Γεμίσαν οι πλατείες με πολυκατοικίες και σίδερα… Και το κρεβάτι μου ψίχουλα καπνού, ροζ τσιμπιδάκια, τσαλακωμένα χαρτομάντηλα και άδεια κουτάκια κοκα κόλα λάιτ. Τα ρούχα παρακεί βουνό. Κι εσύ άφαντος. Εστρωσα τραπέζι στο κρεβάτι και σε περίμενα. Πόσες ώρες μιλούσαμε; Ενσημα πάντως κόψαμε σίγουρα αλλά τελικά πήγαμε στις δουλειές μας με το χαμόγελο ως τα αφτιά. Η Μόνικα σήμερα άρχισε να τραγουδά κατά τις 9. Πέρασαν 12 ώρες παρά 52 λεπτά, κι ακόμα παίζει. Late…It's too late…I am punishing myself by admitting it s too late… Δεν μου λείπει τίποτα από αυτά που φοβόμουν. Όχι ψέματα μου λείπει κάτι. Και συ τι υπομονή...Και πόσα άλλα που δεν μπορώ να φανταστώ ακόμα. Και ΕΓΩ, το απόλυτο ΕΓΩ σε όλα τα λεξικά της Γης με τη στημένη φωτογραφία μου παραδίπλα, χτυπάω νευρικά το δάχτυλο στο ρολόι. Αντίποινα ερωτικά και πάλι για μένα μιλάω. But I'm here…I'm still here…Everybody seems to mean so much Everybody seems to think I'm fine 12 ώρες παρά 41 λεπτά… Ξημέρωσε η σιχαμερή οικογενειακή γιορτή. H γιορτή του μπάνιου, του κεφτέ με ούζο, του φραπέ με slut σερβιτόρα Νιώθω πως δεν θα κοιμηθώ ποτέ. Βγαίνω μόνο για να πάω στη δουλειά. Τρώω για να μην πεθάνω. Καπνίζω από συνήθεια και πίνω καφέ για να μην βλέπω φαντάσματα μπροστά μου από την αυπνία οπότε θα τη γλιτώσω… Εσύ όμως οχι... Look at me There were more… to see, there were more…to be proud of... Α(ΓΚ)ΑΛΙΑ

Διαβάστε περισσότερα »

Οι άνθρωποι, χοντροί αδύνατοι λειτουργούν τελικά σαν σωσίβια ο ένας για τον άλλο. Δεν ξέρω από ποια μεγάλη τρικυμία θέλουμε όλοι να σωθούμε. Υποπτεύομαι μόνο. Πάντως όλοι πιανόμαστε κατά καιρούς από τα σχοινιά...Αλλοι για να σωθούν, άλλοι για να νιώσουν πως είναι ακόμα ζωντανοί, άλλοι για να μην τους παρασύρει το ρεύμα...προς χώρες μακρινές και φοβιστικά άγνωστες. Σήμερα νιώθω πως έβγαλα μούσια σαν τον Νωε. Εξού και η κιβωτός. Ευτυχώς δηλαδή γιατί χωράει πολλούς και εκλεκτούς αυτό το ξύλινο θηρίο. Τι κι αν ρίξει άγκυρα στη κορυφή του ψηλότερου βουνού. Θα πιαστούμε από τα σχοινιά και θα κατέβουμε, κάνοντας το σταυρό μας, που αν και εξωγήινοι είμαστε ακόμα ζωντανοί. :)

Διαβάστε περισσότερα »

