Πλησίαζαν οι απόκριες και οι μαγαζάτορες τα είχαν δώσει ήδη όλα, απειλώντας τους νοικοκυραίους με κακοραμένες στολές, που έσκουζαν "μη με πάρεις" από χιλιόμετρα. Ακόμα και η σχετικά καλαίσθητη -από άποψη σνομπισμού Κηφισίας είχε αναγάγει το μπόα σε εθνικό σύμβολο. Εκείνη τη μέρα, θα συναντούσα για πρώτη φορά τα παιδιά του Ash in Art και θα έφευγα μετά από περίπου 5 ώρες με το πρώτο μου καλλιτεχνικό απόκτημα - με το οποίο άφησα άφωνο το δάσκαλο- με ένα καλάμι αρκετών μέτρων κι ένα χαμόγελο τόσο φτασμένο στα αφτιά, που θα τρόμαζε και ο τελευταίος πλαστικός. Εγώ βάζω χ στις απόκριες. Όταν δε θα γίνω πρωθυπουργός αυτής της έρημης χώρας θα τις καταργήσω κι επισήμως, επιβάλλοντας στις μαμάδες να στέλνουν τα μωρά τους σχολείο μεταμφιεσμένα και τις 365 ημέρες του χρόνου, στον αγαπημένο τους ήρωα. Στο Υπουργείο Καρναβαλιστών κάτω των 16, κάθε μανούλα θα μπορεί με ένα απλό mail να παραγγέλνει τη στολή του τέκνου της, για την κατασκευή της οποίας, θα είναι υπεύθυνες οι καλύτερες ράφτρες της Ελλάδας, που θα έχουν προσληφθεί μετά από casting. Όσο για την αποκριάτικη μάσκα που καλύπτει το πρόσωπο και αποκαλύπτει αυτά που κρύβει μέσα του αυτός που τη φορά, είναι τόσο συναρπαστική σαν ιδέα, που σκέφτομαι πως πρέπει να καθιερωθεί ως must αξεσουάρ σε επαγγελματικές συνεντεύξεις και πρώτα ραντεβού άμεσα.
