उन्होस्पिताब्ले आर्ट

μετά το πέρας των εργασιών εδώ, μια άγνωστη κυρία με το κεφάλι κότσο-τάπα που θα αναδίδει εσάνς πικραμύγδαλου ακαθάριστου, πνιγμένη στις τσόκερ πέρλες της κι ενώ το χνώτο της θα μυρίζει ακόμα προζακ, μιλάει για το μεγαλείο ενός φαντάσματος κι αναρωτιέται πως καταφέρνει να μην την ξεκουφαίνει ένα τόσο ηχηρό ουρλιαχτό, που αντίθετα μοιάζει να στέκεται τόσο σιωπηλό και θα συμφωνεί με την εμποροπανύγηρη πως αυτή είναι η οξύμωρη κατάσταση που καθιστά το έργο κυριολεκτικά θαυμαστό στα μάτια τους, -δηλαδή στους συλλέκτες με τις άθλιες γραβάτες και του κοινού που αν δεν του δείξεις τα λαμπιονια για να δουν προς τα που λαμπιρίζει δεν βλέπει τη τύφλα του- κι ενώ αυτοί θα διαφωνούν για τα λαμπιόνια, τις πέρλες, τα πρόζακ και τη τιμή της αμόλυβδης, αλλα θα συνεχίζουν μηχανικά να χειροκροτούν την ηλιθιότητά τους, το δάσος με τα πίτσις που ακόμα δεν μέστωσαν για να δηλώσουν απερίφραστα τι σκεφτόταν η καλλιτέχνης ενώ έπλεκε τα κλαδιά, θα φουντώνει, θα γεμίζει θα πάρει φωτιά και θα απελευθερώσει σε υδρατμούς τους χυμούς από τους καρπούς κάνοντας το φάντασμα της κυρίας του προζακ να γυρίσει μπρούμυτα για να εισπνεύσει όλους τους υδρατμούς, να πιει όλους τους χυμούς και να φάει όλους τους καρπούς του ξανά και ξανά και ξανά...