Eνα παλιό έργο στη θέση της κουρτίνας. Δυο καναπέδες σινεμά κοιτούν τον άδειο φρεσκοβαμμένο τοίχο. Πάνω στο τραπέζι λογαριασμοί, καφές και το βιβλίο της χωρίς εξώφυλλο ακόμα. Κάνει έκο το σπίτι από το εκκωφαντική, κι έτσι δεν τραγουδάω όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Οπότε κάνει εκκωφαντική ησυχία αν εξαιρέσεις τη λεωφόρο με την ηχορύπανσή της. Τις μαύρες σακούλες τις έχωσα στο μέσα δωμάτιο να μην τις βλέπω. Μπαλόνια αέρα για χρήση πάνω στο χαλί. Μια από τις μέρες που θα βαριόμαστε. Εδώ μέσα μου ευχήθηκαν να κάνω οικογένεια και γω έφτυσα τον κόρφο μου. Να βγάλω αρκετά χρήματα για να μετακομίσω σε καλύτερο και γω είπα είμαι ευχαριστημένη με αυτό. Ευχήθηκαν να τους κάνω το τραπέζι. Το κρεβάτι. Το πορτρέτο. Μου ζήτησαν να τους κάνω και τη φίλη κι ύστερα έγιναν όλοι τους μαύρα πουλιά και σίδερα σκουριασμένα. Εδώ μέσα έδωσα τη ψυχή μου. Ξέρασα τη ψυχή μου. Έβαψα όνειρα και ξέπλυνα την αθλια καθημερινότητα της γυναίκας που χε το σίδερο που είχε και τον ατμό. Εδώ μάζεψα τις πλημμύρες από το πλυντήριο και τα μάτια, τους τυφώνες από τις σκηνές ζηλοτυπίας, έχτυσα τις άδειες τρύπες στους τοίχους και τις καρδιές. Έκρυψα τα μυστικά μου, τα ραβασάκια τους και τις φωτογραφίες της οικογένειάς μου. Στολισα χριστουγεννιάτικο κελί κι έβαλα φωτάκι στο σιδερένιο κλουβί. Εξέθεσα μάλλον τον εαυτό μου ανεπανόρθωτα εδώ μέσα. Με καρφιά στους τοίχους και στόκο στη συνέχεια. Με γόμα για τις πινελιές που δεν τους έφτανε ο καμβάς και λέρωσαν το πάτωμα και το τσιμέντο. Σήμερα εδώ μέσα είναι όλα άσπρα. Λείπει ο μαύρος πια. Λείπω και γω.
Σε ένα κουτί αριέλ μέσα σαν τη χιονόμπαλα τυλιγμένη σε νάυλον με φουσκαλίτσες που κι αυτές σε σένα τις χρωστώ ολα σήμερα τα αποχαιρετώ. Ατου τα λερ με ένα τραγούδι για αρχή κι άλλα ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες τριακόσια σαραντα δυο με έκο.
