Είμαι αφελής να πιστεύω ότι οι ιστορίες αγάπης γέννιουνται όταν πέφτουν τα αστέρια; Ότι είναι αποτέλεσμα ενός μάστορα που του ήρθε η έμπνευση κι έφτιαξε δύο καλούπια με τέτοιο τρόπο ώστε το ένα να κουμπώνει πάνω στο άλλο μοναδικά;
Όταν κυκλοφορώ μόνη στους δρόμους αυτής της πόλης, νιώθω περικυκλωμένη από ζευγάρια που τα έσμιξε ο φόβος. Κανείς δεν θέλει να γεράσει μόνος. Όλοι θέλουν να αφήσουν κάτι πίσω τους. Κάποιον να τους θυμάται. Όλοι θέλουν κάποιον να τους αγαπά. Οι άνθρωποι σήμερα ζευγαρώνουν από φόβο. Μετά τον έρωτα, παύουν να χαμογελούν. Αν έχεις ζήσει το φόβο, ξέρεις. Η γλώσσα του σώματος είναι αποκαλυπτική. Σου θυμίζει πράγματα που θες να ξεχάσεις που είχες ορκιστεί πως δεν θα ξανάκανες ποτέ. Αποκαλύπτει πόσο στεγνοί είναι οι άνθρωποι μέσα στην αχανή έρημο, την ίδια στιγμή που εκείνοι βροντοφωνάζουν πως είδαν μια όαση.
Εγώ νομίζω πως θέλω να με θυμούνται αυτοί που δεν με γνώρισαν ποτέ. Αυτοί που ίσως θα με διαβάζουν και θα με φαντάζονται σαν μια νεράιδα. Οι νεράιδες δεν έχουν ελαττώματα. Είναι αέρινες όπως η ανάμνηση που επιθυμώ να γίνω. Τόσο αέρινη που όταν τα χρόνια θα έχουν γίνει αιώνες, να μην είναι σίγουρο ότι έζησα στα αλήθεια Σαν να ήμουν παραμύθι. Εγώ το παραμύθι. Εγώ και το παιδί.
Οι περισσότεροι γεννιούνται και πεθαίνουν και είναι σαν να μην έζησαν ποτέ. Το καθημερινό δρομολόγιο της ζωής τους είναι προγραμματισμένο με ακρίβεια, ο γάμος τους μια συνήθεια που έφερε σχεδόν μηχανικά στο κόσμο παιδιά, που πήγαν σε γάμους και βαφτίσια άλλων και κυκλοφόρησαν στους δρόμους της πόλης με το σώμα τους να μαρτυρά φόβο. Φόβο που τελικά σε κάνει να μοιραστείς το κρεβάτι σου με κάποιον που αντέχεις περισσότερο από όσους έχεις κοιμηθεί μαζί.
Όταν γίνεις μετρ στον φόβο, ίσως είναι μια καλή στιγμή να κοιτάξεις τον ουρανό. Δεν ξέρω αν φαίνονται πια από την Αθήνα τα αστέρια. Σίγουρα όμως πέφτουν. Και τότε είναι μια καλή ευκαιρία να ευχηθείς να βρεις το άλλο μισό πορτοκάλι. Υπάρχει όπως ακριβώς και οι μπανανόφλουδες. Καλή τύχη λοιπόν....
