Δεν ξέρω πραγματικά γιατί κάποιος μπορεί να κλείσει τα αφτιά και τα μάτια όταν έρχεται η τρελή κατηφόρα και το ποδήλατο δεν έχει φρένα. Ούτε γιατί έχουμε πάψει να κοιτάμε στο βάθος του ορίζοντα –εκεί που γεννιούνται τα όνειρα- και κάνουμε focus στο δάχτυλο ή τη μύτη μας. Η ψηφιακή μου καταβροχθίζει τις μπαταρίες σαν λυσσασμένο όρνιο κι αφήνει στα κολάζ μου φωτεινές στάμπες έκλαμψης που μόνο κακό κάνουν. Έχω εγκαταλείψει σκάνερ, εκτυπωτές- όσες φορές προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τεχνολογικά gadget που λύνουν τα χέρια, δέθηκα όπως ο φανατικός ακτιβιστής γύρω από τον τελευταίο πλάτανο- και μπήκα χωρίς να το θέλω σε πολύ οργανωμένες καταστάσεις που δεν είναι του στυλ μου. Αν το κολάζ είναι τέχνη και τα έργα έχουν ψυχή όπως οι άνθρωποι, τότε στα έργα της δικής μου τέχνης δεν αρέσουν οι ωραίες βιτρίνες. Παρουσιάζουν τα ίδια ελαττώματα με αυτά της δημιουργού, που πιστεύει πως οι άνθρωποι πρέπει να είναι υπερήφανοι για τα λάθη και τα ψεγάδια τους αφού αυτά είναι που τελικά προσπερνά η πραγματική αγάπη.Όπως αυτή που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μάνα και το γιο, -που μέχρι σήμερα λόγω απόστασης και συγκεκριμένης οπτικής –ως γυναίκα πρέπει να κρατήσω τις επιφυλάξεις μου ως προς το τι μου επιφυλάσσει το μέλλον- θεωρώ μια άρρωστη σχέση με όλες τις παρενέργειες να παίρνουν σάρκα και οστά, ρίχνοντας μια ματιά στο διαμέρισμα της «διπλανής πόρτας». Άνδρες 30+ (δεν θέλω να μιλήσω για τις τραγικές περιπτώσεις των 40+) που δεν ξέρουν πώς ξεχωρίζει κανείς τα ασπρόρουχα από τα εμπριμέ γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να τους πλένει τα σώβρακα –μεταξύ και όλων των άλλων - δεν έχουν ιδέα σε τι διαφέρει το σκόρδο από το κρεμμύδι, γι’ αυτό έχουν αναθέσει στην αγία μάνα να έχει πάντα ζεστό το φαγητό –το οποίο μάλιστα πρέπει να είναι της προτίμησής τους για να μην την ακούσει η αγία μάνα- και που επειδή αγνοούν ποιο από τα δύο κουμπάκια της ηλεκτρικής σκούπας είναι το on , έχουν αναθέσει και την καθαριότητα του χώρου τους στην αγία μάνα- η οποία φυσικά την ακούει πάντα όταν μετακινηθεί κάτι από τη σωστή θέση-. Οι άνδρες αυτής της κατηγορίας –είναι τόσοι πολλοί θεέ μου- ψάχνουν να βρουν μια «γυναίκα για γάμο» στην οποία στο δικό τους σπίτι- όσο πιο κοντά στην αγία μάνα τόσο το καλύτερο-θα φέρονται σαν τη μάνα –υποκατάστατο, ακριβώς με τον τρόπο που τους έμαθε να το κάνουν όλες οι αγίες μάνες της Ελλάδας, οι οποίες παρεπιμπτόντως, μερικές δεκαετίες πριν, έκαιγαν τα σουτιέν τους και μιλούσαν για φεμινισμό- . Πίσω από αυτή την μαγική σχέση εκμετάλλευσης της απόλυτης αγάπης, μου φαίνεται απόλυτα λογικό γιατί πλακώνονται μεταξύ τους στους δρόμους, όταν ο ένας βρίζει τη μάνα του άλλου.
