Οι άνθρωποι, χοντροί αδύνατοι λειτουργούν τελικά σαν σωσίβια ο ένας για τον άλλο. Δεν ξέρω από ποια μεγάλη τρικυμία θέλουμε όλοι να σωθούμε. Υποπτεύομαι μόνο. Πάντως όλοι πιανόμαστε κατά καιρούς από τα σχοινιά...Αλλοι για να σωθούν, άλλοι για να νιώσουν πως είναι ακόμα ζωντανοί, άλλοι για να μην τους παρασύρει το ρεύμα...προς χώρες μακρινές και φοβιστικά άγνωστες. Σήμερα νιώθω πως έβγαλα μούσια σαν τον Νωε. Εξού και η κιβωτός. Ευτυχώς δηλαδή γιατί χωράει πολλούς και εκλεκτούς αυτό το ξύλινο θηρίο. Τι κι αν ρίξει άγκυρα στη κορυφή του ψηλότερου βουνού. Θα πιαστούμε από τα σχοινιά και θα κατέβουμε, κάνοντας το σταυρό μας, που αν και εξωγήινοι είμαστε ακόμα ζωντανοί. :)
