Σε παλιότερο ποστ είχα αναφερθεί στο στοιχειωμένο μου σπίτι στα Κάτω Πατήσια. Αφορμή στάθηκε ένα παιχνίδι που ήταν η τέλεια πρόφαση για όλα εκείνα που πρέπει να διαβάζει κανείς σε ένα φτωχό και ταπεινό blog χωρίς τον κίνδυνο να μπουν βιαστικές ταμπέλες του στυλ «εδώ ζει και δημιουργεί η τρελή του blogspot.com». Tότε όμως ήταν ένα παιχνίδι.
Ίσως έτσι να το έβλεπε τότε και το σκανδαλιάρικο στοιχειό της μικρής μου γκαρσονιέρας. Γυρνοβόλαγε με αέρα ιδιοκτήτη και θράσος που μόνο ο μαύρος – όνομα και πράγμα- σκύλος μου θα μπορούσε να σας καταθέσει αν είχε λαλιά- εγώ και ο τότε συμβίος μου απλά υποθέταμε- ξερνώντας τη θλίψη του νεκροζώντανου – νομίζω πως τελικά τα ζόμπι είναι χορτοφάγα- σε όλες τις γωνιές του σπιτιού, με μια ανεξήγητη προτίμηση στο μικρό χωλ του διαμερίσματος επιβάλλοντας τη παρουσία του με αυθάδεια. Μέσα σε δύο χρόνια σε πολλά από τα αντικείμενα του σπιτιού φύτρωσαν πόδια, η τηλεόραση έκανε εντυπωσιακές προόδους στο να ανοιγοκλείνει αυθόρμητα, ο μαύρος φερόταν σαν θεατής σε αόρατο αγώνα 400 μέτρων κι άνθρωποι που δεν ήξεραν τίποτα για το γεγονός μπαίνοντας στο σπίτι μεταλλάσσονταν σε μέντιουμ με ραντάρ 6ης αίσθησης. Τελικά επικράτησε η σύνεση –όχι δεν επιστρατεύτηκαν μέντιουμ και χαρτορίχτρες για τη λύση του μυστηρίου- αλλά παρέδωσα τη σκυτάλη της θλίψης σε μια άκρως αντιπαθητική γειτόνισσα που αγόρασε το σπίτι κοψοχρονιά για να επεκτείνει το σαλόνι και μισό ακόμα τετραγωνικό μέτρο την τεράστια βεράντα της. Δεν ξέρω τι απέγινε. Το διαμέρισμα σίγουρα θα έχει αλλάξει από τότε. Ίσως να ξεβολεύτηκε για να βολευτεί η γριά. Ίσως και να ένωσαν τις θλίψεις τους και να πίνουν τσάι με λεμόνι στην πλέον έξτραέξτραλαρζ βεράντα της. Δεν με νοιάζει.
Δεν θα μπορούσε εξάλλου να μου κάνει περισσότερο κακό από εκείνα τα στοιχειά που έχω καταχωνιάσει μέσα μου από τα παλιά και με ρημάζουν. Αυτά δυστυχώς δεν φεύγουν όταν ανάβεις το φως και ανοίγεις το φύλλο της ντουλάπας κι όταν κλείνεις τη πόρτα βγαίνοντας έρχονται μαζί σου.
Τις τελευταίες μέρες κοιμάμαι ελάχιστα και με το φως πάντα αναμμένο. Έχουν εισβάλλει στο παραμύθι μου οι κακοί και βιάζονται να παραδώσω τη μάχη. Είναι εύκολο και βολικό να ρίχνεις την ευθύνη στους κακούς. Όμως είναι αλήθεια πως πολλές φορές μας κυριεύουν τα στοιχειά και μας οδηγούν σε πράξεις για τις οποίες νιώθουμε ότι ήμασταν "αμέτοχοι".
Αυτό το ποστ, το προηγούμενο, το προ προηγούμενο, όλα όσα βγήκαν από μέσα μου όλους αυτούς τους μήνες που βρίσκομαι εδώ, μαζί με όλα τα έργα μου, το προφίλ με τις φωτογραφίες και τα δεδομένα μου, ακόμα κι όλες οι στιγμιαίες εκλάμψεις που έχω αποθηκεύσει στα πρόχειρα και ίσως να μην αναρτήσω ποτέ, ξεκίνησαν εξαιτίας ενός μοναδικού άνδρα. Του άνδρα μου. Αυτός είναι το δυνατό κόλλημα. Επειδή ξύπνησε την ωραία κοιμωμένη και αρχίσε επιτέλους το παραμύθι μου. Του χρωστάω πολλές στιγμές ευτυχίας κι ένα τεράστιο δημόσιο σ’ αγαπώ.
Να το ξαναπώ;
