Mυρίζω φρέσκο αντιλιακό, κάουντερ πέιν και άρωμα από τις πρωινές δοκιμές στο Hondo. Σήμερα κολύμπι με βροχή και μυρωδάτα φύκια εδώ που έμαθα μπάνιο. Και χθες, επιδρομή στα στενοσόκακα της όμορφης πλανεύτρας μου με τα ψηλοτάβανα ενετικά σπίτια…Κλεισμένο ραντεβού εδώ και χρόνια …για παγωτό εσπρέσο στου Ζήσιμου. Ανοίγουν οι πληγές κάθε φορά που σε συναντώ. Και η όρεξη για φαγητό. Και ύπνο. Μυρίζεις μανούλα. Μυρίζεις και μωρό. Αχ πόσες μυρωδιές μυρίζεις. Σχολεία, αλητείες και λιτανείες, ποιήματα ερωτικά και φιλιά ζεστά, θάνατοι και κηδείες και κονιάκ στο χέρι, το ξανθό κοριτσάκι του εξορκιστή με το λευκό μαντήλι στο λιμάνι. Τι κλαματα έριχνα τότε που έμενα πίσω. Εφυγα σαν το κλέφτη τελικά. Και από τότε σαν τον κλέφτη γυρίζω πίσω. Η φυγή μου με άλλαξε τόσο που δεν θα με αναγνώριζε κανείς ούτε από τη φαμίλια μου λέει αν με έβλεπε στο δρόμο. Ψήλωσα. Αλλά δεν φταίνε τα τακούνια. Ξαπλωμένη στο τεράστιο νυφικό κρεβάτι, η νύφη του Μπάρτον, αλέθω τις μέρες που πέρασαν σίφουνας τώρα. Φίλοι που δεν άλλαξαν καθόλου. Φίλοι που πέθαναν. Φίλοι που έβγαλαν την ανωτάτη παντρευτική. Μωρά με μπιμπερό στα χέρια που έγιναν γυναίκες καμηλοπαρδάλεις και πολλά υποσχόμενοι γκόμενοι που κυνηγούν τώρα μωρά στη πλατεία. Και στο νεκροταφείο σου εσύ γλυκιά και αμήχανη στη φωτογραφία παρέα με τους υπόλοιπους της λίστας. Την μεγάλη άτυχη φαμίλια μας. Εμεινε λίγη ώρα ακόμα. Και ήδη μου λείπεις. Στη βαλίτσα τι να πρωτοχωρέσει. Την ατλακόλ και τις μυρωδιές μη ξεχάσω. Θα τα κολλησω μαζί μη ξεχάσω γιατί σαν να μεγάλωσα πολύ. Στα 12000 πόδια ανάμεσα στα σύννεφα σαπουνάδες, κολλημένη με τις μυρωδιές σου...Κολλημένη με σένα που με έκανες να σκέφτομαι οπως οι ερωτευμένοι …