Artwork " Who is the most beautiful”? - First Price

in the International Biennal Exhibition of collage and asambllage

IV Memorial of “Jovan Markovic – Kameni”,

June 22nd 2009. at 7 pm

Gallery of the Institution of Culture,

Belgrade, Mitropolita Petra Street, No 8

Κλείνω τα μάτια και χαμογελώ. Εχουν ακόμα δάκρυα. Κι ο καθρέφτης απέναντί μου λίγο από το αίμα μου στις γωνίες. Το δωμάτιο μυρίζει κάτουρα σκύλου. Και ατλακόλ. Εχουν γίνει ένα μαζί με τη κουφόβραση του ρετιρέ και τα κομμάτια του καθρέφτη που απέμειναν στο ξύλινο κουτάκι...Αχ μικρό μου δωματιάκι. Εκείνη τη μέρα σε έκανα μαντάρα. Παντού χρώματα και πηχτές κόλλες και καθρεφτόγυαλα όλο το παρκέ. Και γω μαντάρα μαζί σου. Πόσος πόνος ξανάρθε. Πόσο παράπονο χρόνια και λεπτά που τα μέτρησα για να φτάσω πάλι στο μηδέν. Και αίμα. Ποτάμι έτρεχε το αίμα. Μέχρι που δεν είχα τι άλλο να ποτίσω και αρχισα να πασαλείφω τον πίνακα. Ετσι τον έστειλα με τη τρελή σκέψη πως μετά θάνατον ενας φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης ίσως έμπαινε στον πειρασμό να κοκορευτεί που το έργο είχε το DNA της καλλιτέχνιδος πάνω... Και σήμερα, που έμαθα ότι πήρες το πρώτο σου διεθνές βραβείο καλό μου ξανάρθαν ολα. Τι κι αν έκλεισαν τα κοψίματα από τους καθρέφτες που έσπασα. Το αίμα αρχισε να τρέχει. Και τα δάκρυα επίσης. Από χαρά, από λύπη, από όλα. Από όλα τα μικρά καθρεφτάκια που είχαν σπάσει μέσα μου και κόλλησα στο έργο με το κακό φενγκ σουι. Οι ACDC παίζουν τα τζόβενα και γω τη Μάρθα Βούρτση σήμερα.. Αν ήρθε η αναγνώριση ενώ οι πιθανότητες για συμμετοχή στην έκθεση ήταν 1 στο εκατομμύριο, τότε φαντάζομαι πως δεν με παίρνει για άλλη συγκίνηση. Προλαβαίνω να μάθω σερβοκροάτικα σε έναν μήνα για τον ευχαριστήριο λόγο μου...

Διαβάστε περισσότερα »

Στις 20 Μαίου 2008, στην πρώτη επίσημη ανάρτηση στο Δυνατό Κόλλημα, με φαντασιωνόμουν -από τη γέννα εχω αυτή τη συνήθεια- με τη βοήθεια της Amy που τότε αποκάλεσα εξωγήινη με φωνή μαύρης, μέσα σε ένα καναρινί φόρεμα Donna Karan να παρελαύνω στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ως ανερχόμενο αστέρι... Σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά, με το μωρό μου να προσπαθεί επιτέλους να σταθεί στα πόδια του "μόνο" του προσπαθώντας να χωνέψει το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι πάντα παραμύθι, μερικά από τα "καλά" έργα μου βρίσκονται σε ένα αεροπλάνο προς Βελιγράδι, με προορισμό μια Bienalle Collage εκτός της λακούβας, δίπλα στους ψηλούς και αρρενωπούς Σέρβους. Τι Λοζάνη τι Κοζάνη. Αν πάρουμε το ΟΚ -που χάρη τους κάνουμε τετοια ομάδα καλλιτεχνών που κατεβαίνει- θα είναι το πιο γρήγορο θαύμα του κόσμου. Αν όχι εδώ θα είμαστε -εγώ κι εσείς- να κλαιγόμαστε αντάμα για όλα τα δεινά αυτής της άμοιρης φτωχής, μα τόσο όμορφης χώρας. Οπως και να χει ευχομαι στο μπλοκάκι μου να κάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα το επισκεφτούν τον επόμενο χρόνο, να νιώσουν όμορφα και δημιουργικά οπως ακριβώς συμβαίνει σε μένα σχεδόν κάθε μέρα εδώ και ένα χρόνο. Κι εύχομαι στα επόμενα γεννέθλιά του να σκάσουν κι άλλα νέα για ταξίδια στο Βερολίνο, το Μανχάταν, την Βραζιλία...και τα έργα μου να γυρίσουν όλο τον κόσμο, όπως ο νάνος της Αμελί.

