Το εργάκι 48 ώρες (που συμμετέχει και σε διαγωνισμό το καλό μου) μου προέκυψε προφητικό. Το ίδιο και το ινστρουμένταλ στο βάθος του μπλογκ που παίζει από την περασμένη εβδομάδα για τα 40 του Ντειβ που του έπεσε βαρύς... ο γύρος. Οχι ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω 48 ώρες στη Μαλακάσα για να ζήσω το φετινό μου όνειρο. Εγώ ήμουν εκεί. Αυτοί δεν ήρθαν. Παραδόξως όμως η απουσία τους έφερε εκείνη η οικειότητα στα πρόσωπα των ανθρώπων όμοια με αυτή που φέρνει ένας σοκαριστικά μεγάλος σεισμός και οι τρομαχτικές πυρκαγιές του καλοκαιριού. 30.000 ομορφοι άνθρωποι (με ελάχιστες τραγελαφικές εξαιρέσεις) που εμένα μου φάνηκαν παραπάνω ξαπλώσαμε στο γκαζόν κι αρχίσαμε να το μασουλάμε σαν τα κρι κρι από τα νεύρα, μέχρι που τα νεύρα έγιναν νευρικό γέλιο και τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημα. Στον Ντειβ όμως θα τα κρατήσω τα μούτρα. Τόσο που ούτε από το ιντερνετ δεν θα ξανακατεβάσω μουσική και οταν ξανάρθει ούτε για να του ρίξω ντομάτες δεν θα πάω. Και δεν θέλω δραχμή πίσω. Οσο για το απόκομμα; Το εχω χώσει ήδη στο μπαούλο για να το δείχνω στα εγγόνια μου και να τα πιάνει νευρικό γέλιο. 29.999 νέοι φίλοι μου, με τις υγείες μας :)))))) Εννοείται πως ο πιανίστας θα συνεχίζει να παίζει μέχρι νεωτέρας...;)
