Κολασμένος Παράδεισος

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τίποτα καλύτερο, από τη φράση "κολασμένος παράδεισος" για να σημειολογήσω πάνω στη λέξη ζωή. Όχι την αιώνια ζωή, στην οποία δεν πιστεύει ούτε το ανώτατο καλογεριό της χώρας (τι τα θες τα επίγεια οικόπεδα καλέ μου αν έχεις κλείσει σουίτα στο Μεγάλη Βρετάνια του παραδείσου?) αλλά αυτή τη λίγη, τη μικρή που δόθηκε στον καθέναν από εμάς κάπως...τυχαία. Τυχαία, αλλά ωραία. Γιατί μοιάζει με πολλούς γύρους στη ρουλέτα. Κάπως... γιατί όπως σε όλα τα παιχνίδια έτσι και σε αυτό, ίσως και τίποτα να μην είναι τυχαίο. Αλλά όπως και να χει αυτό είναι το ωραίο. Το ωραίο το ταυτίζω με την τύχη κάποιων ανθρώπων να βρίσκουν πράγματα για να χαμογελούν πιο συχνά από κάποιους άλλους. Κυρίως όταν αυτά βρίσκονται μέσα στην στη φορμόλη ενός νοσοκομείου, δίπλα σε ετοιμοθάνατα αγαπημένα πρόσωπα που πιστεύεις πως θα τους άξιζε να ζουν για πάντα. Σε ένα τέτοιο κάποτε, έδωσα και πήρα πάλι πίσω, τα πιο συγκλονιστικά αληθινά σαγαπώ της ζωής μου. Δεν ξέρω αν έφταιγε η κόλαση που επιζητούσε άμεσα έναν παράδεισο, όμως για μερικά λεπτά υπήρχαν και τα δύο πάνω στο κρεβάτι της. Η ζωή λένε είναι γλυκόπικρη. Αυτό που δεν μας λένε είναι γιατί το γλυκό σε αυτήν την περίπτωση προηγείται.