Ηθελα σήμερα που σε είδα να σου πω πως άρχισα να ζωγραφίζω σαν εσένα τις στιγμές που μου λειπεις για να σε φέρω κοντά. Πως ο έρωτας πονά την ίδια στιγμή που λαχταρά τα φιλιά του, όπως το παιδί το παγωτό, όπως ο καρκίνος στο τσίμπημα. Πως η Αθήνα πια με φοβίζει περισσότερο από το σκοτάδι. Ηθελα να σου πω πως δεν θέλω πια να ζούμε εδώ.
Ολα είναι απλά εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Τολμησα μόνο και σου είπα.
Ομως και συ στους σκελετούς μου βλέπεις το θάνατο που δεν θες να πλησιάσει κι ας λες
πως σαρέσει επειδή μαγαπάς. Καχυποψία βλέπεις στο βλέμμα σου που σε κοιτά από το καθρεφτάκι που χωνεις όποτε δεν σε αντέχεις στη τσάντα σου.
Ηθελα σήμερα που σε είδα να σου πω πως αν η θάλασσα ήταν γιγάντια όλοι θα ξέραμε κολύμπι. Πως η Χαρά εκείνο το βράδυ ήταν χαζή που έφυγε. Πως εσύ είσαι ο άντρας που ποθείς και θέλεις να πονέσεις.
Ηθελα να σου πω πως η αλήθεια δεν μετριέται στα δάχτυλα των χεριών, ούτε στα τερτίπια των αστεριών, πως αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν τολμήσαμε να δούμε πέρα από εκεί που ξεκινάνε τα σχοινιά.
Πως σαν τη πεταλούδα θα ρχομαι μόνο για σένα ξανά και ξανά.
Ομως με έχει πιάσει από χθες ένα πράγμα στη καρδιά, σαν να βγαίνω ραντεβού για πρώτη φορά και δεν μπορώ.
Περιμένω μόνο τη μέρα που θα μου πεις ότι με καταλαβαίνεις. Κι όχι επειδή αυτό που "δεν υπάρχει" σε έχει περικυκλωμένη.
