Είναι το μοναδικό έργο που είχε ξεμείνει στο ψυγείο. Αυτό με τη λιγότερη πέραση. Για ώρα ανάγκης. Και τώρα είναι μια τέτοια ώρα. Περασμένης ανάγκης. Τόσο περασμένης που τίποτα δεν έχει πολύ σημασία. Ούτε τα ψιλά που μετράω στη τσέπη, ούτε οι γνωστοί που μετρώ στο κινητό, ούτε όλοι εσείς οι bloggers επισκέπτες μου που μετράει το hits για μένα. Τώρα το ψυγείο είναι άδειο. Ούτε νερό βρύσης δεν έχει. Το τενεκεδάκι με το εβαπορέ και τα χαλασμένα μήλα, αχλάδια, κορόμηλα -ούτε και γω δεν ξέρω πια με τι μοιάζουν- τμήμα του ντεκόρ. Aπό τον καιρό του Κολοκοτρώνη. Πεινάω και δεν βρίσκω τίποτα της προκοπής. Διψάω αλλά νερό βρύσης δεν πίνω. Και το καλοκαίρι έρχεται, με κουφόβραση και κουνούπια. Αύριο θα βάλω την αποκριάτικη στολή της Παρασκευής. Θα ντυθώ πινγκουίνος. Και μετά θα το ξεχάσω. Πάνω στο ποδήλατο ίσως. Κάτω από τον ήλιο με το μαγιώ ή ακουμπώντας σε ένα ωραίο τραπέζι με θαλασσινά και δροσερό νεράκι ηλιοκαμένη. Μέχρι τη Δευτέρα. Που θα ανοίξω ξανά μηχανικά το ψυγείο και θα έρθουν όλα τα πρέπει. Πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ. Και να αγοράσω χαρτόνια, περιοδικά και κόλλες. Πολλές κόλλες. Και που θα πάει, θα γεμίσει.
