Σαν ταινία του χόλυγουντ με ένα τέλος θεαματικό. Αρχισε με το κολάζ -στο τέλος ξέχασα να σε προφέρω κλισεδιάρικη λέξη- που πολλοί ακόμα και σήμερα ψηφίζουν ως το καλύτερό μου, και τελειώνει με αυτό που μόνο εσύ έχεις δει και σε έκανε να μου σφίξεις το χέρι σαν να μουν η Ομπάμα- οι ρίμες, ο ήλιος, και η τέριφαιντ φταίει γιαυτο-. Απειλή που στριφογυρίζει στο μυαλό μου, και λυπάμαι νομίζω πως ήρθε ο καιρός να εγκαταλείψεις ντιαρ μπλόγκερ vanessa τον ταρίφα που σε καταδίωξε μέχρι τον παράδεισο και να σε βάλω καλή μου μαυριδερή χιονούλα μέσα στο ότο μπιάνκι για μια τσάρκα. Με επαναλήψεις των επαναλήψεων στα κανάλια και το δελτίο του σταρ να καυχιέται πως " παραμένει δροσερό και νεανικό κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι και στις μεγαλύτερες ηλικίες" τζίζους τι άλλοθι χυδαιότητας κι αυτό, με επαναλήψεις των επαναλήψεων στις σχέσεις των ανθρώπων που τις κοιτώ να φθείρονται γρηγορότερα από τα κολάζ που τρώνε οι κατσαρίδες που άφησα πίσω στην Αθήνα, με επαναλήψεις των επαναλήψεων ω επαναλήψεις αντιλιακου στις απανταχού σεζ λόνγκ για να προλάβουμε μέσα σε 15 μέρες όσα δεν φτάνουν χίλιες ζωές σε μια στιγμή κοριτσίστικου ονείρου κορίτσια, να περνά το καλοκαίρι βρωμερό και τρισάθλιο από το στενό που ευτυχώς αποφάσισα να μην στρίψω, απειλώντας για έναν τσιγκούνη Σεπτέμβρη, αλλά εμένα κι εσένα (την άλλη εμένα μωρό μου) να κλίνουμε τη λέξη αρχή ξανά και ξανά χωρίς εγκατάλειψη, και να περνάμε φίνα με αυτην την επανάλληψη. Θα γράψω ποίημα με ρίμα, με εσένα το ονειρεμένο στίγμα κι άσε το φάτσεμπουκ να ψάχνει θύμα, να του ποτίσει το βίρτουαλ κτήμα.
Αυτιά και με τις υγείες σας γιατί ξημερώνει τσαγκαροδευτέρα κι ίσως για κάποιους να τελείωσε το όνειρο, εγώ πάω να απολαύσω την υπέροχη ζωή και σήμερα και δεν πάει να πέσει και μετεωρίτης κύριε ταρίφα μετεωρολόγα που με πήρες από τα Άνω Πατήσια εκείνη τη βροχερή μέρα.
