Στις 20 Μαίου 2008, στην πρώτη επίσημη ανάρτηση στο Δυνατό Κόλλημα, με φαντασιωνόμουν -από τη γέννα εχω αυτή τη συνήθεια- με τη βοήθεια της Amy που τότε αποκάλεσα εξωγήινη με φωνή μαύρης, μέσα σε ένα καναρινί φόρεμα Donna Karan να παρελαύνω στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης ως ανερχόμενο αστέρι... Σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά, με το μωρό μου να προσπαθεί επιτέλους να σταθεί στα πόδια του "μόνο" του προσπαθώντας να χωνέψει το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι πάντα παραμύθι, μερικά από τα "καλά" έργα μου βρίσκονται σε ένα αεροπλάνο προς Βελιγράδι, με προορισμό μια Bienalle Collage εκτός της λακούβας, δίπλα στους ψηλούς και αρρενωπούς Σέρβους. Τι Λοζάνη τι Κοζάνη. Αν πάρουμε το ΟΚ -που χάρη τους κάνουμε τετοια ομάδα καλλιτεχνών που κατεβαίνει- θα είναι το πιο γρήγορο θαύμα του κόσμου. Αν όχι εδώ θα είμαστε -εγώ κι εσείς- να κλαιγόμαστε αντάμα για όλα τα δεινά αυτής της άμοιρης φτωχής, μα τόσο όμορφης χώρας. Οπως και να χει ευχομαι στο μπλοκάκι μου να κάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα το επισκεφτούν τον επόμενο χρόνο, να νιώσουν όμορφα και δημιουργικά οπως ακριβώς συμβαίνει σε μένα σχεδόν κάθε μέρα εδώ και ένα χρόνο. Κι εύχομαι στα επόμενα γεννέθλιά του να σκάσουν κι άλλα νέα για ταξίδια στο Βερολίνο, το Μανχάταν, την Βραζιλία...και τα έργα μου να γυρίσουν όλο τον κόσμο, όπως ο νάνος της Αμελί.
Σας ευχαριστώ όλους που με απολαύσατε για έναν χρόνο...Αμα δεν έχετε ξεκολήσει ακόμα είναι μάλλον επειδή δεν μπορείτε. Κι επειδή μείναμε εμείς κι εμείς λέω να μας κεράσω ποτό στο κέντρο! ;)
