"Η σωτηρία" της ψυχής που λέει και το τραγούδι, θα έπρεπε να λέγεται συνήθεια. Αλλιώς δεν θα θεωρούσες πιο τρομαχτικό αυτόν τον Μπο (ς), από τον άλλο που βλέπεις κάθε μέρα στο γραφείο ή ακόμα χειρότερα τον τρίτο, τον χοντρό, τον άσπρο (ή ίνοξ;) με τον τετράγωνο εγκέφαλο που τον έχεις γεμίσει πολτοποιημένα νεκρά ζωάκια.
Κι εσύ τρόμος είσαι στα δικά τους μάτια.
Η Ιντιρα Γκάντι πέθανε όταν ήμουν παιδάκι. Η είδηση του θανάτου της από τη τηλεόραση αποτελεί έντονη παιδική ανάμνηση. Μου έκανε εντύπωση το όνομά της. Και η θεαματικά φλογερή κηδεία της…Κι έτσι δεν την ξέχασα ποτέ. Ιέρεια του καλού αυτή και η μητέρα τερέζα. Το καλό. Μάλλον μεγάλη έκταση του είχα δώσει.
Την περασμένη εβδομάδα τσέκαρα τα ασύρματα δίκτυα της περιοχής που ζω. Είκοσι κυρίους και κυρίες μέτρησα. Κάθε φορά που άλλαζα θέση στο λάπτοπ γινόντουσαν 15, 29,7, 9, 12, 13. Ο δέκατος τρίτος ήταν η δική μου Ιντιρα Γκάντι. Ο μοναδικός που ξέχασε, δεν ήξερε, άφησε επίτηδες το δίκτυό του ανοιχτό για να μπω. Οι υπόλοιποι κλειδωμένοι ερμητικά με ονόματα κωδικούς που κανένα λίνουξ δεν αρκεί για να σπάσει. Τι νόημα έχει να κλέψω από τη ζωή σου κάτι που ούτε κι εσύ ξέρεις γιατί έχεις κλειδώσει στο χρηματοκιβώτιό σου; Θα ήταν όμορφα αν ήθελες να το μοιραστείς μαζί μου...
Οι καλές πράξεις μας ξεκινούν με ένα causeινβάιτ στο φάτσεμπουκ; Σταματούν τη στιγμή που ξεστολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και πετάμε τις κάρτες της γιούνισεφ στα σκουπίδια και πεθαίνουν με τη φράση «οι καλοί πάντα την πατάνε;» Δυστυχώς τις περισσότερες φορές που οι άνθρωποι ρίχνουμε κλεφτές ματιές στη ζωή του διπλανού μας είναι για να δικαιολογήσουμε τα δικά μας λάθη. Κι όταν σκεφτόμαστε πως θα γίνουμε η άνοιξη για κάποιους έρχεται στο μυαλό μας η Ίντιρα Γκάντι.
Ναι είναι αλήθεια. Δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαίος για να φέρεις μια στιγμή άνοιξης στη ζωή κάποιου που ίσως και να μην του δοθεί ποτέ η ευκαιρία να στο ανταποδώσει. Αρκεί να νιώθεις έτσι.
