Κάντε δρόμο να διαβώ...Αλλά ο δρόμος έχει πολλά χιλιόμετρα και μερικές φορές αισθάνομαι πως τα πόδια μου δεν με βοηθούν. Ούτε οι αστικές συγκοινωνίες φυσικά που τώρα το καλοκαίρι θυμίζουν καζάνι με αναθυμιάσεις ξυνισμένης φέτας. Θα τον βρω όμως σίγουρα τον τρόπο και θα την κάνω. Τη βουτιά. Η βουτιά στο πάρτι που γίνεται εκεί έξω, απαιτεί να πάρεις αρκετή φόρα και να ορμήξεις με το κεφάλι. Όχι αυτές τις μαλακίες που κάνουν οι γκομενίτσες με τα ασορτί τσάντα- σαγιονάρες -πετσέτα, βουτάω με τα πόδια και κλειστή τη μύτη λες και μεγάλωσαν όλες τους στις Γαλλικές Άλπεις. Καμία δεύτερη σκέψη αν η θάλασσα είναι κρύα ή κρύβει μυτερά βράχια με αχινούς. Θεαματική από ψηλά, να την ευχαριστηθείς και συ και το κοινό σου. Αν τελικά υπάρχουν αυτοί που συμμερίζονται την έννοια της καλής βουτιάς. Νομίζω πως αυτό το έργο, είναι μια καλή αρχή για να βρω ως καλλιτέχνης το trademark μου και να βγω στην αγορά της εμπορευματοποιημένης τέχνης ολοκληρωμένη. Καλωδιομένη, λαχταρώντας επιτέλους μια βουτιά έστω και σε πισίνα, κόλλησα στην αίσθηση ότι οι βουτίες αυτές, δεν είναι καλοκαιρινό προνόμιο, αλλά μια ανάγκη που έχει κάποιος όλο το χρόνο. Μέχρι να στρογγυλοποιήσω τα τετράγωνα μαλλιά της γοργόνας μου -δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να βρεις μαύρα -σγουρά προσθέτω- μαλλιά στα ιλουστρασιόν γυναικεία περιοδικά- το έργο μου βγάζει το νόημά του έστω και χωρίς να έχει περάσει από κομμωτήριο. Η εικόνα που έχει δύο όψεις, η λέξη που έχει διφορούμενη έννοια, η επανάληψη της επανάληψης ω επανάληψη του έργου στο οποίο πρωταγωνιστεί ο καθένας από εμάς. Το καλοκαίρι δεν ενδείκνυται για φιλοσοφίες. Ενδείκνυται όμως για βουτιές. Θεαματικές βουτιές. Αρκεί να φτάσεις ως εκεί. Εγώ πάντως δεν κρατιέμαι άλλο. Θα πάω να χτυπήσω ένα δίπλωμα και να πάει να κουρεύεται ο παπαρόνγκας που μου στέλνει τα email για τη τιμή της βενζίνης. Shell περίμενε έρχομαι!!!
(H επανάληψη εννοείται πως δεν είναι προϊόν photoshop)
