεδιέρα, μάχη με τον εσπρέσο που θα τον ελληνοποιήσω με ένα παγάκι  κι ένα λάγνο κούνημα των γοφών. Από την μια η συνήθεια κι από την άλλη η αλλαγή. Το ίδιο άνοστο φαγητό που μόνο με γκρίνια τρώγεται πια, γκρίνια στους γκρίζους δρόμους και τα ταμεία των σούπερ μάρκετ, άδειες σακούλες με εμπορεύματα, γεμάτες σακούλες με σκουπίδια και στο ίντερνετ γεμάτοι κι άδειοι με διαφορά.

Χώρα της μειονότητας, και η Αθήνα η πόλη της (πίτας) με φαλαφελ, που θα την κατασπαράξω κι αυτή για να το παίξω εθνικ, φορώντας φέντι από τη προπέρσινη κολεξιόν, διαβαζοντας μποντλέρ και βλέποντας κάθε βράδυ μόνο ράδιο αρβύλα. Τι ντεκαντανς σπαρίλα. Αχχ στο τρύπιο μου κεφάλι μέσα πως δεν θες να δεις ούτε κι εσύ πως τη δική σου παράνοια λες φυσιολογική και γελάς με μένα που μιλάω στα χορταράκια, στα σύννεφα και τα πουλάκια για το σουρεαλ της λάθος μας ζωής. Αχχ στο τρύπιο μου κεφάλι μέσα πως δεν θέλω να δω ούτε κι εγώ πως ευλογημένος δεν είσαι όταν γελάς ή όταν κλαις αλλά όταν στο ομορφότερο δημιουργημά σου ρίχνεις βενζίνη και το καις.

Διαβάστε περισσότερα »

                                                        

Αυτό το πάντα, πολύ απόλυτο ζωάκι

Διαβάστε περισσότερα »

Η χαρά που χαρίζεται και δεν κερδίζεται. 

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΑ ΦΡΟΥΤΑ

Διαβάστε περισσότερα »

2011

Διαβάστε περισσότερα »