Aιφνιδιαστική επιδρομή
τα 1169 πρόσωπά της
Ρίχνουν ολα το βλέμμα μέσα στο γεμάτο της καμαρωτό συρτάρι
Ξεσπούν σε κλάμα από την απεγνωσμένη προσπάθεια για ωμή τροφή
Στροβιλίζονται σε ανάγκες που κάνουν το καλοκαίρι χειμώνα
Τη μέρα νύχτα
Η φρίκη με τα 1169 πρόσωπα χώρεσε σε μια φωτογραφία
Σε εκείνη που κοιτά το αίμα ζεστό
να τρέχει
κάτω από έναν αριθμό
Σε εκείνη που πονά σε μια αδυναμία
να θυμηθεί
μια ξεχασμένη ευλογία
Σε εκείνη που άφησε δίπλα της λίγο χώρο
να έρθουν
τα χαπάκια του έρωτα ως δώρο
Κι εγώ… ΕΓΩ
Όταν βυθιστώ
στη σκοτεινή της θάλασσα θα δω
Πως είναι να μην μπορώ να ξεχάσω
αυτά που δεν θέλω να θυμάμαι πια
Θα κρεμαστώ
με ότι απέμεινε από εκείνο το λευκό σεντόνι
να φέρω όλα όσα δεν θα είναι αρκετά να δω
Και θα της πω
με ραγισμένη γλώσσα και γέρικη φωνή
πως κανένα του δεν φτάνει
Για να γεμίσει αυτή, η επόμενη
ή η μετά από 1169 χρόνια στιγμή
