ΑΘΕΝΣ GUEVARA ΓΟΥΙΚ

Την τελευταία φορά που έπιασα κόλα στα χέρια μου ήταν για να κολλήσω ένα χριστουγεννιάτικο welcome έξω από την πόρτα. Ηταν τόσο ισχυρή που έμεινε στα χέρια μου για μέρες. Όμως έμπνευση δεν μου ήρθε. Κι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Με μια ζωή πονηρή που κάθε μέρα σαν άγιος Βασίλης μου επιφυλάσσει ένα δώρο έκπληξη. Για κάτι...μικρότερα δώρα γέμισε η Αθήνα μεγάλα εμπορικά. Και κόσμο που την επομένη των επεισοδίων, πήγε για shopping therapy στην Ερμού. Το άκουσα με τα αφτιά μου. Που την ημέρα των επεισοδίων, σταμάτησε το ταξί στο οποίο επέβαινα, φορτωμένος σακούλες και ζήτησε να πάει στο Σύνταγμα. Το είδα με τα μάτια μου. Που εδώ και ένα μήνα σχεδόν που άνοιξε το Golden Hall έχει μοναδική απορία από πού είναι η είσοδος. Σήμερα με ρώτησαν πάλι δύο. Έχω βρεθεί περικυκλωμένη από τρελαμένους καταναλωτές που ψάχνουν λυσσαλέα πάρκινγκ, φωταγωγημένα σιντριβάνια, σακούλες lui vuiton, μεσόκοπες που ψεκάζονται όλο το μπουκάλι της dune και μπαίνουν στο ταξί μου, το ταξί που βρήκα πρώτη εγώ! Βρε Oυστ. Να πάτε να ακούσετε αλλού Sinatra κυρία μου. Εδώ δεν είναι εμπορικό. O κόσμος έχει σαλτάρει ή εγώ; La prairie στο Attica, Dolce & Gabbana στο Κολωνάκι, Lapin στο Mall, μυαλά GPS με τα καλύτερα εμπορικά και γω να μαζεύω τα νερά από το πλημμυρισμένο μου σπίτι...Εχουμε σαλτάρει όλοι. Η ευχή μου για φέτος είναι να καούν όλα τα φωταγωγημένα σιντριβάνια που τραβάνε τους καταναλωτές σαν κουνούπια. Γίνεται;