Με τη Σεμίνα κάναμε το καλύτερο deal. Εγώ θα της έφτιαχνα ένα παραμύθι για να μπει μέσα κι εκείνη θα στόλιζε τους τοίχους του γραφείου μου με τις ζωγραφιές της. Εδώ και δύο εβδομάδες λοιπόν κάθε πρωί τα ευφάνταστα έργα της με τα μολυβένια τόξα και τα περίεργα πλάσματα της θάλασσας που μοιάζουν σαν ιππόκαμποι με γένια, με καλωσορίζουν στο δικό της παραμύθι. Αν ήμουν ακόμα παιδί δεν θα μπορούσα να επιθυμώ μια καλή θέση στους Depeche ομως μιας και δεν είμαι θα πρέπει να πληρώσω εγώ τα εισιτήρια. Το νόμισμα με τις δύο όψεις, ο κύκλος. Ο κύκλος που κάνει κύκλους και φέρνει τα πάνω κάτω. Χθες ήμουν εγώ κάτω. Σήμερα εσύ. Κι αύριο θα μας πατάει και τους δύο η Σεμίνα. Ίσως γιαυτό να λένε πως το χρήμα κινεί τον κόσμο. Στρογγυλό σαν τη Γη. Σαν τη ρόδα του λούνα παρκ. Μπαινεις και τη γεύεσαι σε όλο της το μεγαλείο. Σπιθαμή προς σπιθαμή για να μάθεις τελικά πως σε όποιο σημείο της κι αν βρεθείς το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Μια ατέλειωτη ζαλάδα...
