Artwork " Who is the most beautiful”? - First Price in the International Biennal Exhibition of collage and asambllage
IV Memorial of “Jovan Markovic – Kameni”,
June 22nd 2009. at 7 pm
Gallery of the Institution of Culture,
Belgrade, Mitropolita Petra Street, No 8
Κλείνω τα μάτια και χαμογελώ. Εχουν ακόμα δάκρυα. Κι ο καθρέφτης απέναντί μου λίγο από το αίμα μου στις γωνίες. Το δωμάτιο μυρίζει κάτουρα σκύλου. Και ατλακόλ. Εχουν γίνει ένα μαζί με τη κουφόβραση του ρετιρέ και τα κομμάτια του καθρέφτη που απέμειναν στο ξύλινο κουτάκι...Αχ μικρό μου δωματιάκι. Εκείνη τη μέρα σε έκανα μαντάρα. Παντού χρώματα και πηχτές κόλλες και καθρεφτόγυαλα όλο το παρκέ. Και γω μαντάρα μαζί σου. Πόσος πόνος ξανάρθε. Πόσο παράπονο χρόνια και λεπτά που τα μέτρησα για να φτάσω πάλι στο μηδέν. Και αίμα. Ποτάμι έτρεχε το αίμα. Μέχρι που δεν είχα τι άλλο να ποτίσω και αρχισα να πασαλείφω τον πίνακα. Ετσι τον έστειλα με τη τρελή σκέψη πως μετά θάνατον ενας φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης ίσως έμπαινε στον πειρασμό να κοκορευτεί που το έργο είχε το DNA της καλλιτέχνιδος πάνω...
Και σήμερα, που έμαθα ότι πήρες το πρώτο σου διεθνές βραβείο καλό μου ξανάρθαν ολα. Τι κι αν έκλεισαν τα κοψίματα από τους καθρέφτες που έσπασα. Το αίμα αρχισε να τρέχει. Και τα δάκρυα επίσης. Από χαρά, από λύπη, από όλα. Από όλα τα μικρά καθρεφτάκια που είχαν σπάσει μέσα μου και κόλλησα στο έργο με το κακό φενγκ σουι. Οι ACDC παίζουν τα τζόβενα και γω τη Μάρθα Βούρτση σήμερα.. Αν ήρθε η αναγνώριση ενώ οι πιθανότητες για συμμετοχή στην έκθεση ήταν 1 στο εκατομμύριο, τότε φαντάζομαι πως δεν με παίρνει για άλλη συγκίνηση. Προλαβαίνω να μάθω σερβοκροάτικα σε έναν μήνα για τον ευχαριστήριο λόγο μου...
