μερες σε παλεύω. μέρες δεν την παλεύω. κλείνουμε ραντεβού με το φεγγάρι με θέα τη θάλασσα. 10 και κάτι. Εξι και μισή το πρωί. Μυρίζουν τηγανίτες, το νάσιοναλ παίζει μόργκαν φρίμαν στο ριπίτ, ο γάτος το σκασε σαν τον λιαντίνη, αυτό το χρώμα της πάει πολύ. Ανάμνηση παιδική. Φιατ 127 κι εσύ διαβάζεις για να πάρεις το πτυχίο. Και σε εκείνο το τζιπεγκ αγκαλιά εμείς τα δυο. Περιμένω να ξημερώσει μπας και ξυπνήσουν. Να αρχίσει η ζωή στη μικρή τους πόλη, να παίξω λίγο στους ρυθμούς. Να τους ψιθυρίσω στο αφτί τα όνειρα που έβλεπαν χθες βράδυ να χαμογελάσω στα βλέμματά τους, ως αντίσταση στη μαύρη ρούχλα της οικονομικής τους καταστροφής. Φτωχοί άνθρωποι φτωχές πατρίδες, σάπιες οι σανίδες των κρεβατιών τους, φθαρμένες οι φάτσες τους από το πρωινό εγέρθητι. Μια ζωή Δευτέρες και πότε θα ρθει το Πάσχα να σουβλίσουμε το αρνί. Ανάσταση ο ερχομός, ο ξεσηκωμός μια θάλασσα και μια σκέψη. Αυτά που μας χωρίζουν. Αυτά που θα μας ενώσουν. Ανάσταση. Σιωπηλή αίσθηση για το πράσινο που μέσα μας περιμένει.
