Ανοίγοντας τις μπλακονόπορτες να κάνει ρεύμα κι ενω τυπώνω στα γρήγορα φωτογραφίες για το επόμενο κοχλασμένο έργο θυμήθηκα μια αφιέρωση των ραμόνς, ένα ραντεβού από τα λίγα, ένα στημένο φανζίν και καπάκι μια κούνια κήπου που περιμένει στο κουτί της τα καυτά μας οπίσθια. Το διασκεδαστικό στο να ζεις είναι να μπορείς να ξεχωρίσεις ή να διαχωρίσεις να το πω καλύτερα; την κούνια από τον τρόμο που σου προκαλεί η υψοφοβία ή τον τρόμο που σου προκαλεί κάθε φωτογραφία που είδες εδώ μέσα ή που νόμισες πως είδες ενώ έκανες κούνια. Τον τρόμο τον βάζω για την ευκολία. Λες φιαρ οφ δε νταρκ και με βάζεις στην κατηγορία. Την ίδια ώρα που η δικιά σου φοβία σπρώχνει την κούνια μου ακόμα πιο ψηλά. Ναι είμαι θεά.