Σας ευχαριστώ όλους που με απολαύσατε για έναν χρόνο...Αμα δεν έχετε ξεκολήσει ακόμα είναι μάλλον επειδή δεν μπορείτε. Κι επειδή μείναμε εμείς κι εμείς λέω να μας κεράσω ποτό στο κέντρο! ;)

Διαβάστε περισσότερα »

Το εργάκι 48 ώρες (που συμμετέχει και σε διαγωνισμό το καλό μου) μου προέκυψε προφητικό. Το ίδιο και το ινστρουμένταλ στο βάθος του μπλογκ που παίζει από την περασμένη εβδομάδα για τα 40 του Ντειβ που του έπεσε βαρύς... ο γύρος. Οχι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω 48 ώρες στη Μαλακάσα για να ζήσω το φετινό μου όνειρο. Εγώ ήμουν εκεί. Αυτοί δεν ήρθαν. Παραδόξως όμως η απουσία τους έφερε εκείνη η οικειότητα στα πρόσωπα των ανθρώπων όμοια με αυτή που φέρνει ένας σοκαριστικά μεγάλος σεισμός και οι τρομαχτικές πυρκαγιές του καλοκαιριού. 30.000 ομορφοι άνθρωποι (με ελάχιστες τραγελαφικές εξαιρέσεις) που εμένα μου φάνηκαν παραπάνω ξαπλώσαμε στο γκαζόν κι αρχίσαμε να το μασουλάμε σαν τα κρι κρι από τα νεύρα, μέχρι που τα νεύρα έγιναν νευρικό γέλιο και τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημα. Στον Ντειβ όμως θα τα κρατήσω τα μούτρα. Τόσο που ούτε από το ιντερνετ δεν θα ξανακατεβάσω μουσική και οταν ξανάρθει ούτε για να του ρίξω ντομάτες δεν θα πάω. Και δεν θέλω δραχμή πίσω. Οσο για το απόκομμα; Το εχω χώσει ήδη στο μπαούλο για να το δείχνω στα εγγόνια μου και να τα πιάνει νευρικό γέλιο. 29.999 νέοι φίλοι μου, με τις υγείες μας :)))))) Εννοείται πως ο πιανίστας θα συνεχίζει να παίζει μέχρι νεωτέρας...;)

Διαβάστε περισσότερα »

Με τη Σεμίνα κάναμε το καλύτερο deal. Εγώ θα της έφτιαχνα ένα παραμύθι για να μπει μέσα κι εκείνη θα στόλιζε τους τοίχους του γραφείου μου με τις ζωγραφιές της. Εδώ και δύο εβδομάδες λοιπόν κάθε πρωί τα ευφάνταστα έργα της με τα μολυβένια τόξα και τα περίεργα πλάσματα της θάλασσας που μοιάζουν σαν ιππόκαμποι με γένια, με καλωσορίζουν στο δικό της παραμύθι. Αν ήμουν ακόμα παιδί δεν θα μπορούσα να επιθυμώ μια καλή θέση στους Depeche ομως μιας και δεν είμαι θα πρέπει να πληρώσω εγώ τα εισιτήρια. Το νόμισμα με τις δύο όψεις, ο κύκλος. Ο κύκλος που κάνει κύκλους και φέρνει τα πάνω κάτω. Χθες ήμουν εγώ κάτω. Σήμερα εσύ. Κι αύριο θα μας πατάει και τους δύο η Σεμίνα. Ίσως γιαυτό να λένε πως το χρήμα κινεί τον κόσμο. Στρογγυλό σαν τη Γη. Σαν τη ρόδα του λούνα παρκ. Μπαινεις και τη γεύεσαι σε όλο της το μεγαλείο. Σπιθαμή προς σπιθαμή για να μάθεις τελικά πως σε όποιο σημείο της κι αν βρεθείς το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Μια ατέλειωτη ζαλάδα...

Διαβάστε περισσότερα »