Ταυτίζομαι με μια εξίσωση μέχρι κάποιος να βρει την υπομονή να την ανατρέψει. Επικυρωμένη ως σωστή την γράφω λάθος γιατί και τα δυο είναι αλληλένδετα μεσα στο χρόνο. Στην στιγμή της ανατροπής. Όπου το λάθος αποδεικνύεται σωστό και το σωστό θα αποδειχτεί λάθος. Η κιμωλία είναι πραγματικά χαμένη μέσα στα βουνά της απεραντοσύνης αυτών που δεν αποδείχτηκαν ακόμη. Μαθαίνει από τα λάθη της και κάνει όλο λάθη. Απαξιώνει τα μη αποδεδειγμένα που παλεύει στα κρυφά να αποδείξει. Ας βαδίσουμε λοιπόν στον σωστό δρόμο. Αυτόν που αύριο μια κιμωλία, θα διαγράψει.
