Ωρα μηδέν

  Γεμίσαν οι πλατείες με πολυκατοικίες και σίδερα… Και το κρεβάτι μου ψίχουλα καπνού, ροζ τσιμπιδάκια, τσαλακωμένα χαρτομάντηλα και άδεια κουτάκια κοκα κόλα λάιτ. Τα ρούχα παρακεί βουνό. Κι εσύ άφαντος. Εστρωσα τραπέζι στο κρεβάτι και σε περίμενα. Πόσες ώρες μιλούσαμε; Ενσημα πάντως κόψαμε σίγουρα αλλά τελικά πήγαμε στις δουλειές μας με το χαμόγελο ως τα αφτιά. Η Μόνικα σήμερα άρχισε να τραγουδά κατά τις 9. Πέρασαν 12 ώρες παρά 52 λεπτά, κι ακόμα παίζει. Late…It's too late…I am punishing myself by admitting it s too late… Δεν μου λείπει τίποτα από αυτά που φοβόμουν. Όχι ψέματα μου λείπει κάτι. Και συ τι υπομονή...Και πόσα άλλα που δεν μπορώ να φανταστώ ακόμα. Και ΕΓΩ, το απόλυτο ΕΓΩ σε όλα τα λεξικά της Γης με τη στημένη φωτογραφία μου παραδίπλα, χτυπάω νευρικά το δάχτυλο στο ρολόι. Αντίποινα ερωτικά και πάλι για μένα μιλάω. But I'm here…I'm still here…Everybody seems to mean so much Everybody seems to think I'm fine 12 ώρες παρά 41 λεπτά… Ξημέρωσε η σιχαμερή οικογενειακή γιορτή. H γιορτή του μπάνιου, του κεφτέ με ούζο, του φραπέ με slut σερβιτόρα Νιώθω πως δεν θα κοιμηθώ ποτέ. Βγαίνω μόνο για να πάω στη δουλειά. Τρώω για να μην πεθάνω. Καπνίζω από συνήθεια και πίνω καφέ για να μην βλέπω φαντάσματα μπροστά μου από την αυπνία οπότε θα τη γλιτώσω… Εσύ όμως οχι... Look at me There were more… to see, there were more…to be proud of... Α(ΓΚ)ΑΛΙΑ