για τα πολύ προσωπικά έργα που οι ειδικοί μου λένε πως δεν φτάνουν ποτέ στη ψυχή του κοινού. για την εμμονή μου να απουσιάζω από όλα τα μεγάλα καλλιτεχνικά γεγονότα που με αφορούν το τελευταίο διάστημα. για το ροκ πορτοκάλι που πρέπει να κουρδίσω και να ντύσω στα κολάζ για να κατεβαίνουν οι βότκες με στυλ. για τη φιλία που δεν θα πεθάνει όσοι άνθρωποι κι αν σβηστούν από τις λίστες. για το στολισμένο ωσάν επιτάφιος ζητείται ελπίς έργο μου που παράτησα στα βλέμματα του πρέσβη της κυρίας του και όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας που λατρεύει τον Σαμαράκη από αμηχανία μπροστά σε αυτά που δεν μπορεί να εξηγήσει παρά μόνο η λαχτάρα της ψυχής. για την απόλαυση να θεωρώ επιτέλους προτέρημα τον κυκλοθυμικό δημιουργό μέσα μου. για το διεθνές βραβείο που έδωσε το πράσινο φως για να ξεκινήσει το ταξίδι ξαπλωμένη στο πάτωμα. για την δημιουργία που αρκεί να μιλάει στη δική μου ψυχή για να νιώθω υπέροχα. για την φοβερή ανακάλυψη ότι είμαι γεμάτη άπειρα λάθη χωρίς τα οποία δεν θα ήμουν τοσο υπέροχη. ψώνιο !!!
