Ο καλός μου αποστόμωσε το σχόλιο του έργου μου φέρνοντάς μου ως παράδειγμα τον ακατανόμαστο. Και μετά ακούω μια φωνή ίδια του ακατανόμαστου να λέει: "Μαρίκα κάμε μου μια πίπα" ξανά και ξανά και αναρωτιέμαι: λες οι τελευταίες να είναι ελιξήρια μακροβιότητας -όπως το σταμναγκάθι που λέγεται οτι ο ακατανόμαστος τρώει σε κάθε του γεύμα- κι αν ναι τότε γιατί οι περισσότεροι άνδρες -οκ οκ πλην του ακατανόμαστου - ζουν λίγο; Μήπως φταίει η οικονομική κρίση και κανείς δεν επενδύει στην σίγουρη πλην τσουχτερή μετοχή του σταμναγκαθιού; Ή μήπως οι γυναίκες έπαψαν να σερβίρουν στο καθημερινό σεξουαλικό μενού ενός άνδρα την πίπα και αναγενιούνται ξανά και ξανά με κρέμες προσώπου από πλακούντα και χόνδρο; Προσπαθώ να καταλάβω πραγματικά τι φταίει και οι άνδρες ζουν λίγο και οι γέρικοι γεμάτοι κυτταρίτιδα κώλοι των γυναικών αναπαύονται μόνοι από ένα σημείο και ύστερα στα καθίσματα του Δελφινάριου. Ίσως δεν αντέχουν να τους βλέπουν για πολύ. Ή ίσως αυτή η εμμονή στους ρόλους που θέλει τον καυλό ( caulus λατινιστί ) ή πολιορκητικό κριό, να βρίσκεται συνεχώς σε μια εμπόλεμη διάθεση εκπόρθησης ενός κάστρου να μην έχει νόημα από ένα σημείο και μετά. Η φύση πλάθει τους άνδρες πολεμιστές, κυνηγούς και επιβήτορες αλλά ξεχνάει τις εφεδρικές μπαταρίες. Το ντούρασελ είναι παραμύθι των διαφημιστικών εταιρειών.
Είμαι σίγουρη ότι το σταμναγκάθι σαλάτα είναι σπεσιαλιτέ της Μαρίκας.
