σαν τις πόλεις που ξεπροβάλλουν μετά από βροχή στον ορίζοντα εκεί όπου κανονικά υπάρχει μόνο ορίζοντας. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Δεν πιστεύω ούτε στα αφτιά μου. Παραμύθι, παραμύθια, βάλτε με για ύπνο πριν έρθει ο πρίγκιψ. Σαν τα μεγέθη που αλλοιώνει η παρατήρηση και κάνει το εγώ τόσο θλιβερό. Δεν βλέπω κάτω από τη μύτη μου. Δεν βλέπω πέρα από τη κοιλιά μου. Νέος κόσμος ψευδαισθήσεων σε κάθε τζούρα καπνού. Σαν λέιερς που μπήκαν το ένα πανω στο άλλο σχηματίζοντας αυτά που ο καθένας μας θα ήθελε να δει. Τι είδα εγώ τι πρόλαβες να δεις και συ, η εικόνα στην υπηρεσία του ανθρώπου μέχρι τα όρια που ο καθένας μας ξέρει και μπορεί. Ασχετως αν στο μεταξύ κόλλησε κιόλας.
