Επειδή τελευταία ανέβηκα στο καλάμι μου και πάω με όλα αυτά τα γλυκά και όμορφα που μου γράφετε, είπα να σας δώσω μια εικόνα του εξεχόντως γαμάτου, για να μάθουν όσοι δεν ξέρουν- αν και μιλάμε για περσινά ξινά σταφύλια- και να ταρακουνηθούν τα δικά μου λιμνάζοντα καλλιτεχνικά ύδατα. Σκέφτομαι πως ίσως έτσι η δράση μου και η αντίδρασή σας στο επόμενο post να δημιουργήσουν ένα θαυμάσιο big bang και επιτέλους ο καλλιτέχνης να ξυπνήσει από τον λήθαργο που του προκαλούν τα έργα του όταν έχουν φτάσει τόσα τον αριθμό που έρχονται οι πρώτες ανησυχίες για το κόλλημα της διακίνησής τους στο διαμέρισμα.
Δεν ξέρω αν σκεφτόταν έτσι και ο Τim Roelofs, τον οποίο έχω μέσα στην καρδιά μου τόσο για τον σουρεαλισμό που ξερνούν τα έργα του (για τους απλά περίεργους ή υποψήφιους αγοραστές http://www.roeloffs1.de/ ) όσο και για το γεγονός ότι κατάφερε να πουλήσει την τρέλλα του, το ταλέντο ή την δευτεροκλασάτη τέχνη του για πολλούς, σε μια επίσης τρελλή πλην φραγκάτη κι έξυπνη κληρονόμο για χοντρό cash, πάντως δεν θα πεθάνει σαν τον Van Gong.
Οι πασαρέλες αναστέναξαν, κάποιοι μιλούν για τρελή αρπαχτή, τα περιοδικά μόδας χειροκροτούν το νέο-παλιό μεγάλο hit του οίκου. Εμένα η Donatella δεν μου αρέσει. Προτιμώ τον Λάκη Γαβαλά.
Οι Fashionholic ας περιηγηθούν στο http://www.wallpaper.com/fashion/tim-roeloffs-collaboration/2115
