Διαβάστε περισσότερα »

H καθημερινή πρωινή απάντηση των Ελλήνων στο παγκόσμιο οικονομικό crash...

μήπως θα έπρεπε να προφέρεται τρα(χ) αρτ;

Διαβάστε περισσότερα »

Ο καλός μου αποστόμωσε το σχόλιο του έργου μου φέρνοντάς μου ως παράδειγμα τον ακατανόμαστο. Και μετά ακούω μια φωνή ίδια του ακατανόμαστου να λέει: "Μαρίκα κάμε μου μια πίπα" ξανά και ξανά και αναρωτιέμαι: λες οι τελευταίες να είναι ελιξήρια μακροβιότητας -όπως το σταμναγκάθι που λέγεται οτι ο ακατανόμαστος τρώει σε κάθε του γεύμα- κι αν ναι τότε γιατί οι περισσότεροι άνδρες -οκ οκ πλην του ακατανόμαστου - ζουν λίγο; Μήπως φταίει η οικονομική κρίση και κανείς δεν επενδύει στην σίγουρη πλην τσουχτερή μετοχή του σταμναγκαθιού; Ή μήπως οι γυναίκες έπαψαν να σερβίρουν στο καθημερινό σεξουαλικό μενού ενός άνδρα την πίπα και αναγενιούνται ξανά και ξανά με κρέμες προσώπου από πλακούντα και χόνδρο; Προσπαθώ να καταλάβω πραγματικά τι φταίει και οι άνδρες ζουν λίγο και οι γέρικοι γεμάτοι κυτταρίτιδα κώλοι των γυναικών αναπαύονται μόνοι από ένα σημείο και ύστερα στα καθίσματα του Δελφινάριου. Ίσως δεν αντέχουν να τους βλέπουν για πολύ. Ή ίσως αυτή η εμμονή στους ρόλους που θέλει τον καυλό ( caulus λατινιστί ) ή πολιορκητικό κριό, να βρίσκεται συνεχώς σε μια εμπόλεμη διάθεση εκπόρθησης ενός κάστρου να μην έχει νόημα από ένα σημείο και μετά. Η φύση πλάθει τους άνδρες πολεμιστές, κυνηγούς και επιβήτορες αλλά ξεχνάει τις εφεδρικές μπαταρίες. Το ντούρασελ είναι παραμύθι των διαφημιστικών εταιρειών.

Είμαι σίγουρη ότι το σταμναγκάθι σαλάτα είναι σπεσιαλιτέ της Μαρίκας.

Διαβάστε περισσότερα »

Ο νόμος του Μέρφι για το Δυνατό Κόλλημα: Όταν έχουν μαζευτεί τόσα πολλά έργα για να αναρτήσεις, νέα, ιδέες και λέξεις για να τα στολίσεις, δεν θα βρίσκεις τα γυαλιά σου και αν τα βρεις δεν θα σου κάνουν γιατί η μυωπία σου θα έχει ανέβει 3 βαθμούς. Επιστρέφω σύντομα με νέα γυαλιά.

Διαβάστε περισσότερα »

Πάμε μια βόλτα. Μου είπε...

Όχι τώρα. Έχω έμπνευση. Του απάντησα.

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τίποτα καλύτερο, από τη φράση "κολασμένος παράδεισος" για να σημειολογήσω πάνω στη λέξη ζωή. Όχι την αιώνια ζωή, στην οποία δεν πιστεύει ούτε το ανώτατο καλογεριό της χώρας (τι τα θες τα επίγεια οικόπεδα καλέ μου αν έχεις κλείσει σουίτα στο Μεγάλη Βρετάνια του παραδείσου?) αλλά αυτή τη λίγη, τη μικρή που δόθηκε στον καθέναν από εμάς κάπως...τυχαία. Τυχαία, αλλά ωραία. Γιατί μοιάζει με πολλούς γύρους στη ρουλέτα. Κάπως... γιατί όπως σε όλα τα παιχνίδια έτσι και σε αυτό, ίσως και τίποτα να μην είναι τυχαίο. Αλλά όπως και να χει αυτό είναι το ωραίο. Το ωραίο το ταυτίζω με την τύχη κάποιων ανθρώπων να βρίσκουν πράγματα για να χαμογελούν πιο συχνά από κάποιους άλλους. Κυρίως όταν αυτά βρίσκονται μέσα στην στη φορμόλη ενός νοσοκομείου, δίπλα σε ετοιμοθάνατα αγαπημένα πρόσωπα που πιστεύεις πως θα τους άξιζε να ζουν για πάντα. Σε ένα τέτοιο κάποτε, έδωσα και πήρα πάλι πίσω, τα πιο συγκλονιστικά αληθινά σαγαπώ της ζωής μου. Δεν ξέρω αν έφταιγε η κόλαση που επιζητούσε άμεσα έναν παράδεισο, όμως για μερικά λεπτά υπήρχαν και τα δύο πάνω στο κρεβάτι της. Η ζωή λένε είναι γλυκόπικρη. Αυτό που δεν μας λένε είναι γιατί το γλυκό σε αυτήν την περίπτωση προηγείται.

Διαβάστε περισσότερα »